>
Καλιφόρνια, η γη της επαγγελίας για κάθε μουσικό ανεξαρτήτου είδους. Η πολιτεία που είναι υπεύθυνη για την άνθιση νέων παρακλαδιών της rock, όπως το punk/hardcore και που μετρά εκατοντάδες εκπροσώπους, από τους BLACK FLAG, έως τους TERROR. Οι THE GHOST INSIDE, μπορεί να μην τοποθετούνται στα στενά όρια της hardcore, παρόλα αυτά, έχοντας στην πλάτη τους τη γηγενή μουσική παράδοση, αλλά και ένα συμβόλαιο με την «μανούλα» του είδους, Epitaph, για την κυκλοφορία του εξαιρετικού “Get what you give”, έχουν πλέον καταφέρει να δώσουν το στίγμα τους στη σκηνή.
Το “Dear youth” βρίσκει τη μπάντα εκεί που την άφησε ο προκάτοχός του, αποτελώντας εν πολλοίς τη συνέχειά του. Και γιατί όχι, αφού η συνταγή του “Get what you give” ήταν πράγματι πετυχημένη. Έχοντας κρατήσει σταθερή την αναλογία καθαρών-σκιστών φωνητικών, αλλά και το συνολικό δίπολο μελωδικότητας και core, με τα αξιοθαύμαστα περάσματα από τη μία πλευρά του ήχου στην άλλη, συνεχίζουν να κρατούν ψηλά τον πήχη. Ωστόσο, αν και καταφέρνουν να κρατήσουν τον ακροατή σε μία διαρκή υπερδιέγερση, η αίσθηση ότι όλο αυτό το εγχείρημα έχει ειπωθεί ξανά, δημιουργεί μία άβολη κατάσταση, τόσο για την ίδια τη μπάντα, που δεν τόλμησε να κάνει ένα βήμα παραπέρα, αλλά και για τους οπαδούς της. Βέβαια, για να μην είμαστε άδικοι, από τη στιγμή που δε μπορούμε να διευκρινίσουμε πιο βήμα θα θέλαμε να κάνουν οι THE GHOST INSIDE, δε θα πρέπει να ζητάμε ανυπόστατα πράγματα.
Ο ήχος της μπάντας έχει πια ωριμάσει, κάτι που έχουν καταλάβει και οι ίδιοι, για αυτό άλλωστε Jonathan Vigil επέλεξε να ορίσει αυτή την κυκλοφορία ως θεματική, σε επίπεδο, τουλάχιστον, στιχουργικό. Το “Dear youth”, όπως μαρτυρά και ο τίτλος, είναι μία επιστολή προς τις νεότερες εκδοχές μας. Πιασάρικο θέμα, δε λέω, αλλά ο Vigil σε όλους του τους δίσκους έγραφε του στίχους βιωματικά, τι θα αλλάξει τώρα; Όπως και να έχει, με τους Jeremy McKinnon και Andrew Wade των A DAY TO REMEMBER, να παραμένουν στην παραγωγή, το αποτέλεσμα στη μίξη και το mastering θαρρώ πως ξεπερνάει τη δουλειά που έγινε στο “Get what you give”. Ο ήχος της κιθάρας παραμένει ογκώδης (είναι και τρεις πανάθεμά τες) στα απανωτά breakdowns, ενώ στα μελωδικά μέρη γίνεται όσο ζεστός και μεστός χρειάζεται. Το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα όργανα, όπου επικρατεί μία απόλυτη ισορροπία στο δίπολο που αναφέραμε προηγουμένως.
Για τους λάτρεις της μπάντας, το “Dear youth” είναι μία από τα ίδια, με την καλή έννοια. Για τους οπαδούς του είδους τώρα τα πράγματα αλλάζουν. Από τη στιγμή που πριν από ένα μήνα βγήκε το “Watchers of rule” των UNEARTH (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ), οι προσδοκίες μας άλλαξαν άρδην.
7.5/10
Νίκος Ζέρης
Y.Γ. Η ομοιότητα του εξωφύλλου με αυτό των DEP στο τελευταίο “One οf us is the killer” παραμένει ασχολίαστη.
