>
Υποτίθεται ότι άλλο πράγμα θα ξεκινούσα να γράψω, αλλά τελικά παρακολουθώντας κάποιες μαζεμένες συναυλίες νέων ελληνικών συγκροτημάτων, είπα να ασχοληθώ με το θέμα αυτό… Χωρίς καμία διάθεση να φανώ ξερόλας, γκρινιάρης, σκωπτικός ή οτιδήποτε άλλο θελήσετε, είπα να απαριθμήσω μερικά από τα “νοσήματα” των νέων ελληνικών συγκροτημάτων. Και αναφέρω τα αρνητικά, μόνο και μόνο επειδή από αυτά μπορεί κανείς να μάθει κι όχι χαϊδεύοντας τα αυτιά τους…
Πάντα γινόταν και συνεχίζει να γίνεται, αυτό το ελεεινό φαινόμενο να παίζουν 3-4 σχήματα και όποιοι τελειώνουν, απλά σηκώνονται και φεύγουν (με πρόσχημα ότι κουβαλάνε τα μηχανήματά τους ή ότι άλλο κάτσει εκείνη την ώρα) και είτε πάνε στα σπίτια τους, είτε σε άλλο μαγαζί για να πιούνε τις μπύρες τους, αδιαφορώντας για τα υπόλοιπα γκρουπ.
Κάποια στιγμή, τα γκρουπ πρέπει να καταλάβουν ότι το να παίζεις σε ένα μαγαζί με ελεύθερη είσοδο, μπροστά σε 70-80 κολλητούς, συγγενείς και φίλους, δεν σε κάνει rock star. Το θέμα είναι πόσοι άνθρωποι που δεν σε γνωρίζουν προσωπικά, θα έρθουν να πληρώσουν για να σε δουν να παίζεις. Αυτοί είναι οι πραγματικοί “οπαδοί” σου. Αφού λοιπόν τα γκρουπ κάνουν τα 2-3 πρώτα live τους μπροστά σε συγγενείς και φίλους, κάποια στιγμή αυτοί βαριούνται να ακούνε τα ίδια και τα ίδια, και αρχίζει η μικρή προσέλευση κόσμου, οπότε τα γκρουπ τα ρίχνουν στα μαγαζιά, στους διοργανωτές και οπουδήποτε αλλού… Επίσης, το να παίζεις μπροστά σε συγγενείς και φίλους, είναι πολύ καλό. Όμως, τις περισσότερες φορές, αυτοί είναι άσχετοι με το heavy metal, οπότε όταν τους ρωτάς “πως ήμασταν;” αυτοί σου απαντάνε “σκίσατε”… Τόσα ξέρουν, τόσα λένε… Και τι έγινε που παίζοντας το “Enter sandman”, κατόρθωσες να κόψεις το τραγούδι 4-5 φορές λόγω των λαθών που έκανες; Έτσι, δεν βελτιώνεται κανείς… Sorry…
Γνωρίζουμε τα όριά μας και πόσο καλά μπορούμε να παίξουμε, έτσι ώστε όταν παίζουμε κάποιες διασκευές ούτε να τις κατακρεουργούμε, ούτε να τις παίζουμε στο “περίπου”. Αν δεν μπορείς να παίξεις το “Hangar 18”, παίξε το “Symphony of destruction”. Δεν είναι κακό.
Το ότι έχεις κάνει 5 πρόβες στη ζωή σου, δεν σημαίνει ότι μπορείς να βγεις και να παίξεις live, έτσι άκλαφτα… Απλά γίνεσαι ρόμπα σε όσους γνωρίζουν… Πρώτα κλεινόμαστε στο στούντιο, μαθαίνουμε να παίζουμε καλά τα όργανά μας, δενόμαστε σαν μπάντα και μετά παρουσιάζουμε το όποιο υλικό μας…
Δεν μπορείς να παίζεις ντραμς κάποιους μήνες και να έχεις δύο hi hat, 7 tom και ξέρω εγώ τί άλλο στον εξοπλισμό σου. Μπορεί να έχεις τα χρήματα να τα αγοράσεις, αλλά αν δεν ξέρεις να τα παίξεις, δεν υπάρχει λόγος να μπερδεύεσαι… Το ίδιο ισχύει και για τους κιθαρίστες. Δεν μπορεί να παίρνεις μία πεταλιέρα που μονάχα να διαβάσεις το manual σου παίρνει 2 μήνες και να μην ξέρεις τί να την κάνεις, αφού καλά-καλά δεν ξέρεις να παίζεις κιθάρα και τελικά να παίζεις τους CHILDREN OF BODOM με παραμόρφωση που χρησιμοποιούσε ο Eric Clapton…
Το ότι μπορεί να κάνεις καλές διασκευές και να γουστάρει ο κόσμος, δεν σημαίνει ότι απαραίτητα αρέσουν στον κόσμο και τα δικά σου τραγούδια. Μην απορείς λοιπόν όταν μαζεύεις κόσμο παίζοντας IRON MAIDEN πχ και όταν παίζεις τα δικά σου τραγούδια, δεν έρχεται ψυχή. Στην τελική, μπορεί να είσαι μία πολύ καλή “διασκευομπάντα”, οπότε επικεντρώσου εκεί…
Δεν μπορείς να κάνεις live κάθε εβδομάδα και να περιμένεις να έρχεται συνέχεια κόσμος για την πάρτη σου (χωρίς να είναι θαμώνες του μαγαζιού). Είναι κάτι σχεδόν ανέφικτο, αφού πρέπει το fan base σου να αριθμεί αρκετές εκατοντάδες και στην Ελλάδα τέτοιου είδους σχήματα είναι μετρημένα στα δάχτυλα ενός χεριού.
Το ότι παίζεις σε ένα σχήμα, δεν σημαίνει ότι δηλώνεις πως είσαι μουσικός στο επάγγελμα. Όταν δηλώνεις επάγγελμα, λες αυτό που σου αποφέρει χρήματα για να ζήσεις. Πόσοι μουσικοί πραγματικά όμως ζούνε παίζοντας heavy metal; Ελάχιστοι. Αυτοί λοιπόν δικαιούνται να λένε αυτό το πράγμα… Η πλειοφηφεία των υπολοίπων το κάνουν είτε για να βγάλουν γκόμενες, είτε για να πίνουν τζάμπα μπύρες στα μαγαζιά. Όχι ότι αυτό είναι κακό, αλλά δύσκολα κάνεις “καριέρα” όταν ξεκινάς με τέτοια λογική.
Παρατηρείται το φαινόμενο, το κοινό των συναυλιών να αποτελείται κυρίως από μέλη άλλων συγκροτημάτων, τα οποία πάνε από υποχρέωση επειδή κάποιοι άλλοι που παίζουν εκείνη τη στιγμή, έχουν πάει σε δικές τους συναυλίες. Αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Ίσα-ίσα δείχνει μία σκηνή συσπειρωμένη. Έλα όμως που οι περισσότεροι πάνε για να κράξουν αυτούς που παίζουν και όχι για να τους δουν να “διαπρέπουν”.
Το να παρουσιαστεί η δουλειά σας από ένα περιοδικό, ένα ραδιόφωνο, ένα webzine, δεν σας κατατάσσει ταυτόχρονα στην κατηγορία των superstars. Λίγη επαφή με την πραγματικότητα δεν κάνει κακό…
Αφού κοιτάξουμε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, ύστερα μπορούμε να μιλάμε για ελληνική σκηνή, για σωστή νοοτροπία, για μαγαζάτορες που έχουν άθλια συμπεριφορά (και δυστυχώς είναι αρκετοί) και όλα τα υπόλοιπα που μας ενοχλούν. Η αλήθεια είναι όμως ότι μετά από 17 χρόνια που ασχολούμαι επαγγελματικά με τον χώρο, δεν έχω δει καμία μα καμία βελτίωση σε κάποιον τομέα… Ακόμα και τον Gus G, όταν πήγε στον Ozzy, τον έκραζαν με χίλια δυο προσχήματα. Όσο δεν αλλάζει η νοοτροπία, δεν πρόκειται να προοδεύσει η σκηνή μας και να αποκτήσουν υπόσταση τα σχήματά της, με την εξαίρεση κάποιων φωτεινών παραδειγμάτων… Γι’ αυτό λέω: Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου…
Σάκης Φράγκος
