>
Έχουμε πει ήδη πολλές φορές, ότι η Σουηδία είναι η πρωτεύουσα του μελωδικού ροκ. Πλέον, ο αριθμός των μουσικών κυκλοφοριών από αυτή τη χώρα ξεπερνά κάθε φαντασία και οι δισκογραφικές πλημμυρίζονται από… σκανδιναβικές μελωδίες! Οι MISS BEHAVIOUR δεν είναι βέβαια από τις νέες μπάντες που αναδύονται στο μουσικό προσκήνιο, καθώς όχι μόνο υπάρχουν εδώ και σχεδόν μία δεκαετία, αλλά «κουβαλάνε» και αρκετές διακρίσεις, κυρίως με τον επιτυχημένο δεύτερο δίσκο τους, “Last woman standing”, που σάρωσε σε περιοδικά και ιστοσελίδες. Το συγκρότημα επανέρχεται με νέο δίσκο, ονόματι “Double agent”, φιλοδοξώντας να συνεχίσει την παράδοση του προκατόχου του.
Η γνωστή ρήση “κάτι που δουλεύει δεν το πειράζεις” ισχύει και σε αυτό το άλμπουμ, οπότε η συνταγή είναι η ίδια. Μελωδικό ροκ, με έντονες πινελιές από 80s, κυρίως στα πλήκτρα, τα οποία παραπέμπουν σε τραγούδια που αγαπήσαμε την δεκαετία αυτή. Σε γενικές γραμμές τα κομμάτια είναι καλογραμμένα, με την πλειοψηφία τους να είναι σε αργούς ρυθμούς με χαρούμενη διάθεση και ακούγονται ευχάριστα. Μία, δύο φορές αλλά μέχρι εκεί. Το πρόβλημα είναι ότι δε βλέπω κάτι ιδιαίτερο που θα σε ταρακουνήσει. Λείπει η ζωντάνια που κάνει ένα τραγούδι να ξεχωρίζει, ενώ η γενική αίσθηση που σου δίνει είναι τόσο mainstream, που πλησιάζει επίπεδα Eurovision! Το τελευταίο δεν είναι τυχαίο, δεδομένου ότι ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Sebastian Roos, έχει ιστορικό με τον διαγωνισμό αυτό, ο οποίος αποτελεί φετίχ στη Σουηδία. Υπάρχουν κάποια καλά τραγούδια στο άλμπουμ, όπως το ομώνυμο “Double agent” και το “Edge of the world”, με το τελευταίο να έχει ένα εξαιρετικό συνδυασμό πλήκτρων-κιθάρας και να παίρνει άνετα τον τίτλο του καλύτερου τραγουδιού της κυκλοφορίας, αλλά δυστυχώς δεν επαρκούν. Τα περισσότερα τραγούδια δεν έχουν κάτι ιδιαίτερο και θα ξεχαστούν σύντομα. Δεν σημαίνει ότι θα βρείτε κάτι κακογραμμένο, απλά δεν έχουν αυτό το «κάτι» που ξεχωρίζει.
Συμπερασματικά λοιπόν, θα πω ότι αν και το “Double agent” δεν είναι κακό άλμπουμ δεν κατάφερε να μου δώσει κάτι. Έχει όλα αυτά τα μουσικά κλισέ που περισσότερο μου δείχνουν μία τάση να βγάλει το συγκρότημα κάτι πιασάδικο και να κινηθεί εκ του ασφαλούς, παρά μία προσπάθεια να δημιουργήσει κάτι, παίρνοντας ένα ρίσκο παραπάνω, που μπορεί να σε οδηγήσει όμως και πολλά σκαλιά παραπάνω. Σίγουρα το εν λόγω άλμπουμ θα βρεί απήχηση σε όλους τους θιασώτες του μελωδικού ροκ, όχι όμως και σε όλους αυτούς που αναζητούν κάτι το ξεχωριστό.
7/10
Νίκος Ανδρέου
