Εδώ είμαστε!
Αυτοί εδώ οι κύριοι από την Αυστραλία, είναι ο λόγος που άρχισα να παρακολουθώ πιο στενά τη σκηνή της χώρας τους. Είναι επίσης ο λόγος που οι OPETH έπεφταν σταδιακά (και με τη δισκογραφική τους πορεία το σταδιακά έγινε κατακόρυφα) στις προτιμήσεις μου στο γενικότερο progressive death metal χώρο. Βλέπετε, το ντεμπούτο των NE OBLIVISCARIS, “Portal of I” του 2012, με κάτι κομμάτια όπως το μοναδικό “And plague flowers the kaleidoscope”, με είχε κάνει να παραμιλάω με την ικανότητα του πρωτοεμφανιζόμενου, τότε, σχήματος. Απόδειξη της εξαιρετικής μουσικότητας των Αυστραλών, ήταν ότι το κομμάτι “And plague…”, το πήρε ένα από τα πλέον αξιοσέβαστα κλασσικά ωδεία της χώρας τους, το Sydney Conservatorium of Music, και το έβαλε στη διδακτέα ύλη του! Ναι, άλλος γαλαξίας, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα.
Αρκετά με το παρελθόν όμως. Οι NE OBLIVISCARIS (το όνομά τους σημαίνει “δεν ξεχνώ” και ήταν το motto της φατρίας Campbell, των highlanders που ενέπνευσαν και τον Martin στο “Game of thrones”), με το νέο τους άλμπουμ, “Citadel”, με αναγκάζουν να τους βγάλω και πάλι το καπέλο. Δε ξέρω αν είναι καλύτερο από το ντεμπούτο τους. Πραγματικά δε μπορώ να κάνω αυτή τη σύγκριση. Ξέρω όμως ότι, όχι απλά δεν έκατσαν στην όποια επιτυχία είχε ο πρώτος τους δίσκος, αλλά έκαναν τη μουσική τους ακόμα πιο πολυεπίπεδη, λιγότερο «εμπορική» (αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο όρος) και πειραματίζονται ακόμα περισσότερο. Οι τύποι εξελίσσονται σε τρομερά υποσχόμενο σχήμα. Με την ίδια άνεση που σου δίνουν χαοτικό prog/tech death, σου περνάνε flamenco σημεία, progressive rock, avant-garde, jazz, καταφέρνουν και κάνουν την παράνοια (το πρώτο λεπτό του “Pyrrhic” για παράδειγμα) να ακούγεται τόσο αρμονική, που σε «εκνευρίζει» ο τρόπος που το καταφέρνουν και δεν ακούγεται τίποτα παράταιρο. Το βιολί έχει και σε αυτό το άλμπουμ πρωταγωνιστικό χαρακτήρα, «επεμβαίνοντας» βέβαια όπου είναι απαραίτητο και όχι απλά για να υπάρχει, αλλά πάντα με νόημα και ουσία. Αυτή τη φορά χρησιμοποιούν ακόμα περισσότερα καθαρά φωνητικά και σε όλα τα κομμάτια που έχουν φωνητικά, ενώ η ύπαρξη και 3 instrumental (intro, outro, αλλά και του υπέροχου “Reveries…” που «κλείνει» την τριλογία “Painters of the tempest” που συνολικά έχει διάρκεια 23 λεπτών), προσδίδει στην ατμόσφαιρα, αλλά και τη μουσικότητα του άλμπουμ. Και πάλι όμως, οι εναλλαγές και οι ενορχηστρώσεις τους είναι που κάνουν τη διαφορά. Πραγματικά, στον τομέα των εναλλαγών ειδικά, ακόμα και μέσα στο ίδιο κομμάτι, είναι από τις μπάντες που με έχει εντυπωσιάσει περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Αυτή η άνεση βέβαια, πηγάζει, πέρα από το ταλέντο και την ιδιοφυία των μουσικών και από τις τεχνικές τους ικανότητες, που είναι από αυτές που λέμε ότι σου «κρεμάνε τα σαγόνια», χωρίς όμως η επίδειξη να υπερτερεί της ουσίας. Βάλτε σε όλα αυτά και την παραγωγή από τον Jens Bogren (OPETH, KATATONIA) και «έδεσε» το γλυκό.
Δε μπορώ να βρω κάποιο κομμάτι που να υστερεί στο δίσκο, όμως τα “Painters of the tempest (part II), movement II: Cynosure”, “Painters of the tempest (part II), movement III: Curator”, “Painters of the tempest (part III): Reveries from the stained glass womb” και “Pyrrhic”, περικλύουν όλα όσα είναι αυτό το άλμπουμ, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Δε ξέρω αν μπορεί να ρίξει το EVERGREY από την (προσωπική μου) πρώτη θέση για τη φετινή χρονιά, σίγουρα όμως το “Citadel” των NE OBLIVISCARIS έχει καπαρώσει θέση στην πρώτη πεντάδα, στο πολύ χαλαρό κιόλας. Όσοι ακόμα περιμένετε τους OPETH να βγάλουν κάτι αντίστοιχο με το ένδοξο παρελθόν τους και έχετε απογοητευθεί από το σήμερα της παρέας του Akerfeldt, ή τους θεωρείται «μοναδικούς», «κορυφαίους στο χώρο», «μόνο OPETH» κλπ κλπ, κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και ακούστε αυτούς τους Αυστραλούς και ίσως αναθεωρήσετε. Προσωπικά, αυτή τη στιγμή, τους έχω πολύ πιο ψηλά! Δύο στα δύο λοιπόν και ελπίζω να τριτώσει το καλό και σύντομα. Ακούστε τους λέμε!
8.5 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
