>
Οι VAN HALEN επέστρεψαν πρόσφατα στη δισκογραφία μονοπωλώντας (κυριολεκτικά) το ενδιαφέρον των ειδησεογραφικών μουσικών δικτύων. Οι METALLICA γιόρτασαν τα 30 τους χρόνια, κυκλοφόρησαν ένα EP με τέσσερα κομμάτια που δεν είχαν μπει στο “Death magnetic” και ανακοίνωσαν καλοκαιρινή περιοδεία στην οποία θα παρουσιάζουν ολόκληρο το “Black album”. Οι DEF LEPPARD περιόδευσαν στη Μεγάλη Βρετανία με τους MOTLEY CRUE ενώ ανακοίνωσαν περιοδεία για το 2012 (κατά πάσα πιθανότητα με τους POISON). Οι KISS ολοκλήρωσαν τις ηχογραφήσεις του “Monster”, οι BON JOVI έσπασαν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο στην περσινή tour και ο Bruce Springsteen βγάζει δίσκο με την περιοδεία του το καλοκαίρι να είναι ήδη sold-out σε όλες τις χώρες! Θα μπορούσα να συνεχίσω και να παραθέσω και άλλα ανάλογα παραδείγματα. Τι θέλω να πω…
Διαβάζετε συχνά, εδώ στο Rock Hard τις ανησυχίες των φίλων-συναδέλφων για το που οδηγείται η σκληρή πλευρά του rock με τη συνθετική ένδεια των νέων συγκροτημάτων, την αδυναμία τους να αγγίξουν μεγάλες πληθυσμιακές μάζες και την προσήλωση του κόσμου στα μεγαθήρια του χώρου. Πρόσφατο ήταν το βιντεάκι που κυκλοφόρησε στο YouTube με τον Edu Falaschi να εξαπολύει μύδρους εναντίον των Βραζιλιάνων οπαδών που έχουν γυρίσει την πλάτη τους στα νέα σχήματα (μία κατάσταση που θυμίζει αρκετά και Ελλάδα). Φυσικά, υπάρχουν πολλοί και σημαντικοί λόγοι για τους οποίους έχουμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση. Μερικούς από αυτούς έχω αναπτύξει εγώ προσωπικά σε προηγούμενα άρθρα μου και δεν είναι κρυφό πως ανήκω σε αυτούς που δεν βλέπω με αισιοδοξία το όλο θέμα. Δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει αντίστοιχο, αντίπαλο δέος που θα μπορέσει να κοιτάξει στα ίσα τα super groups και να συγκεντρώσει τα βλέμματα πολλών ανθρώπων. Έχω, άλλωστε, πει ότι σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει καν η έννοια της επιτυχημένης arena ή stadium συναυλίας (τουλάχιστον, για το hard rock & metal). Η μουσική βιομηχανία συρρικνώνεται και ο σκληρός ήχος θα πρέπει να αρκεστεί στα clubs για να παρουσιάζει τις δουλειές του. Αυτή είναι η αλήθεια. Τα νέα συγκροτήματα μπορεί να βγάζουν καλές δουλειές αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να αντέξουν στο πέρασμα του χρόνου (για λόγους που έχουμε, ξανά, εκφράσει παλιότερα).
Θυμάμαι τον Μαστοράκη να πλέκει το εγκώμιο στις ραδιοφωνικές του εκπομπές για τη δεκαετία του ‘60 και τους BEATLES, τους STONES, τους ANIMALS, τους THE WHO κτλ. Αργότερα άκουγα τον Πετρίδη να μιλάει για ορόσημα στη μουσική από τη δεκαετία του 70 (π.χ. τα πρώτα άλμπουμ των ZEPPELIN, PURPLE, SABBATH, KISS, AC/DC, ALICE COOPER κτλ.). Στη συνέχεια διαπίστωσα ο ίδιος τα μεγάλα συγκροτήματα των 80’s (ξέρετε ποια είναι αυτά…) ακούγοντας τις εκπομπές του Ριχάρδου και διαβάζοντας τα άρθρα του Κουτουβού. Ακόμα και στα 90’s βγήκαν σημαντικά σχήματα που άγγιξαν πολύ κόσμο και δεν αποτέλεσαν…μυστικό λίγων ανθρώπων. Τι γίνεται τώρα…; Υπάρχουν καλά συγκροτήματα; Φυσικά! Κυκλοφορούν καλούς δίσκους; Μερικά από αυτά, ναι! Στο σανίδι στέκονται αξιοπρεπώς; Ισχύει η προηγούμενη απάντηση. Μπορούν να επηρεάσουν πάρα πολύ κόσμο και να χαρακτηριστούν πραγματικά μεγάλα σχήματα; Η απάντηση είναι: όχι! Όσο και αν ακούγεται βαρύ ή απαισιόδοξο, αυτή είναι η αλήθεια. Ξαναλέω, οι αιτίες πίσω από αυτό δεν είναι αμιγώς μουσικές αλλά πρωτίστως κοινωνικές (με πολλές προεκτάσεις). Και αν θα έπρεπε να κρατήσετε κάτι από αυτό το άρθρο είναι ακριβώς αυτή η τελευταία πρόταση. Αν, πάλι, δεν θέλετε να κρατήσετε κάτι, βάλτε στο YouTube το νέο video των VAN HALEN (το οποίο, παρεμπιπτόντως, είναι μέτριο σαν τραγούδι… Κατά την ταπεινή μου άποψη), δείτε την παπόγρια τον Roth πάνω στη σκηνή και αναρωτηθείτε: πόσοι τέτοιοι frontmen έχουν βγει τα τελευταία 10-15 χρόνια… Πάω στοίχημα ότι θα ψάξετε πάρα πολύ για να βρείτε έστω και έναν!
Σάκης Νίκας
