Πριν ένα περίπου χρόνο, είχε σκάσει στα χέρια μου η νέα δουλειά των ENTOMBED και αυτό που μου είχε προκαλέσει εντύπωση καθώς διάβαζα το δελτίο τύπου ήταν ότι οι δηλώσεις προέρχονταν αποκλειστικά από τον κιθαρίστα Nico Elgstrand και τον τραγουδιστή L-G Petrov ενώ το όνομα του Alex Hellid απουσίαζε από το line-up. Ψάχνοντας στο internet μετά από λίγες πέφτω σε μια συνέντευξη του L-G Petrov που ο επίσης υποψιασμένος συντάκτης τον ρωτάει σχετικά με τα παραπάνω κι εκεί μαθαίνουμε ότι ο Alex Hellid δεν αποτελούσε πλέον μέλος της μπάντας και δεν χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός για να βγει ανακοίνωση από την Century Media και τη μπάντα ότι το “Back to the front” θα κυκλοφορούσε μέσα στο 2014 ως ENTOMBED A.D. ενώ σε παράλληλα νέα ο Alex Hellid μαζί την υπόλοιπη αυθεντική σύνθεση των ENTOMBED, πλην του Petrov, θα έπαιζαν ολόκληρο ζωντανά το “Clandestine” υπό τη συνοδεία της Gävle Symphony Orchestra. Χωρίς να έχουμε παρατράγουδα και ανταλλαγές δηλώσεων τύπου QUEENSRYCHE κι έχοντας την προαίσθηση ότι δεν θα έχει και μεγάλη διάρκεια το σχήμα ας προσπαθήσουμε να κρίνουμε τους ENTOMBED A.D. καλοπροαίρετα και το “Back to the front” ως μια νέα δουλειά και όχι ως διάδοχο του προ επταετίας “Serpent saints – The ten amendments” αν και οι συγκρίσεις θα είναι αναπόφευκτες.
Mε το line-up να αποτελείται πλέον από τους L-G Petrov (φωνή), Nico Elgstrand (κιθάρα), Victor Brandt (μπάσο), Olle Dahlstedt (τύμπανα) και το πιο πρόσφατο μέλος Johan Jansson (κιθάρα, DELLAMORTE, REGURGITATE, CENTINEX, DEMONICAL), οι ENTOMBED A.D. κυκλοφορούν ένα άλμπουμ που ηχητικά δικαιολογεί τον λόγο που θα κυκλοφορούσε ως ENTOMBED ένα χρόνο πριν, φέρνοντας στο νου τις πιο heavy στιγμές του “Uprising” και “Morning star”, με το rock στοιχείο να έχει μεν εξασθενήσει αλλά να συνεχίζει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του χαρακτηριστικού τους ήχου. Αν στο “Serpent saints – The ten amendments” ήταν φανερή η προσπάθεια της μπάντας που προσπαθούσε να αναβιώσει το παρελθόν της και να ακουστεί death metal ξανά μετά από χρόνια, στο “Back to the front” αυτή η μετάβαση γίνεται με πιο ομαλό τρόπο αν και δεν προκαλούνται οι ανατριχίλες των “Left hand path” και “Clandestine”. Η ωμή παραγωγή του Roberto Laghi (IN FLAMES, HARDCORE SUPERSTAR) είναι ταιριαστή και η αγριοφωνάρα του L-G Petrov δίνει το στίγμα της αλλά δεν παύει μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπία μεταξύ των δύο πλευρών να υπάρχει ένα σχετικό μούδιασμα από την πλευρά των οπαδών.
7 / 10
Κώστας Αλατάς
