Ήταν από τις λίγες φορές που η ανυπομονησία μου για μια ταινία είχε χτυπήσει στην κυριολεξία κόκκινο. Γι’ αυτό φυσικά δεν ευθυνόταν αποκλειστικά και μόνο η επιτυχία του πρώτου μέρους των “Avengers” όταν και πριν από τρία χρόνια είχε θέσει σε νέα βάση τα ποιοτικά standards των superhero ταινιών αλλά ολόκληρο το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel που πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (“Iron Man 2” και 3 και το πρώτο “Captain America”) έχει επιδείξει τρομακτική συνέπεια ως προς την δημιουργία άκρως απολαυστικών blockbusters.
Η ανυπομονησία μου ευτυχώς πολύ γρήγορα έδωσε την θέση της σ’ έναν μακρόσυρτο ενθουσιασμό καθώς η διακύμανση όσο και η τελική έκβαση της ταινίας ήταν τέτοια που φάνταζε αδύνατο να μην σε πείσει πως ήταν εμφανώς ανώτερη από τον προκάτοχο της. Μπορεί η πλοκή να διέφερε παρασάγγας από την comic εκδοχή του “Age of Ultron” αλλά στην τελική ποιος νοιαζόταν; Το “Age of Ultron” που παρακολουθήσαμε ήταν προικισμένο με όλα τα εκείνα τα στοιχεία για να ανταποκριθεί ακόμα και στα πιο απαιτητικά γούστα! Οι σκηνές δράσης είναι μεγαλύτερες σε διάρκεια και με την πολύτιμη βοήθεια της χολυγουντιανής υπερτεχνολογίας των ειδικών εφέ δεν σε αφήνουν να πάρεις εύκολα ανάσα ρίχνοντας σε κατευθείαν στα βαθιά χωρίς περιττές και εν πολλοίς ανούσιες κλιμακώσεις. Η παρουσία του Ultron ως του κακού της υπόθεσης είναι άλλωστε το στοιχείο που εξασφαλίσει μια σχεδόν ακατάπαυστη ροή στην δράση. Μπορεί να μην έχει την ιδιοσυγκρασία πχ ενός Doctor Doom ή ενός Magneto, ούτε να κουβαλάει βέβαια την ανίατη τρέλα ενός Loki, παρόλα αυτά ως γνήσιο δημιούργημα της αδίστακτης ματαιοδοξίας του Tony Stark παίρνει άριστα επειδή κάνει το αυτονόητο στον υπερθετικό βαθμό. Βυθίζει τα πάντα στο απόλυτο χάος και δοκιμάζει μέχρις εσχάτως τα πάθη και τα ψυχικά όρια των Avengers.
Πέρα από την καταιγιστική δράση το έτερο δυνατό χαρτί της ταινίας αποτελεί, δίχως αμφιβολία, το έξυπνο όσο και ιδιαίτερα καυστικό χιούμορ που υπάρχει σε όλους σχεδόν τους διαλόγους. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το κομμάτι έχει αναλάβει και πάλι ο Robert Downey Jr. ως Iron Man, ο οποίος εκτός από το συνηθισμένο του ρεσιτάλ, αυτή τη φορά χτίζει μια πιο στενή σχέση αλληλεπίδρασης με τους Chris Hemsworth (Thor) και Chris Evans (Captain America) δίνοντας έτσι πνοή σε μια εξόχως απολαυστική τριανδρία που με κάθε κίνηση και ευρηματική ατάκα της κλέβει ολοκληρωτικά την παράσταση. Το σκηνοθετικό δαιμόνιο του Joss Whedon δεν δείχνει όμως να εξαντλείται μονάχα στον πετυχημένο συνδυασμό σεξπηρικού χιούμορ και ασταμάτητης δράσης. Υπάρχουν σκηνές στο “Age of Ultron” όπου ο Whedon ξοδεύει σκοπίμως περισσότερο χρόνο για να ρίξει φως στον χαρακτήρα των ηρώων του προκειμένου να σκιαγραφήσει το πόσο εύθραυστος και ανθρώπινος είναι κατά βάθος ο εσωτερικός τους κόσμος. Μέσα από αυτή την επιλογή βέβαια δεν καλλιεργείται αυτομάτως ένα αίσθημα απόλυτης ταύτισης ανάμεσα στον θεατή και τον ήρωα αλλά τουλάχιστον ο θεατής νιώθει να τον διαπερνά μια ανάλαφρη συμπάθεια για όσα εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια του.
Το συγκεκριμένο γεγονός αποτυπώνεται πιο ξεκάθαρα στους δεύτερους ρόλους, οι οποίοι παρά την πρωτοκαθεδρία των κυρίων Evans, Hemsworth και Downey Jr., είναι εκείνοι που ουσιαστικά εξασφαλίζουν την απαραίτητη ισορροπία και συνοχή στο film. O Mark Ruffalo ως Bruce Banner/Hulk είχε φροντίσει να μας πείσει για τις ικανότητες του ήδη από το πρώτο Avengers. Στο “Age of Ultron”, ωστόσο, όχι μόνο ανεβάζει κατακόρυφα την απόδοση του χαρίζοντας στην καταραμένη φιγούρα του Hulk μια ερμηνεία πιο πολύπλευρη από τα συνηθισμένα, αλλά ταυτόχρονα μέσα από την στενή σχέση που αποκτά με την Scarlett Johansson (Black Widow) δημιουργεί μια δυναμική που, δίχως υπέρμετρους ρομαντισμούς στη μέση, σου δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο εν όψει των επόμενων περιπετειών του team. Το ίδιο δυναμικά στο κάδρο μπαίνει και ο Jeremy Renner (Hawkeye) που αφήνει πίσω του τον γλυκανάλατο και καλογυαλισμένο ύφος του προηγούμενου film και υιοθετεί μια χαμαιλεοντική ερμηνεία που ακροβατεί ανάμεσα στο μελό και το κωμικό.
Στην αντίπερα όχθη, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στους καινούργιους χαρακτήρες που φέρνουν έναν αέρα ανανέωσης στο team των Avengers. Αναλογικά με τον χρόνο συμμετοχής τους, η παρθενική εμφάνιση των Aaron Taylor-Johnson (Quicksilver) και Elizabeth Olsen (Scarlet Witch) κρίνεται ως πέρα για πέρα πετυχημένη καθώς αμφότεροι δηλώνουν αποφασιστικό παρών όταν το πανηγύρι της δράσης φτάνει στην επική κορύφωση του έστω κι αν στο τέλος ο ένας από τους δυο δεν την βγάζει καθαρή. Από την άλλη πλευρά, η έκπληξη του “Age of Ultron” που αναμένεται να σκορπίσει τεράστια χαμόγελα στους comic fans της Marvel έχει να κάνει σαφώς με την φιγούρα του Vision. Είναι εξάλλου εκείνος ο χαρακτήρας που συμπληρώνει ιδανικά τα όποια κενά δημιουργούνται στο πάζλ της ταινίας, ευρισκόμενος εκεί όταν πραγματικά ζορίζουν τα πράγματα προτάσσοντας ως όπλα στην μάχη εναντίον της στρατιάς του Ultron τον απόλυτο κυνισμό του καθώς και μια ανεξάντλητη εκφραστικότητα που συναγωνίζεται στα ίσα την αντίστοιχη του Tony Stark. Δεν κρύβω ότι προσωπικά τον θεωρώ μεγάλο κεφάλαιο όχι μόνο για την συγκεκριμένη ταινία αλλά και για τις επόμενες που πρόκειται να ακολουθήσουν.
Σε γενικές γραμμές, δύσκολα μπορεί να εντοπίσει κανείς τρανταχτά αδύνατα σημεία στο “Age of Ultron”. Σαφώς και δεν έχουμε να κάνουμε με μια βαθιά φιλοσοφημένη ταινία που αναλύει διεξοδικά το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά με μια ταινία δράσης, έξυπνα δομημένη και καλογραμμένη, ελαφρά πιο dark σε συγκεκριμένα σημεία της και με το τεράστιο πλεονέκτημα ότι διαθέτει πρωταγωνιστές και ερμηνείες που δεν σε αφήνουν ούτε λεπτό να βαρεθείς κάνοντας τα πάντα να μοιάζουν τόσο απλά και φυσιολογικά. Όλα αυτά μαζί νομίζω ότι αρκούν και με το παραπάνω για να πείσουν όσους θέλουν να επενδύσουν τα χρήματα τους πάνω σε μια εξαιρετική superhero ταινία μηδενικού ρίσκου. Για τους λάτρεις των comics και των προηγούμενων ταινιών της Marvel δεν το συζητώ καν. Υποψιάζομαι πως θα έχουν ήδη στήσει αντίσκηνο έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες ξεροσταλιάζοντας μέχρι την προβολή της ταινίας.
Πάνος Δρόλιας
Υ.Γ. Δεν ξέρω τι θα συμβεί στο “Captain America: Civil War” του χρόνου, στο επόμενο “Thor” ή στο δεύτερο μέρος του “Guardians of the Galaxy” αλλά και μόνο η post-credits σκηνή με τον Thanos να προετοιμάζεται για πόλεμο ήταν αρκετή για να με κάνει από τώρα να μετράω τις μέρες μέχρι να σκάσει το “Infinity War”. Και για να έχει χωριστεί σε δύο μέρη φανταστείτε τι μας περιμένει…
