>
Παρακολουθώντας τους APOCALYPTICA από την αρχή της καριέρας τους, είχα μείνει έκπληκτος από τον τρόπο που εμπλούτιζαν τη μουσική τους δίσκο με το δίσκο και φυσικά απογοητεύτηκα οικτρά με το “7th symphony”, που ήταν βασισμένο πάνω στην επιτυχία του “Worlds collide”. Ευτυχώς, οι Φιλανδοί τσελίστες το κατάλαβαν και δεν άφησαν την επιτυχία να τους παρασύρει. Πήραν κάποια χρόνια off από τη σύνθεση και τις περιοδείες, ασχολήθηκαν με κάποια side projects και τις οικογένειές τους, καθάρισαν το μυαλό τους, έκαναν το “Wagner: reloaded” και μία περιοδεία με 25-μελή ορχήστρα και μπήκαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν τον όγδοο δίσκο τους, με τίτλο “Shadowmaker” και με τον σπουδαίο Nick Raskulinecz στην παραγωγή (με τον οποίο όσοι δουλεύουν πάντα έχουν πάντα να λένε ότι τους βγάζει τον καλύτερο εαυτό, άσχετα με το ότι πάντα θα πρέπει να δικαιολογούν και το τεράστιο budget του) και τον Franky Perez (πρώην κιθαρίστα των SCARS ON BROADWAY) στα φωνητικά. Δεν υπάρχουν guest τραγουδιστές ή οργανοπαίχτες και για πρώτη φορά, οι APOCALYPTICA ακούγονται σαν ένα κανονικό συγκρότημα.
Ο δίσκος έχει πολύ καλή ροή, η ποικιλία έχει παραμείνει, ενώ για πρώτη φορά τα instrumental του άλμπουμ, υπολείπονται σε αριθμό από τα τραγούδια με φωνητικά. Φυσικά και ο προσανατολισμός του δίσκου «αμερικανοφέρνει», αλλά αυτό δεν με ξενίζει, αφού πάντα οι APOCALYPTICA έβλεπαν περισσότερο προς εκείνη την πλευρά. Εντάξει, το εναρκτήριο “Cold blood”, είναι αρκετά νερόβραστο, αλλά το ομώνυμο κομμάτι, με φοβερό ξέσπασμα στη μέση και σχεδόν metalcore τελείωμα, είναι από τα πιο προοδευτικά τους κομμάτια. Εξαιρετικό το συναισθηματικό “Dead man’s eyes” που κλείνει το δίσκο, αλλά και τα instrumental “Riot lights” και “Till death do us part”, αυτό όμως που λάμπει για της απουσίας του, είναι το τραγούδι που θα τραβήξει το δίσκο και θα τον ανεβάσει επίπεδο. Έστω κι ένα «χιτάκι» τύπου “I don’t care”, “I’m not Jesus” ή “Not strong enough”. Οι APOCALYPTICA, έπρεπε να αποδείξουν ότι η επιτυχία τους δεν οφειλόταν μόνο στο «εύρημα» των τσελιστών που παίζουν rock/metal και στο ότι είχαν πολλούς, διάσημους καλεσμένους και με το “Shadowmaker”, δεν είμαι σίγουρος ότι το πέτυχαν στο απόλυτο. Είναι σαφώς ένας πολύ συμπαθητικός δίσκος, ο Perez στα φωνητικά έχει την απαιτούμενη ποικιλία, αλλά λείπουν οι πολύ μεγάλες στιγμές που θα το απογειώσουν. Σίγουρα όμως είναι πολύ καλύτερο από το “7th symphony” κι αυτό με αφήνει σχετικά ικανοποιημένο.
7,5 / 10
Σάκης Φράγκος
