Ήχοι της θάλασσας, υμνικά φωνητικά κι έπειτα ένα γνώριμο τυμπανιστικό έναυσμα από τα παλιά. “I know”. Το σχήμα κύκλου που εφαρμόζεται σε τούτο εδώ το έργο των MACABRE OMEN δεν είναι καθόλου τυχαίο. Όπως και πολλά θέματα που επαναλαμβάνονται και επιστρέφουν, είτε μουσικά είτε στιχουργικά και εννοιολογικά, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και δείχνοντας τις σταθερές, τους φάρους του δημιουργού.
Δέκα χρόνια μετά τον κολοσσό “The ancient returns”, έναν από τους καλύτερους black metal δίσκους όλων των εποχών, ο Αλέξανδρος παραδίδει το δεύτερο ολοκληρωμένο έργο του ως MACABRE OMEN. Μιλήσαμε πιο πάνω για σταθερές και η αλήθεια είναι πως το “Gods of war – Αt war”, όπως και λογικά αναμενόταν, είναι χτισμένο πάνω στις ίδιες βάσεις με τον προκάτοχό του, όμως δε γίνεται να μην παρατηρήσει κανείς και σημεία που επηρεάζουν και την αισθητική προς μία κατεύθυνση ελαφρώς αμφιλεγόμενη. Ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του κοιτώντας εξώφυλλο και τίτλους, όμως και καθαρά μουσικά, μιλάμε για κάτι σαφώς πιο ευκολοάκουστο και heavy metal.
Παρόλα αυτά, προσωπικά θεωρώ πως αυτός ο δίσκος αποτελεί εξαιρετικά μεγάλο επίτευγμα για διάφορους λόγους, με τον πιο απλό και ουσιαστικό να είναι πως μιλάει στο συναίσθημα με έναν περίεργο, μοναδικό τρόπο. Πιθανότατα γιατί φαίνεται να έχει γραφτεί με ψυχή. Στιγμές όπως το sample προς το τέλος του “From son to father”, σηκώνουν το πετσί και καθηλώνουν, ειδικά όταν βγάζουν το πραγματικό τους νόημα κάνοντας τη σύνδεση με τα λόγια του Αλέξανδρου που ακούγονται στο κλείσιμο του ταξιδιού με το “Alexandros – Ode B’”. Η έμπνευση που υπάρχει συγκεντρωμένη εδώ φτάνει σε εντυπωσιακά επίπεδα, μέσα από τον μουσικό πλούτο στον οποίο πατάει και επεκτείνεται ο δίσκος, αναφερόμενοι όχι τόσο στο -αδιαμφισβήτητα σπουδαίο- metal μέρος, όσο σε αυτό της μουσικής παράδοσης του τόπου. Και το εντυπωσιακό είναι ότι ενώ πρόκειται για δίσκο καταιγιστικό και αρκετά άμεσο, λόγω και της επικής του φύσης, όταν δώσεις αρκετό χρόνο και επαναλήψεις για να τον αφουγκραστείς και να τον κάνεις κτήμα σου, έρχεται και η μεγαλύτερη, η πραγματική ανταμοιβή.
Παρά τις μερικές μου ενστάσεις/αναστολές και παρά το ότι κλήθηκε να διαδεχτεί μετά από τόσον καιρό ένα από τα πολύ αγαπημένα μου άλμπουμ, το “Gods οf war – At war” με κέρδισε εν τέλει για την ψυχή του και το γεγονός ότι μου θύμισε γιατί άκουγα metal παλιότερα, επίτευγμα διόλου αμελητέο για εμένα, ούτε και τόσο συνηθισμένο. Σε φάσεις με βρήκε να τρώω τα λυσσακά μου, σε άλλες με συγκίνησε, σε άλλες με έκανε να αναλογιστώ δύο πράγματα, σε κάποιες ακόμα και με ψιλοξενέρωσε, αλλά σίγουρα ήταν μία εμπειρία!
9/10
Νίκος Χασούρας
