Το rock ‘n’ roll, όπως και το heavy metal, δε θέλει μόνο κόπο, αλλά πάνω από όλα, τρόπο. Όσο cliché και αν ακούγεται, οι ORANGE GOBLIN είναι από τις λίγους, που με τα συναυλιακά, όσο και δισκογραφικά τους πεπραγμένα, επί 17 συναπτά έτη, έχουν αποδείξει πως όχι μόνο κατέχουν τον τρόπο, αλλά διαθέτουν cojones, που άνετα γκρεμίζουν συνοικίες ολόκληρες. Είναι προς τιμήν τους άλλωστε, πως ουδέποτε πλασαρίστηκαν ως ευρηματικοί και πρωτοπόροι και κατάφεραν να κρατηθούν στην επιφάνεια, επειδή απλά δε συμβιβάστηκαν με κάτι διαφορετικό και λιγότερο αυθεντικό από αυτό που πραγματικά αγαπούν να κάνουν. Και ίσως αυτός να είναι τελικά ο κυριότερος λόγος, που μέχρι και σήμερα διαθέτουν ένα πιστό και άκρως φανατικό κοινό, που μονίμως τους ακολουθεί μέχρι και στα πιο απομακρυσμένα καταγώγια για live.
Σε αντίθεση με τους doom προσανατολισμούς των “Healing through fire” και “A eulogy for the damned”, το “Back from the abyss” heavy rock-άρει και μάλιστα τόσο ασύστολα και τόσο αμετανόητα. Ήδη, από τα εναρκτήρια κιόλας “Sabbath hex” και “Übermensch”, οι ORANGE GOBLIN φροντίζουν να κάνουν ξεκάθαρες τις διαθέσεις τους. Tempo με πατημένο πεισματικά το πόδι στο γκάζι και riffs που παρτάρουν ανελέητα, αναβλύζοντας συνεχώς ιδρώτα, ζωηράδα και ξεθεωτική ροκάδικη ένταση, συγκροτούν ένα σκηνικό που σε κρατάει μονίμως στην τσίτα για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Το συγκεκριμένο στερεότυπο επαναλαμβάνεται αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του δίσκου, με τα παραδείγματα του “The devil’s whip”, που μοιάζει να σιγοκαίει σαν λαμπάδα κάτω από το εικόνισμα των MOTORHEAD, καθώς και του “Bloodzilla”, το οποίο ξεκλέβει αρκετό από το φουριόζικο punk συναίσθημα του “Coup de grace”, να καταδεικνύουν ότι η λονδρέζικη συμμορία, με μπροστάρη τον Ben Ward, βρίσκεται ξανά σε μεγάλη φόρμα και τεράστια κέφια.
Η εντύπωση που σχηματίζεται στην πορεία της ακρόασης πάντως, είναι ότι όπως και στο “A eulogy for the damned”, έτσι και εδώ, ο ποιοτικός πήχης έχει εκούσια στηριχθεί στα πιο mid-tempo κομμάτια. Ειδικά τα “Heavy lies the crown” και “Into the arms of Morpheus”, συνεπικουρούμενα ενδεχομένως και από την πεντακάθαρη παραγωγή του άλμπουμ, συνιστούν, εκτός από εξαιρετικά συνθετικά δείγματα γραφής και την αποθέωση της κιθαριστικής απλότητας του τίμιου Joe Hoare, ο οποίος για πολλοστή φορά χρησιμοποιεί μαεστρικά το χαρακτηριστικό συναυλιακό groove της μπάντας όπου πρέπει και όσο πρέπει. Για όσους τυχόν ψάχνουν εκπλήξεις βέβαια, η αβάσταχτη old-school επικίλα των “Mythical knives” και “Blood of them”, φαντάζει ως το ιδανικό κερασάκι στην τούρτα και συγχρόνως, μια πρώτου μεγέθους πιστοποίηση ότι η καρδιά του βρετανικού σχήματος μπορεί, μεν, να βροντοφωνάζει διαρκώς της λέξης rock ‘n’ roll, όμως η ψυχή του εξακολουθεί να παραμένει βαθιά ριζωμένη στο παραδοσιακό metal της ιδιαίτερης πατρίδας του.
Εν κατακλείδι, το “Back from the abyss” είναι ακριβώς όσο απολαυστικό και ξεσηκωτικό χρειάζεται για να σε κάνει να περάσεις καλά και να το διασκεδάσεις με την ψυχή σου. Είναι εντελώς μάταιο να παραστήσεις τον παρελθοντολάγνο βάζοντάς το στη ζυγαριά σύγκρισης με τις προηγούμενες δουλειές των ORANGE GOBLIN, μιας και δεδομένα διαθέτει όλα τα εχέγγυα για να καλύψει ακόμα και τα πιο απαιτητικά heavy rock γούστα. Απλά και ξάστερα. Fader στο τέρμα, παγωμένη μπύρα ή ουϊσκάρα στο ποτήρι και αρχίζεις από τώρα να μετράς τις μέρες μέχρι να ξαναδείς από κοντά την θεριακλωμένη μορφή του Ben Ward και της παρέας του να αλωνίζουν τα σανίδια της σκηνής. Γιατί όπως άλλωστε το έχει πει και ο θείος Lemmy: “The pleasure is to play, it makes no difference what you say”.
7.5/10
Πάνος Δρόλιας
