>
“Daredevil mode: on”
Κάθε εποχή έχει και τους δικούς της ήρωες. Κάποιοι γιγαντώνονται, φτάνοντας το επίπεδο του Superman, κάποιοι άλλοι, λιγότερο δημοφιλείς, δεν ξεφεύγουν από το επίπεδο του… Daredevil. Οι RIOT, ξεκίνησαν πριν περίπου 40 χρόνια και λίγο αργότερα είχαν χαρακτηριστεί ως την νέα μεγάλη ελπίδα του χώρου. Δυστυχώς, σε ποτέ δεν εξαργύρωσαν τις φιλοδοξίες και παρότι συνέθεσαν απίστευτα τραγούδια, δεν κατάφεραν να μεγαλουργήσουν.
Πριν από δυόμισι χρόνια, ο αρχηγός και μοναδικό αυθεντικό μέλος, ο κιθαρίστας και οραματιστής Mark Reale, άφησε την τελευταία του πνοή σε ένα νοσοκομείο του Σαν Αντόνιο, αφού είχε ταλαιπωρηθεί από την νόσο του Crohn, πάνω που φαινόταν πως το συγκρότημα ξανάβρισκε τον δρόμο του και η δημοτικότητά τους επανερχόταν. Με τα ίδια πιστεύω, οι υπόλοιποι συνεχίζουν σήμερα ως RIOT V. Μετά από ένα καταπληκτικό σόου στο Τόκυο της μακρινής Ιαπωνίας, μας άνοιξε την καρδιά του ο μπασίστας και βασικός συνθέτης των Νεοϋορκέζων, ο Donnie Van Stavern. Κι ας έτρεχα να προλάβω το αεροπλάνο μου από τη Narita.
Πρώτα απ’ όλα να σας συγχαρώ για τον δεύτερο σερί ποιοτικότατο δίσκο που κυκλοφορείτε. Μίλησέ μου για του “Unleash the fire”.
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Όπως ξέρεις, είναι μια δύσκολη περίοδος αυτή για όλους μας μετά τον χαμό του Mark. Ξέραμε πως ό,τι και να κάναμε, θα υπήρχε μεγάλη κριτική, αφού ο ίδιος ήταν οι RIOT και πώς θα ήταν δυνατόν να συνεχίσουν να υπάρχουν οι RIOT δίχως τον ιδρυτή και βασικό συνθέτη τους; Όμως εγώ κι ο Mike Flyntz, συνυπήρξαμε με τον Mark για πολλά χρόνια, συνθέσαμε, ηχογραφήσαμε και περιοδεύσαμε μαζί. Ο Mark ήταν αδερφός μας και παρότι εγώ έφυγα και επέστρεψα, πρέπει να τονίσω πως δεν είχε σε τίποτα να κάνει με τον ίδιο, αλλά με την επιχειρηματική πλευρά των πραγμάτων. Πάντως, με τα βλέμματα στραμμένα πάνω μας, γνωρίζαμε πως ο δίσκος έπρεπε να είναι παραπάνω από καλός, έπρεπε να είναι άξιος του ονόματος της μπάντας και να έχει τα κλασικά στοιχεία του ήχου των RIOT. Γι’ αυτό και θα βρεις αναφορές σε “Fire down under”, όπως και στο “Thundersteel”. Ελπίζω να αρέσει στον κόσμο και να τον αγοράσει.
Donnie, γιατί πρέπει ο δίσκος να έχει όλα τα κλισέ των RIOT; Πόσα warriors, Johnny και shine on χρειάζονται; (γέλια)
(γέλια) Ναι έχεις δίκιο. Κάθε φορά που κάνουμε πρόβα, λέμε «εε, ποιο warrior θα παίξουμε;» (γέλια). Ξέρεις, το shine on είναι ταυτόσημο με τον Mark Reale. To έβαζε στο αυτόγραφό του, του άρεσε το νόημά του και είναι κάτι πολύ θετικό. Δεν μπορούσε να λείψει λοιπόν. Τώρα όσο για τα υπόλοιπα, ναι έχεις δίκιο. Για διαφορετικούς λόγους το καθένα βρήκε τον δρόμο του μέσα στο “Unleash the fire” και όσο κλισέ κι αν ακούγεται δεν μας πήγαινε να τα βγάλουμε.
Από το “Immortal soul” υπάρχει μια σαφής στροφή προς τον ήχο του “Thundersteel”, γιατί αυτό;
Από την εποχή του Mike DiMeo (1993) υπήρχαν προτροπές για να επανέλθει η μπάντα σε αυτό τον ήχο. Δεν είχαν περιοδεύσει οι RIOT για το άλμπουμ και υπήρχε μεγάλη ζήτηση. Για πολλά χρόνια δεν συνέβη αυτό, μέχρι που ο Mark μας προσέγγισε και με πολλά ζόρια πείστηκε και ο Tony Moore. Μια άλλη φορά θα μιλήσουμε και γι’ αυτόν. Ο κόσμος ζητούσε επίμονα τον ήχο, τους συντελεστές και το ύφος αυτό. Με το “Immortal soul” πιστεύω πως κάναμε μια σωστή μίξη αυτού, με το ένα πόδι στο παρόν. Όμως ο Tony Moore, που δεν μπορούσε να πειστεί με τίποτα να συνεχίσει με την μπάντα, δεν ήθελε να κάνει άλλο άλμπουμ. Εμείς θέλαμε να γράψουμε κάτι κλασικό και διαχρονικό. Δεν σκεφτόμασταν καν με ποιό όνομα θα κυκλοφορήσει. Με το “Unleash the fire” θέλαμε να δηλώσουμε την συνέχεια της μπάντας και να επισφραγίσουμε την υστεροφημία του Mark Reale.
Εδώ στην Ιαπωνία, το άλμπουμ κυκλοφορεί υπό το όνομα των RIOT, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο ως RIOT V. Γιατί αυτό;
Δεν είχαμε καταλήξει σε όνομα. Το άλμπουμ το ηχογραφήσαμε και το χρηματοδοτήσαμε αποκλειστικά εμείς, δίχως την στήριξη κάποιας εταιρίας. Εγώ δειλά-δειλά άρχισα να κάνω επαφές με δισκογραφικές για να δω ποιός θα ενδιαφερόταν. Πρώτοι από όλους ήταν οι Ιάπωνες που δίχως δεύτερη κουβέντα ζήτησαν να το κυκλοφορήσουν. Αρχικά λέγαμε να ονομαστούμε THUNDERSTEEL, αλλά τελικά με την εταιρία να υποστηρίζει πως ασχέτως το όνομα, ο κόσμος θα μάθει ποιοί παίζουν και πάντα με την υποστήριξη του πατέρα του Mark, δώσαμε την συγκατάθεσή μας. Έφτανε η ημερομηνία κυκλοφορίας και δεν ήμασταν σίγουροι για το όνομα, οπότε οι Ιάπωνες το πήραν πάνω τους και κράτησαν το RIOT.
Μου άρεσε πολύ το άλμπουμ, αλλά αν έχω μια ένσταση, αυτή είναι στην παραγωγή.
Θα άκουσες αυτή την εκδοχή μόνο (λέει δείχνοντάς μου το CD που κρατούσα).
Ναι.
Να σου πω λοιπόν πως η Ευρωπαϊκή έκδοση, θα κυκλοφορήσει με την ολοκληρωμένη παραγωγή. Κοίτα, η ημερομηνίας κυκλοφορίας στην Ιαπωνία πλησίαζε και εμείς δεν είχαμε ολοκληρώσει την παραγωγή. Η εταιρία ήταν τόσο ανυπόμονη που το κυκλοφόρησε με την μίξη του Joshua Block. Ελπίζω να σου αρέσει περισσότερο στην νέα έκδοση, γιατί έχει πιο σύγχρονο ήχο και την σωστή παραγωγή που θέλαμε. Την παραγωγή την έχει κάνει ο Bruno Ravel και πάλι.
Αυτό εξηγεί τα πράγματα. Ένα από τα ατού σας πλέον, είναι και ο νέος σας τραγουδιστής. Και συναυλιακά ήταν καταπληκτικός.
Χαίρομαι που το λες. Ο Todd Michael Hall, είναι ταλαντούχος. Ξέρεις δοκιμάσαμε πολλούς τραγουδιστές. Ένας από αυτούς ήταν κι ο Tony Harnell (TNT), αλλά δεν μας ταίριαζε.
Όσο κι αν αγαπώ την φωνή του, δεν νομίζω πως θα ήταν καλή επιλογή, αφού δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις ψιλές νότες. Να υποθέσω πως τον πρότεινε ο Bruno; Έπαιζαν μαζί στους WESTWORLD.
Έχεις δίκιο. Έτσι ήταν και με τον Tony Moore. Στις συναυλίες δυσκολευόταν. Το καταλαβαίνω αφού το δικό τους όργανο είναι ο λαιμός τους και φθείρεται. Δυστυχώς ο Tony Harnell έχει άλλα μουσικά γούστα και ήθελε να κάνει τους RIOT να ακουστούν διαφορετικοί, οπότε δεν προχώρησε. Ο Todd, από την άλλη πατάει καλά στις ψιλές και ταιριάζει απόλυτα η χροιά του.
Παίζει με τον Jack Starr, ο οποίος έπαιζε με τον David DeFeis, ο οποίος παίζει με τον Frank Gilchriest. Πώς τόσες συμπτώσεις; Και πώς και δεν συνέχισε μαζί σας ο Bobby Jarzombek;
Ξέρεις ο Bobby δεν έχει επίσημα αφήσει την μπάντα. Είχαμε μιλήσει και είχε προβάρει κάποια κομμάτια. Όταν όμως ήμασταν έτοιμοι να προγραμματίσουμε τις ηχογραφήσεις και τα σχέδια, ο Bobby είχε άλλες υποχρεώσεις. Βέβαια, ήταν εύκολο να σκεφτούμε τον Frank, αφού είχε ξαναπαίξει στην μπάντα με τον Mike και τελικά μάλλον σε καλό μας βγήκε. Είναι πραγματικά αφοσιωμένος στο συγκρότημα και δεν βάζει καθόλου εγωισμό. Ο ίδιος έκανε προσπάθειες να παίξει πιο τεχνικά, να γεμίσει τον ήχο του, ώστε να έχει μια φυσική συνέχεια από τον Bobby. O Frank είναι εξαιρετικός και πραγματικός επαγγελματίας.
Έχοντας μιλήσει με τον Mark παλαιότερα, μου έδινε πάντα την εντύπωση ότι ήταν σοβαρός και πατούσε στην γη. Μήπως όμως ήταν πολύ απαιτητικός με τους συνεργάτες τους; Γιατί δεν διατήρησε τη σύνθεση της μπάντας;
Έχεις δίκιο, ήταν γλυκομίλητος, αλλά αυτό που τον κατέστρεψε οικονομικά ήταν ότι δεν είχε επιχειρηματικό μυαλό. Θυμάμαι την εποχή του “Thundersteel” που τον προέτρεπα να φύγει από το σπίτι των γονιών του. Τελικά μέχρι και το τέλος, εκεί έμενε. Δυστυχώς τα συμβόλαια που υπέγραφε τον εξαπάτησαν και δεν έβγαλε λεφτά, παρότι έκανε κάποια σχετική επιτυχία. Σίγουρα όμως δεν ήταν ο χαρακτήρας του.
Δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω για την κατάρα που δέρνει τους RIOT. Rhett Forester, Guy Speranza, Mark Reale. Τι γίνεται;
Μεταξύ σοβαρού και αστείου, είναι αυτές οι κακοτυχίες που έχουν δυναμώσει την μπάντα. Ξέρεις βλέπαμε την ταινία των ANVIL (γέλια). Αν αυτοί έχουν περάσει δυσκολίες τότε εμείς έπρεπε να είχαμε κάνει μεγαλύτερη ταινία.
Ακόμα και κάποιος που δεν ηχογράφησε με την μπάντα, ο προηγούμενος μπασίστας ο Randy Coven πέθανε πρόσφατα.
Το ξέρω, μην το συζητάμε άλλο. Χτύπα ξύλο Γιώργο (γέλια). Ξέρεις, τώρα που λέμε για κατάρα, στα πρώτα χρόνια της μπάντας, όλα τα δικαιώματα τα κρατούσε ο Steve Loeb ο οποίος δεν έδωσε ποτέ στην μπάντα τις ευκαιρίες που δικαιούταν. Δεν το ξέρει πολύ κόσμος, όμως για τους RIOT είχαν ενδιαφερθεί οι Cliff Burnstein και Peter Mensch της εταιρίας που είχε το μάνατζμεντ των METALLICA, αλλά αυτός δεν δέχθηκε. Είχε και άλλες προτάσεις που απέρριψε. Όλοι έλεγαν για την κατάρα των Greene Street Studios, ακόμα και όταν έφυγα, έλεγα το 1990 ότι ήθελα να αποφύγω αυτή την κατάρα. Ίσως αυτή να είναι που ακολουθούσε τον Mark. Ίσως να είναι αυτή η κατάρα των Greene Street Studios που κυνηγά το συγκρότημα.
Ισχύει ότι δεν προσέφερε αρκετά στο “Immortal soul”;
Ήταν ήδη σε άσχημη κατάσταση και ηχογράφησε ελάχιστα πράγματα. Ο Mike έκανε τα πάντα. Ξέρεις οι δυο τους ήταν σαν αδέρφια. Ο Mark ήταν μοναχοπαίδι και ο πατέρας του είχε μείνει μόνος του, με τα δικά του προβλήματα υγείας να τον βασανίζουν. Ο Mike του υποσχέθηκε να τον φροντίζει και συνεχώς περνά από το σπίτι του να βεβαιωθεί πως παίρνει τα φάρμακά του και τον πηγαίνει στον γιατρό του. Είναι φοβερός. Αυτός με την σειρά του, δεν θέλει η μουσική του γιού του να σβήσει και γι’ αυτό επικροτεί την προσπάθειά μας να συνεχίσουμε.
Είναι κρίμα που η μπάντα φαίνεται έτοιμη να γίνει μεγαλύτερη από ποτέ, δίχως τον ίδιο τον δημιουργό της.
Κατεβήκαμε από την σκηνή χθες στη Σαϊτάμα και μόνο που δεν βάλαμε τα κλάματα. Ξέρεις, ο Mark αγαπήθηκε πολύ στην Ιαπωνία, αλλά δεν κατάφερε να παίξει μια τόσο μεγάλη συναυλία. Πρέπει να είχαμε 20 χιλιάδες κόσμο χθες. Ήταν απίστευτο, αλλά δεν το έζησε. Για εμάς είναι κάτι σαν υποχρέωση να μεγαλώσουμε την υστεροφημία του. Τον λατρεύει τόσος κόσμος εδώ και η μπάντα του δεν έπαιξε στην Ιαπωνία για πάρα πολλά χρόνια, παρόλο που είχε τέτοια Μασκότ, ένα άλμπουμ με τίτλο “Narita”, ένα τραγούδι με τίτλο “Tokyo rose” και μουσική με τεράστια απήχηση εδώ. Είναι ο βασικός λόγος που έχω αναλάβει τις περισσότερες επιχειρηματικές ενέργειες, αφού δεν θέλουμε κανέναν άλλο να μας καταστρέψει.
Πριν κλείσουμε θέλω να ξεκαθαρίσουμε και κάτι για την Μασκότ. Γιατί όλοι την αποκαλούν Johnny the seal;
(Γέλια) Το όνομα αυτό ήρθε πολύ αργότερα, αφού κάποιοι το συνέδεσαν με το αντίστοιχο τραγούδι. Το όνομά της είναι The Mighty Tior και είναι αποτέλεσμα έμπνευσης του σχεδιαστή Stephen Weiss, που είχε επιμεληθεί τα πρώτα εξώφυλλα, και ήταν φίλος του Loeb. Είναι ένας Γιαπωνέζικος παραδοσιακός χαρακτήρας. Κάτι από παλαιστή Σούμο, λίγο από νίντζα και κάτι από φώκια. Κάποιοι το λατρεύουν κι άλλοι το σιχαίνονται, αλλά όπως και να ‘χει, θα σχετίζεται πάντα με τους RIOT, όποτε και θα κοσμεί τα μπλουζάκια και τα εξώφυλλά μας. Shine on The Mighty Tior/ Johnny the Seal! Lol!
Πάντως Donnie, μουσικά είστε στον σωστό δρόμο για να ικανοποιήσετε τους οπαδούς σας και με την νέα σύνθεση φαίνεστε έτοιμοι να κερδίσετε πολλούς νέους. Σας εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να το συνεχίσετε.
Ευχαριστούμε πολύ. Είμαστε διατεθειμένοι να το προσπαθήσουμε. Είναι αναπόφευκτο να δεχόμαστε κριτική και πίστεψέ με πως εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να στηλιτεύσουμε το όνομα των RIOT. Γι’ αυτό και θέλαμε να προσθέσουμε το “V”, ως αναφορά στον πέμπτο τραγουδιστή και στο πέμπτο στυλ της μπάντας. Η κριτική δεν θα λείψει, όμως θέλουμε να φανούμε αντάξιοι πρωτίστως στην φιλία μας με τον Mark Reale και ειλικρινείς με τον κοινό των RIOT.
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
Αφιερωμένo στον Θοδωρή “Flight of the warrior” Κοτσυφάκη
https://www.facebook.com/riotrockcity
Δισκογραφία:
“Rock city” (1977)
“Narita” (1979)
“Fire down under” (1981)
“Restless breed” (1982)
“Born in America” (1983)
“Thundersteel” (1988)
“The privilege of power” (1990)
“Nightbreaker” (1993)
“The brethren of the long house” (1995)
“Inishmore” (1998)
“Sons of society” (1999)
“Through the storm” (2002)
“Army of one” (2006)
“Immortal soul” (2011)
“Unleash the fire” (2014)
Line-up:
Don Van Stavern – μπάσο
Mike Flyntz – κιθάρες
Nick Lee – κιθάρες
Todd Michael Hall – φωνητικά
Frank Gilchriest – ντραμς
