>
Στις αρχές της χρονιάς κυκλοφόρησαν το τρίτο κατά σειρά full length άλμπουμ τους οι Γάλλοι ALCEST με τίτλο “Les voyages de l’ ame”. Ομολογουμένως μετά το κορυφαίο κατ’ εμέ “Écailles de lune“, δεν θα ήταν εύκολο ο Neige να συνθέσει έναν δίσκο και να μην έχει αναπόφευκτες συγκρίσεις με τον προκάτοχο του. Αν μη τι άλλο όμως, σίγουρα μας έκανε να αδημονούμε για κάτι καινούριο.
Μετά τη κυκλοφορία του “Écailles de lune “ το 2010, ο Neige είχε δηλώσει ότι στο επόμενο άλμπουμ τα post-black στοιχεία δε θα υπάρχουν, σε τόσο μεγάλη κλίμακα τουλάχιστον. Και έτσι έγινε! Έτσι λοιπόν οι Γάλλοι σε αυτόν τον δίσκο παίζουν “new wave of Madagaskarian brit pop”! Και επειδή δεν είναι metal o δίσκος είναι χάλια! Αστείο; Και βεβαία όχι. Απλά εδώ και αρκετό καιρό ακούω από δω και από κει σχόλια περί του άλμπουμ, περί metal, genre κ.λ.π. Ε, κλασικά επειδή το άλμπουμ κινείται σε πιο «ελαφρά» επίπεδα, ο αεισιχτιρισμός από πολλούς Ελληνοκαγκουρομεταλλάδες δίνει και παίρνει! Νισάφι πια! Άλλο να μη ταιριάζει στα γούστα μας και άλλο να δικαιολογούμε τη γνώμη μας με λόγους που μόνο αμοιβάδα θα μπορούσε να ξεστομίσει!
Πολύ ασχολήθηκα όμως με αυτό και ζητώ συγγνώμη, αλλά δε μπορώ άλλο τέτοιες λογικές! Ας σοβαρευτούμε λοιπόν! Το “Les voyages de l’ ame” συνεχίζει το ταξίδι ψυχής που άρχισε στο προκάτοχο του, μόνο τούτη φορά σε πιο ήρεμα επίπεδα. Κυρίως mid-tempo τραγούδια, με αβίαστα καθαρά φωνητικά, ένας συνδυασμός που σε μεταφέρει νοερά σε μέρη ηρεμίας και νοσταλγίας, τα οποία σίγουρα για τον καθένα διαφέρουν. Υπάρχουν κάποια πιο γρήγορα περάσματα που αγγίζουν το black metal, καθώς και black φωνητικά, αλλά σαφώς πολύ πιο λίγα απ’ ότι στο “Écailles de lune“. Δε παύουν όμως να προσφέρουν μια άλλη δυναμική και αισθητική στο δίσκο. Ο Neige τραγουδά και αγγλικά αλλά και γαλλικά (η οποία σαν γλώσσα ποτέ δε μου άρεσε, οπότε δε τρελαίνομαι κιόλας!). Το μόνο ψεγάδι που βρίσκω προσωπικά στο άλμπουμ είναι ότι κάποιες φορές τα φωνητικά παραείναι ήρεμα και ευτυχώς που δε κρατούν πολύ πριν αλλάξει ο ρυθμός. Θα ήθελα να είχε λίγο περισσότερα ακραία φωνητικά (ΟΧΙ για να είναι metal, απλά γιατί έτσι θα μου ακουγόνταν λίγο καλύτερο!). Πρέπει οπωσδήποτε να σταθώ και στο drumming του Winterhalter, το οποίο θεωρώ ότι είναι ένα επίπεδο πιο πάνω σε φαντασία απ‘ ότι στο “Écailles de lune“. Το “Les voyages de l’ ame” έχει μερικές εκπληκτικές συνθέσεις όπως το “Faiseurs de mondes”, το “Là où Naissent les couleurs nouvelles”, καθώς και το τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο “Autre temps”, για το οποίο έχει γυριστεί και videoclip.
Για άλλη μια φορά ο αγαπητός Neige μας ταξιδεύει σε αιθέριες μελωδίες με το “Les voyages de l’ ame”. Πραγματικά είναι αξιοθαύμαστος μουσικός και πάντα θα αναμένω τις δουλειές του με ιδιαίτερη ανυπομονησία. Ακόμα θεωρώ ότι το Écailles de lune“ είναι η κορυφαία τους στιγμή, παρ’ όλα αυτά και αυτή η κυκλοφορία θα τιμά τη δισκοθήκη μου. Πως άλλωστε μπορείς να αψηφήσεις τέτοιες μελωδίες! Αφήστε λοιπόν τα genres στην άκρη και το μυαλό σας ελεύθερο και ταξιδέψτε με τη ψυχή σας. Άλλωστε αυτό σημαίνει και ο τίτλος του δίσκου. Ταξίδια της ψυχής!
8.5/10
Γιώργος Δρογγίτης
