>
Δηλώνω μέγιστος Φινλανδόφιλος. Είναι ένα «μικρόβιο» που κουβαλάω από τα 13-14 και δεν έχει υπάρξει ακόμα αντίδοτο. Παρόλα αυτά, υπάρχουν και μπάντες που ενώ θα έπρεπε θεωρητικά να θεωρώ «φοβερές», δεν το είχα ποτέ ιδιαίτερα. Και μία από αυτές είναι και οι GHOST BRIGADE. Ναι, το “Isolation Songs” είναι πάρα πάρα πολύ καλό άλμπουμ. Ναι, τα “Guided by fire” και “Until fear no longer defines us” είναι κι αυτά καλά, όμως μία οι κακές παραγωγές τους, μία το ότι παραμπέρδευαν σε στιγμές τον ήχο τους, φυσικά και η όχι φοβερή και τρομερή ποιότητα των συνθέσεων πολλές φορές, δε μπόρεσαν ποτέ να κάνουν το παραπάνω βήμα, σε αντίθεση με άλλους μουσικούς συνοδοιπόρους τους από τις χίλιες λίμνες και τις γύρω χώρες.
Ακούγοντας τα πρώτα κομμάτια που έδωσαν στη δημοσιότητα από το νέο και τέταρτο κατά σειρά «πόνημά» τους, “IV – One with the Storm”, περίμενα λίγο μία από τα ίδια όσον αφορά το τελικό αποτέλεσμα. Ένα καλό άλμπουμ, αλλά που θα του λείπει αυτό το κάτι παραπάνω. Ευτυχώς έπεσα πολύ έξω!
Το άλμπουμ είναι γεμάτο πολύ ωραία κομμάτια, με ένα μόλις να είναι αδιάφορο (“Long way to the graves”) και η μουσική τους είναι πολύ πιο «συνειδητοποιημένη» ίσως, καθώς είναι αρκετά πιο συγκεκριμένο αυτό που παίζουν αυτή τη φορά. Δε ξέρω αν φταίνε τα δύο νέα μέλη τους, Joni Saalamo στο μπάσο και Joni Vanhanen στα πλήκτρα (άλλοι 43 Γιάννηδες τους έμειναν), πάντως αν φταίνε και αυτοί (και κυρίως ο πληκτράς), μπράβο στα παιδιά. Τα metalcore στοιχεία έχουν εξαφανιστεί και η Φινλανδίλα ξεχειλίζει από παντού. Έχουν κρατήσει τις post επιρροές στον ήχο τους, όμως η βάση και κύριο χαρακτηριστικό είναι το μελωδικό doom/death metal, «ζωντανό», γεμάτο λυρισμό, τα απαραίτητα lead-άκια, τα εξάρια του πολλές φορές, ποικιλία μεταξύ των συνθέσεων και groove. Τα καθαρά φωνητικά είναι περισσότερα, καλύτερα και μοιράζονται με τα brutal, ενώ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ έχουν σοβαρή παραγωγή και μάλιστα τόσο ταιριαστή για αυτό που παίζουν, που πραγματικά με εξέπληξε.
Καλύτερες στιγμές του δίσκου είναι το εναρκτήριο, “Wretched blues”, το σχεδόν αποκλειστικά με καθαρά φωνητικά mid και μελωδικό “Departures”, το “Stones and pillars” που groove-άρει και έχει έναν πιο dark χαρακτήρα, το “The knife” (η πιο modern στιγμή του δίσκου) και το εθιστικό “Elama on tulta”, το οποίο ξεκινάει με ακουστικές κιθάρες και τη συνοδεία πλήκτρων σαν «πλάτη» και σταδιακά εξελίσσεται σε ένα up tempo μελωδικό και groove-άτο «άσμα», με όλα σχεδόν τα υπόλοιπα κομμάτια (πλην του “Long way to the graves” όπως ανέφερα πιο πάνω) να ακολουθούν από κοντά.
Αυτό είναι πιθανότατα το πιο κομβικό άλμπουμ των GHOST BRIGADE. Ένας αναπάντεχα, ίσως, πάρα πολύ καλός δίσκος, που κυλάει «νεράκι» και δείχνει από όλες τις απόψεις (συνθετικά και παραγωγικά) ότι οι Φινλανδοί είναι διατεθειμένοι και έτοιμοι για το μεγαλύτερο σκαλοπάτι από αυτό που είναι τώρα. Με τέτοια άλμπουμ, το αξίζουν.
8/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
