Η πρώτη μου επαφή με τους KALPA έγινε στη συναυλία των LONG DISTANCE CALLING, πριν από περίπου ένα χρόνο (μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ) και ομολογώ ότι το τετραμελές σχήμα από την Αθήνα δεν μου άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις, όχι γιατί δεν διέθεταν τις ικανότητες ή την διάθεση, αλλά γιατί οι ιδέες τους μου φάνταζαν κάπως ανολοκλήρωτες και ασύνδετες. Βέβαια, δεν ξέρω αν απλώς δεν τους πέτυχα σε καλή μέρα ή απλά δεν είχαν ωριμάσει συνθετικά (δεν έχω ιδέα πιο ποσοστό εκείνων των κομματιών βρίσκεται στο άλμπουμ), ωστόσο το ντεμπούτο τους, “Sequences*” με έκανε να αναθεωρήσω την αρχική μου εντύπωση.
Οι δορυφόροι που έλκονται από το βαρυτικό πεδίο του δίσκου είναι πολλοί και αδιαμφισβήτητα εμφανείς. Ήδη από τις πρώτες νότες του “A hidden ocean” η παραπομπή που γίνεται προς τους πατέρες της post σκηνής ISIS, είναι καταφανής, όπως επίσης και στη συνέχεια η μουσική των CULT OF LUNA και OMEGA MASSIF. Υπό άλλες συνθήκες ίσως και να στράβωνα με την “απουσία” ταυτότητας, ωστόσο, όπως είχα αναφέρει και σε ένα πρόσφατο κείμενο σχετικά με τον νέο δίσκο των BAULTA (διαβάστε εδώ), όταν οι προθέσεις της μπάντας είναι κατεξοχήν εγωιστικές, με τη σύνθεση της μουσικής να μην είναι αυτοσκοπός, αλλά να δημιουργείται μέσω της προσωπικής ευχαρίστησης, το τι θα βγει στην επιφάνεια θα παραμένει πάντα μία έκπληξη. Το ίδιο έχουμε και εδώ, που παρά τις ευδιάκριτες καταβολές του συγκροτήματος, το τελικό αποτέλεσμα είναι τόσο ικανοποιητικό, που σε κάνει να τις ξεχάσεις. Το σημαντικότερο ωστόσο στοιχείο, έγκειται στο γεγονός ότι υπάρχει η έντονη αίσθηση της βαθειάς βιωματικότητας. Παθιασμένες ενορχηστρώσεις, με βαρύ παίξιμο και λυτρωτικά ξεσπάσματα.
Δανειζόμενος την ετυμηγορία του ονόματός τους, θα έλεγα ότι όντως η μουσική τους μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υπόκρουση κατά τον χρόνο που μεσολαβεί από τη δημιουργία ως το τέλος του σύμπαντος. Οι KALPA θα έλεγα ότι δίνουν με τον καλύτερο τρόπο το στίγμα για το επίπεδο που βρίσκεται η εγχώρια post metal σκηνή. Ακούστε τους και θα καταλάβετε!
Νίκος Ζέρης
