Οποιοδήποτε συγκρότημα αποφασίζει να επαναδραστηριοποιηθεί μετά χρόνια απραξίας και αποχής από τα μουσικά δρώμενα, έχοντας όμως προλάβει να αφήσει έναν ολιγάριθμο αλλά ανεκτίμητο δισκογραφικό θησαυρό ως παρακαταθήκη, το ρίσκο να φάει τα μούτρα του γκρεμίζοντας ταυτόχρονα ότι είχε χτίσει είναι μεγάλο, είτε σε λένε WARLORD, CYNIC, MERCYFUL FATE είτε AT THE GATES. Στην περίπτωση των SANCTUARY πρόσθεσε και μια καχυποψία μιας και ο Warrel Dane μαζί με τον Jim Sheppard παρά τις δυσκολίες της εποχής για μία καθαρόαιμη metal μπάντα στα μέσα των 90’s κατάφεραν να γράψουν ακόμη μεγαλύτερη ιστορία με τους NEVERMORE και τρία χρόνια μετά τη διάλυσή (;) τους το “The year the sun died” δεν ξέρεις από που να το πιάσεις και πως να το δεις. Επειδή όμως το μαγικό με τη μουσική είναι ότι δεν την αγγίζεις και ούτε την βλέπεις αλλά την ακούς, τα πάντα ξεκαθαρίζουν στο κεφάλι σου όταν το βάζεις στο στερεοφωνικό σου και το αφήνεις παίξει.
Οι πρώτες ακροάσεις βρωμάνε NEVERMORE και μάλιστα του «φτωχού». Τα riff, η παραγωγή, οι μελωδικές γραμμές του Dane σε παραπέμπουν εκεί. Ο μόνος που έλειπε ήταν ο Jeff Loomis, ο οποίος μην ξεχνάμε ότι αρχικά ήταν να συμμετάσχει στην επαναδραστηριοποίηση των SANCTUARY, τον πρόλαβαν όμως τα γεγονότα. Ακούγοντας το “The year the sun died” όμως όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ ότι να περιοριζόμαστε στις αναφορές στους NEVERMORE αδικούν πρωτίστως το συνθετικό ταλέντο του Lenny Rutledge και εν συνεχεία το ίδιο το άλμπουμ αλλά από την άλλη ακόμη δεν έχω καταφέρει να διακρίνω -με εξαίρεση κάποια lead- τον συνδετικό κρίκο με το “Into the mirror black” και το ένδοξο παρελθόν τους και αυτός που με αποσυντονίζει είναι ο ίδιος ο Warrel Dane. Πιθανολογώ ότι φταίει ο τσιτωμένος τρόπος ερμηνείας του στα “Refuge denied” και “Into the mirror black” που η εξέλιξή του και ο πιο βαθύς τρόπος που τραγουδά τα τελευταία χρόνια χρωματίζει πλέον διαφορετικά τη μουσική των metallers από το Seattle.
Αισθάνομαι σαν να μου βάζεις να ακούσω το “Perfect symmetry” των FATES WARNING και μετά να μου λες ότι η επόμενή τους δισκογραφική δουλειά είναι το “Darkness in a different light”. Ανεξαρτήτως αν είναι καλή δουλειά ή όχι, έχεις χάσει την εξέλιξη και την πορεία που θα είχε η μπάντα στο διάστημα των είκοσι τεσσάρων χρόνων αν είχε παραμείνει ενεργή και γι’αυτόν το λόγο το “The year the sun died” έρχεται κάπως ουρανοκατέβατο. Χωρίς να αγγίζει το μεγαλείο των προκατόχων του δεν παύει να είναι ένα μοντέρνας κοπής metal άλμπουμ με αρκετές καλές στιγμές και αιχμηρά riff που διατηρούν τον thrashy προσανατολισμό τους παρά τις πιο mid-tempo στιγμές που δείχνουν να υπερτερούν αλλά δυστυχώς για τους ίδιους θα εκτιμηθεί περισσότερο από τους λάτρεις του all-about-Warrel Dane-metal παρά από τους οπαδούς των SANCTUARY.
7 / 10
Κώστας Αλατάς
