>
Είναι γνωστό ότι πάντα με ιντριγκάρουν τα project του Mike Portnoy. Οι FLYING COLORS, σαν σύνθεση, είναι σίγουρα από τα πιο ενδιαφέροντα. Με τον ίδιο πίσω από τα drums, τον Steve Morse (DEEP PURPLE) στην κιθάρα, τον Dave LaRue (DIXIE DREGS) στο μπάσο, τον Neal Morse (ex-SPOCK’S BEARD) στα πλήκτρα και τον τραγουδιστή των ALPHA REV, Casey McPherson, γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι το επίπεδο της μουσικής θα ήταν αξιοζήλευτο. Αυτό που δεν μπορούσαμε να υποθέσουμε, ήταν το μουσικό ύφος, αφού ο McPherson έχει πιο pop background…
Το άλμπουμ ξεκινά με το 7λεπτο “Blue ocean”. Μία φοβερή σύνθεση, που μου θυμίζει τους αγαπημένους μου δίσκους των SPOCK’S BEARD, “V” και “Day for night”, δηλαδή τους δίσκους που οι συνθέσεις τους ήταν λιγότερο δαιδαλώδεις, με μία πιο «εμπορική» χροιά, ευκολομνημόνευτα ρεφρέν και ο McPherson ακούγεται σαν τον Neal Morse. Η συνέχεια είναι εντελώς διαφορετική. Το “Shoulda coulda woulda”, ξεκινά και νομίζω ότι ακούω νέα δουλειά από τους VELVET REVOLVER, ιδιαίτερα στο κουπλέ!!! Το “Kayla”, είναι μάλλον προορισμένο για single. Ακουστικές κιθάρες στην αρχή και μία poppy διάθεση. Ό,τι πρέπει για ραδιόφωνο. Έχουμε ήδη φτάσει στο τρίτο τραγούδι και οι αλλαγές διάθεσης και ύφους είναι εμφανείς. Αυτό που πρέπει να τονίσω επιπλέον, πάντως, είναι η παραγωγή του Peter Collins (RUSH κτλ), η οποία είναι αυτή που πρέπει για το ύφος, αλλά και το πόσα πράγματα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια των τραγουδιών, που πρέπει να χρησιμοποιήσετε ακουστικά. Εγώ άκουγα το δίσκο στο αυτοκίνητο, αρκετά δυνατά είναι η αλήθεια και κάθε τόσο νόμιζα ότι κάτι συνέβαινε από τους περίεργους θορύβους που παράγουν τα πλήκτρα και η κιθάρα. Ο Steve Morse, είναι πραγματικά ασύλληπτος. Παίζει μελωδίες που σου καρφώνονται στο μυαλό και αποδεικνύει πόσο μεγάλος παίχτης είναι. Ακούστε τα μελωδικά του σημεία και ακούστε μετά και τον John Petrucci (το λέω για τους νεώτερους). Δεν είναι τυχαίο που στις επιρροές του ο Petrucci αναφέρει τους “Steves” δηλαδή τον Steve Morse, τον Steve Vai και τον Steve Howe (μαζί με τους “Als”, δηλαδή τον Alex Lifeson, τον Al DiMeola και τον Allan Holdsworth). Ο δε Dave LaRue, είναι δάσκαλος. Πάει τα κομμάτια δύο επίπεδα πάνω, καθώς το μπάσο του στην κυριολεξία οδηγεί πολλές συνθέσεις, με καταπληκτικά θέματα και ιδέες. Αυτοί οι δύο, για εμένα, είναι το ζουμί του project. Ο Portnoy παίζει ότι χρειάζεται και ξεσαλώνει μόνο όπου «τον παίρνει», ενώ ο Neal Morse δείχνει ότι είχε σημαντικό ρόλο στο project, ακούγοντας τα BEATLES στοιχεία που υπάρχουν διάσπαρτα, αλλά και τις SPOCK’S BEARD / TRANSATLANTIC στιγμές…
Συνεχίζοντας την ανάλυση των τραγουδιών, μετά το διάλειμμα για το τι πρόκειται να ακούσετε σε γενικές γραμμές, και πάμε στο “The storm”, μία σύνθεση για το αμερικάνικο ραδιόφωνο, απλή, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο… Το πρώτο πράγμα που σε αφήνει άναυδο στο “Forever in a daze” είναι το φοβερό μπάσο του LaRue, το οποίο καθαρά οδηγεί τη σύνθεση, η οποία στο ρεφρέν ακούγεται σαν μοντέρνο rock και στο κουπλέ σαν prog rock. Το επίπεδο της μουσικότητας, είναι εξαιρετικά υψηλό σε όλες τις στιγμές του όμως κι ας είναι λιγότερο από τέσσερα λεπτά σε διάρκεια… Επιβάλλονται ακουστικά…
Η πρώτη BEATLES στιγμή, άργησε, αλλά έφτασε στο “Love is what I’m waiting for” (και το λέω αυτό γιατί ο Neal Morse είναι ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ οπαδός τους, όπως και ο Portnoy και περίμενα πολύ περισσότερες επιρροές τους). Το θέμα είναι όμως, ότι –προφανώς- ο Steve Morse έβαλε τα δικά του QUEEN στοιχεία, έτσι ενώ το ρεφρέν είναι ξεκάθαρα BEATLES, η εισαγωγή του φέρνει στο μυαλό το “Killer queen” και ο ήχος του Morse στο σόλο είναι «καρφί» Brian May. Πολύ ωραία σύνθεση. Το “Everything changes”, είναι μία μπαλάντα με ακουστικές κιθάρες, που όμως στη μέση έχει μία γέφυρα την οποία λατρεύω, με ήχο ανάμεσα σε SUPERTRAMP αλλά και SPOCK’S BEARD, που μετατρέπει μία απλή μπαλάντα σε μια σπουδαία rock στιγμή. Πολύ ωραίο και το σόλο του Steve Morse…
Χαμηλοί οι ρυθμοί και στο επόμενο τραγούδι, το “Better than walking away”, με τον McPherson, να ακούγεται σαν τον Chris Cornell των SOUNDGARDEN και το τραγούδι να έχει τέτοιο στυλ βέβαια, με κάποια χαρακτηριστικά αλά Neal Morse φωνητικά στο ρεφρέν. Το πιο «δυνατό» και γρήγορο τραγούδι του δίσκου, είναι το “All falls down”, που θα έλεγα όμως ότι μου φέρνει στο μυαλό τους MUSE (λέτε να διοχέτευσε εκεί ο Portnoy την εμμονή του με το σχήμα αυτό;). Εκπληκτικό solo section, παρά τη μικρή του διάρκεια και στο τέλος, ένα εφέ που χρησιμοποιούσε στους τελευταίους δίσκους των THEATER ο Pοrtnoy, με τα “hey, hey” λες και ακούς κόσμο που βρίσκεται σε συναυλία. Η δεύτερη «καρφί» BEATLES στιγμή, είναι το “Fool in my heart”, η οποία είναι και σχετικά αδιάφορη σύνθεση…
Ο δίσκος κλείνει με το “Infinite fire”, που διαρκεί 12 λεπτά και είναι βγαλμένη από τις καλύτερες στιγμές των δύο πρώτων δίσκων των TRANSATLANTIC. Εκεί, πραγματικά όλοι οι μουσικοί ξεσαλώνουν, χωρίς το τραγούδι να ακούγεται σαν ένα ατελείωτο τζαμάρισμα. Μαζί με το εναρκτήριο “Blue ocean”, σίγουρα οι κορυφαίες στιγμές του ντεμπούτου των FLYING COLORS.
Έχοντας ακούσει τις δηλώσεις των μουσικών, για πιο pop αποχρώσεις, είμαι ικανοποιημένος από την ποσότητα του rock (και δη του prog rock) που άκουσα. Τα μικρά, compact τραγούδια, έχουν σχεδόν όλα κάτι να πουν, το επίπεδο των μουσικών είναι γιγαντιαίο, αλλά η μόνιμη ένσταση που έχω με τέτοιου είδους project, είναι ότι η μικρή χρονική διάρκεια συνεύρεσης των μουσικών για να τζαμάρουν και να βγάλουν τα τραγούδια στο στούντιο, όσο υψηλό και να είναι το επίπεδο της τεχνικής και της συνθετικής τους ικανότητας, πάντα θα είναι ένα μείον. Θα κυκλοφορούσε ποτέ ο Portnoy, για παράδειγμα, έναν δίσκο με τους DREAM THEATER, που θα τον είχε δουλέψει μία εβδομάδα; Ή ο Steve Morse με τους DEEP PURPLE; Όσο μεγάλη και να είναι η έμπνευση, το συνολικό αποτέλεσμα θεωρώ ότι θα ήταν καλύτερο αν μιλούσαμε για μία full time μπάντα. Με τα δεδομένα της στιγμής, είμαι απόλυτα ικανοποιημένος με το ντεμπούτο των FLYING COLORS, αλλά περιμένω την επόμενη φορά, να λειτουργήσουν πιο πολύ σαν συγκρότημα κι όχι σαν project. Τότε, έχω την εντύπωση ότι θα μπορέσουν να πετύχουν και τους πιο «εμπορικούς» προσανατολισμούς (που πιθανώς έχουν), αλλά και να προσφέρουν την «προοδευτική» πανδαισία που περιμένουν με αδημονία οι οπαδοί τους, σε μεγαλύτερο επίπεδο.
7.5/10
Σάκης Φράγκος
