>
Η είδηση του θανάτου του Mark Reale μας ξάφνιασε και έφερε μεγάλη λύπη στους φίλους του heavy / power metal, ειδικά όταν σκεφτεί κάποιος ότι συνέβη λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του εκπληκτικού “Immortal soul” και περιμέναμε πως και πως να τους δούμε στη χώρα μας. Προσωπικά ήταν από τις ελάχιστες στιγμές που στεναχωρήθηκα τόσο για το θάνατο ενός μουσικού.
Ο Mark Reale γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1955 στο Brooklyn (New York). Μεγάλωσε με ακούσματα από THE BEATLES, Eric Clapton, Gary Moore, Ritchie Blackmore. Δημιούργησε τους RIOT το 1975 και από τότε μέχρι τον θάνατό του κυκλοφόρησε 14 δίσκους μαζί τους. Πολλά μουσικά περιοδικά και κριτικοί έχουν αναφερθεί στον Mark Reale ως έναν από τους πιο χαρισματικούς και υποτιμημένους heavy metal συνθέτες – κιθαρίστες. Χαρακτηριστικό είναι ότι με τους RIOT δεν ηχογράφησε ποτέ μέτρια ή κακή δουλειά. Ακόμα και ο πιο εμπορικός δίσκος τους “Born in America” είχε μέσα τραγουδάρες. Το να καλύψεις μια τόσο πλούσια καριέρα είναι κάτι δύσκολο ή να προσπαθήσω να γράψω πόσο με επηρέασε η μουσική του και να πείσω νέους metallers να μάθουν ένα τόσο σπουδαίο συγκρότημα. Απλά θα σας αναφέρω τέσσερις κορυφαίους δίσκους που άφησαν εποχή, όχι μόνο στο αμερικάνικο heavy / power metal.
“Narita” (1979) (Capitol records)
Ενώ το NWOBHM βρισκόταν στην αρχή και η Ευρώπη μάθαινε το heavy metal ο Mark Reale με τους RIOT ήταν ένα βήμα μπροστά. Το 1979 κυκλοφορούν το δεύτερο δίσκο του, με τίτλο “Narita”. Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε ως εξής: Mark Reale (κιθάρες), Guy Speranza (φωνητικά), Rick Ventura (κιθάρες), Peter Bitelli (ντραμς), Jimmy Iommi (μπάσο). Ένας δίσκος «βουτηγμένος» στα blues και στο hard rock των 70’s, αλλά ο Mark έδωσε ταχύτητες και προσπάθησε με δυνατές συνθέσεις να κάνει ακόμα πιο γνωστό το heavy metal στην χώρα του. Με τραγουδάρες όπως το “Road racin’” και το ομώνυμο, δείχνει πιο δρόμο θα τραβήξουν οι RIOT στο μέλλον. Γρήγορες, δυναμικές συνθέσεις με εξαιρετικές lead κιθάρες και ογκώδες rhythm section με τον Mark να δείχνει το ταλέντο του. Ενώ σε τραγούδια όπως “White rock” και “Waiting for the taking” ο Speranza αποδεικνύει το πόσο καλή φωνή είναι και πόσο έχει επηρεαστεί από τον Phil Mogg (U.F.O.). Τέλος στο δίσκο θα βρείτε την καλύτερη διασκευή που έχω ακούσει στο τραγούδι των STEPPENWOLF, “Born to be wild”. Δυστυχώς έπρεπε αυτή η δισκάρα να κυκλοφορήσει πρώτα στην Ιαπωνία και μέσω της συγκεκριμένης χώρας να έρθει σαν εισαγόμενος στην Αμερική.
“Fire down under” (1981) (Elektra)
Το 1981 κυκλοφορούν έναν από τους πιο διάσημους δίσκους τους και εξαίρετο δείγμα αμερικάνικου power metal. Φανταστείτε ότι όταν άκουσε το δίσκο η δισκογραφική τους εταιρία, Capitol, το θεώρησε απίστευτα σκληρό και heavy για την εποχή με αποτέλεσμα να «σπάσει» το συμβόλαιο τους, ενώ προσπάθησε πρώτα να τους «συνετίσει» βάζοντάς τους στον «πάγο». Οι RIOT όμως δεν «μάσησαν» και έκαναν γνωστά τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν προς τους οπαδούς τους, με αποτέλεσμα στα γραφεία της εταιρίας στην Αγγλία να προκληθούν μέχρι και βίαιες συγκρούσεις. Τελικά ο δίσκος κυκλοφόρησε μέσω της Elektra. Εδώ το συγκρότημα έχει απορροφήσει όλες τις επιρροές από blues και hard rock και παράγει καθαρά power metal με ύμνους που όσα χρόνια και να περάσουν δεν τους ξεχνάς. Ο Speranza τραγουδά πιο «σκληρά» χωρίς να χάνει την μελωδικότητα, ενώ οι ταχύτητες έχουν «ανέβει». Ο δίσκος ξεκινά με το ξακουστό “Swords and tequila” για να ακολουθήσει το ακόμα πιο γρήγορο “Fire down under”. Αγαπημένο μου τραγούδι από το δίσκο το “Outlaw” που η εισαγωγή θυμίζει VAN HALEN, με φοβερό μελωδικό ρεφρέν. Ενώ στο επικό “Altar of the king” ο Mark Reale μας δείχνει την αγάπη του στον Ritchie Blackmore. Φυσικά οι κιθάρες παραμένουν ακόμα σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος με αιχμηρά riffs και solos που θερίζουν. Αααα!!! Ξέχασα στην Αγγλία εκείνη τη χρόνια προσπαθούσαν να φτιάξουν όνομα κάποια μεγάλα συγκροτήματα του metal. Ο Mark με τους RIOT τα είχε ήδη καταφέρει. Άξιο αναφοράς το τραγούδι “Flashbacks”, αφιερωμένο στον Neal Kay, τον Βρετανό DJ που υποστήριζε με πάθος το heavy metal, εκείνη την εποχή.
“Thundersteel” (1988) (CBS)
Οι δύο δισκογραφικές δουλειές που ακολούθησαν το “Fire down under” δεν είχαν την επιτυχία που περίμενε ο Mark, ενώ ενδιάμεσα ασχολήθηκε με διάφορα projects με αποτέλεσμα να χάσουν οι οπαδοί επαφή με το συγκρότημα μια κρίσιμη περίοδο όπου το heavy metal, σαν μουσικό είδος γινόταν πολύ δυνατό και εμπορικό. Κάτι που φυσικά τους ζημίωσε σε μεγάλο βαθμό. Πέρασαν πέντε χρόνια από την κυκλοφορία του “Born in America” για να το πάρει απόφαση ο Mark να κυκλοφορήσει νέο δίσκο. Ριζικές αλλαγές στο line up και ένας από τους καλύτερους power metal δίσκους όλων των εποχών (για μένα ο καλύτερος) είναι γεγονός.
Το “Thundersteel” ήταν ότι και το “Painkiller” για τους JUDAS PRIEST. Από το πουθενά έσκασε σαν βόμβα μεγατόνων, τους έβαλε για τα καλά στο χάρτη του metal και έφερε νέους φίλους στο συγκρότημα. Η παραγωγή εκπληκτική και το συγκρότημα αγνώριστο, η ποιότητα και η έμπνευση βάζουν τη σφραγίδα σε κάθε τραγούδι!!! Από που να ξεκινήσεις, από το καταιγιστικό ύμνο “Thundersteel”, το επικό “Sign of the crimson storm” ή το μελωδικό “Bloodstreets”. Οι κιθάρες οργιάζουν με ταχύτατα riffs και μελωδικά solos, με τα drums και το μπάσο να προσφέρουν ένα από τα καλύτερα rhythm section που έχω ακούσει από metal μπάντα. Τέλος ο νέος τους τραγουδιστής Tony Moore που ανεβάζει την φωνή του στα ύψη προσφέροντας ανεπανάληπτες ερμηνείες. Γενικά πρόκειται για μια τελειότητα που πρέπει να έχετε στη δισκοθήκη σας.
“Sons of society” (1999) (Metal Blade)
Από την δεκαετία των 90’s δεν ήξερα ποιον δίσκο να διαλέξω. Τόσο το “The brethren of the long house” όσο και το “Inishmore” είναι πολύ καλές δουλειές με λίγο διαφορετικό μουσικό ύφος ώστε να ταιριάζει απόλυτα η φωνή του Mike Dimeo. Παραμένουν power αλλά επηρεασμένοι από την μουσική των THIN LIZZY και Gary Moore περισσότερο από ποτέ. Τελικά θα επιλέξω το “Sons of society” γιατί είναι το ιδανικό πάντρεμα των δύο προαναφερθέν δίσκων και των επιρροών του Mark Reale.
Με βάση τις επιρροές του το “Sons of society” είναι η γέφυρα που ενώνει τις δύο δεκαετίες του συγκροτήματος, των 80’s και 90’s. Ποικίλα τραγούδια με έμφαση για μια ακόμη φορά στις γρήγορες κιθάρες, στις δισολίες και στα μελωδικά ρεφρέν. Ο Mark Reale μαζί με τον Mike Flyntz μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας έχουν μετατραπεί σε ένα από τα καλύτερα κιθαριστικά δίδυμα που έχω ακούσει στο metal. Ο Dimeo προσφέρει εξαιρετικές ερμηνείες με την βαθειά του φωνή και ο Bob Jarzombek για μια ακόμη φορά εκπληκτικός πίσω από τα drums. Να σας ενημερώσω ότι ο Dimeo ήταν να τραγουδήσει στο “The battle rages on” αλλά η 25η επέτειος των DEEP PURPLE, δυστυχώς, επανέφερε τον Ian Gillan!!! Ένα ακόμη θετικό του Mark ήταν ότι ήξερε πάντα να διαλέγει τους κατάλληλους συνεργάτες. Το τραγούδι που ξεχωρίζω είναι μακράν η μπαλάντα “Cover me” όπου ο Mark έχει δώσει την ψυχή του τόσο συνθετικά όσο και εκτελεστικά. Από εκεί και πέρα όλα τα τραγούδια του δίσκου έχουν την ίδια υψηλή ποιότητα που αποδεικνύουν ότι ήταν ένας από τους καλύτερους συνθέτες όλων των εποχών.
Δεν ξέρω αν θα συνεχίσει το συγκρότημα, φαντάζομαι πως ναι, αλλά δεν θα είναι το ίδιο χωρίς τον Mark Reale. Υπήρξε η καρδιά του συγκροτήματος, ο μεγάλος ηγέτης, που διέθετε σε κάθε κρίσιμη στιγμή του συγκροτήματος το μαγικό ραβδάκι για να το βγάλει από δύσκολη θέση. Τον είχα γνωρίσει από κοντά όταν ήρθαν για συναυλία ως support στους VIRGIN STEELE στο «Ρόδον». Εξαιρετικός άνθρωπος και ευχάριστος χαρακτήρας, συζητώντας την κοινή μας λατρεία για τους THIN LIZZY. Mark σε ευχαριστούμε για τις υπέροχες στιγμές που μας χάρισες, που η μουσική σου θα μας συντροφεύει για πάντα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει!
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
