Για μεγάλο χρονικό διάστημα, μετά την διάσπαση των GNR ο Slash, είχε εξαφανιστεί και λίγοι εκτός από τους φανατικούς του συγκροτήματος, τον αναζητούσαν. Το ταλέντο του ήταν αδιαμφισβήτητο, αλλά στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η μόδα ήταν τόσο διαφορετική που κανείς δεν αναζητούσε πρώην guitar-Gods! Έτσι το “Ain’t life grand” ή το “It’s five o’ clock somewhere” δεν τάραξαν ούτε τα λιμνάζοντα νερά, στον δρόμο έξω από το Rainbow στο Los Angeles.
Χρειάστηκε η έκρηξη των VELVET REVOLVER για να (ξαν-)ανακαλύψουν όλοι το ταλέντο του, αλλά η αλήθεια είναι πως ο ίδιος έδωσε λόγο να ασχοληθούμε μαζί του με τις τραγουδάρες που έγραψε. Ίσως και λίγο η συνεργασία του με τον Duff McKagan και τον Matt Sorum. Αυτό που ακολούθησε όμως την αποσύνθεση των VR, δεν το περίμενε κανείς. Ένα άλμπουμ με πάμπολλες συνεργασίες, οδήγησε στην συνύπαρξη του κιθαρίστα με τον χαρισματικό και προσγειωμένο Myles Kennedy. Δυο μουσικοί, αποστασιωμένοι από τα κόμπλεξ και τις καταχρήσεις (άλλων δεκαετιών), γεμάτοι έμπνευση κι επαγγελματισμό συνάμα, έμελλε να ταιριάξουν όπως το roll στο rock!
Με αρκετές ζωντανές εμφανίσεις πλέον, γεμάτες περιοδείες και συνθετική συνεργασία, είναι επόμενο να προωθούνται ως μπάντα και όχι ως side project. Για πρώτη φορά ακούω την προσφορά στα τραγούδια του Kennedy τόσο πολύ. Αν και το μεγαλύτερο συνθετικό βάρος έπεσε στον Slash, κυρίως όσο περιόδευαν πέρυσι, αλλά πιστεύω οτι ο τραγουδιστής έχει βάλει αρκετά το χεράκι του, όπως στο “Battleground” για παράδειγμα. Βέβαια η επιρροή του είναι σαφώς μεγαλύτερη αφού χρωματίζει έντονα το κάθε τραγούδι με τη μαγευτική φωνή του και ανεβάζει κομματάρες όπως το “World on fire” και το “Stone blind” με την ιδιαίτερη χροιά του.
Ίσως να είναι υπερβολικά τα 17 κομμάτια που χώρεσαν στο άλμπουμ, αλλά το μειονέκτημα δεν είναι πως σε κουράζουν, απλώς, όπως είναι λογικό, κάποια υστερούν. Έτσι με 12 επιλογές θα μιλούσαμε για ένα δίσκο που ακουμπά το άριστο. Γενικά, το “World on fire” έχει πιο γρήγορα κομμάτια και σε στιγμές όπως το “Shadow life” έχει καταστροφικά ριφ, με τον Slash να προσέχει περισσότερο από ποτέ, πώς και πότε να τα χρησιμοποιεί. Μου δίνει την εντύπωση πως περισσότερο από ποτέ άλλοτε, έχει επίγνωση της guitar-God αποδοχής. Ακούω το εναρκτήριο ριφ στο “Automatic overdrive” και βλέπω τον εαυτό μου να χτυπιέται αλύπητα σε μια από τις επόμενες συναυλίες του. Μπορεί ο Myles Kennedy να το χαρακτηρίζει καλοκαιρινό τραγούδι, αλλά τέτοιες κομματάρες δεν γράφονται εύκολα.
Ανεβασμένες ταχύτητες λοιπόν και με τον Slash να κάνει οικονομία στα ριφ του, ώστε κάθε τραγούδι να σε σκοτώνει με άλλες νότες. Ακούστε το “Avalon” και θα με θυμηθείτε. Μπορείτε να αναπολήσετε και τους VELVET REVOLVER όταν μπαίνει το “Wicked stone” για παράδειγμα (αν και το αποκορύφωμα είναι το σόλο του τραγουδιού) και να ψάχνετε από που επηρεάστηκε για το μελωδικότατο “The dissident”, αλλά σίγουρα αυτό που θα παραδεχτούμε όλοι είναι πως η παρέα έχει δέσει για τα καλά. Τόσο συνθετικά, όσο και εκτελεστικά. Τόσο σε ένταση, όσο και στο γούστο.
Η παραγωγή είναι λιγότερο «βρώμικη» από το “Apocalyptic love”, με τον Myles Kennedy πιο καθαρό, με το ύφος σίγουρα να του επιτρέπει να ζωγραφίζει στα τραγούδια με περισσότερες αποχρώσεις απ’ ότι χρησιμοποιεί στους ALTER BRIDGE. O πιο ευθύς και καθαρός ήχος, με λιγότερες ντουμπλαρισμένες κιθάρες, δίνει χώρο στον κάθε μουσικό κι επιτρέπει στον Slash να χωρέσει περισσότερες χροιές στον ήχο του. Βέβαια ο πιο κλασικός ήχος ίσως ξενίσει κάποιους, αλλά σίγουρα δεν μειώνει τα τραγούδια.
Θα σκάσω αν δεν κάνω τον παραλληλισμό του “30 years to life”, με το “Paradise city”, αλλά όσο το δεύτερο είναι κλασικό, αγέραστο και παντοτινό τόσο το πρώτο αξίζει να ακουστεί και να αγαπηθεί εξίσου. Μιλάμε για όλα τα στοιχεία που αγαπάμε στο hard rock. Τραγούδια για συναυλικές εμπειρίες αλλά και για δυνατά ηχεία στο δωμάτιό σας! Βάλτε την ένταση στο 10 κι αν δεν ταρακουνηθείτε τότε μπορείτε να συνταξιοδοτηθείτε από το χώρο. Αφού όμως αναφέρθηκα στο παρελθόν του κορυφαίου hard rock κιθαρίστα της γενιάς μου, να υπογραμμίσω πως υπάρχουν κι άλλες αναλαμπές που παραπέμπουν σε GNR, ιδιαίτερα της εποχής των “Use your illusion”.
Τα τραγούδια όπως είπα, είναι πολλά και άλλοι θα έφτιαχναν δύο δίσκους με τόσες καλές ιδέες. Απλά, κάποιες από αυτές έχουν καλύτερο αντίκτυπο από κάποιες άλλες. Όσο κι αν μου άρεσε για παράδειγμα η μελωδία του “Bent to fly”, νομίζω πως σαν τραγούδι ρίχνει τον μέσο όρο. Βέβαια για κάθε “Bent to fly” υπάρχουν κάποια “Too far gone”, “Beneath the savage sun” (με ριφ που θα ζήλευε κι ο Zakk Wylde), “Iris of the storm” που με αποζημιώνουν.
8.5 / 10
Γιώργος Κουκουλάκης
