Με τους LEPROUS, μου έρχεται στο μυαλό η ατάκα του προέδρου (ένας είναι ο πρόεδρος, ο Βασίλης Λεβέντης): «εγώ τα έλεγα αλλά κάποια ζώα δεν με πιστεύανε». Βγάλτε από την εξίσωση τη λέξη «ζώα» και διαμορφώστε το «κάποιοι δεν με πιστεύανε». 2011 και το “Bilateral” των LEPROUS είχε λάβει διθυραμβική κριτική και είχε μπει στην κορυφή των προτιμήσεών μου για εκείνη τη χρονιά. Το “Coal”, δύο χρόνια αργότερα, θα έλεγα ότι ήταν ένα κλικ κάτω, πιο μελαγχολικό και λιγότερο ποικίλο, και πάλι όμως πολύ καλό.
Φτάνει και η στιγμή του πέμπτου δίσκου τους, του “The congregation”, λοιπόν, πολύ κρίσιμου, για την πορεία του σχήματος, που ξαφνικά άρχισε να γνωρίζει μία επιτυχία που προφανώς δεν την είχε φανταστεί. Μετά από δεκάδες ακροάσεις, μπορώ να πω ότι με άφησε πλήρως ικανοποιημένο, γεφυρώνοντας τους δύο προηγούμενους δίσκους τους. Ο mastermind των Νορβηγών (που, να μην ξεχνάμε, υπήρξαν η backing μπάντα του Ihsahn των EMPEROR), Einar Solberg (φωνή, πλήκτρα, συνθέσεις), έβαλε τα δυνατά του και δημιούργησε έναν δίσκο υπερτεχνικό, υπερμελωδικό, υπερανώμαλο, υπερσυναισθηματικό, που είναι progressive με την έννοια της λέξεως και δυσκολεύει πάρα πολύ τη δουλειά μας όταν πρέπει να τον περιγράψουμε… Πως δηλαδή να περιγράψεις τώρα το ρημάδι το “The price” που ανοίγει το δίσκο; Ή το “The flood”; Ή το “Rewind”; Ή μήπως το “Slave”; Τα έχω γράψει κι άλλες φορές για τους LEPROUS. Βάλτε όλους τους μουσικά «ανώμαλους» που έχουμε λατρέψει (FAITH NO MORE, Devin Townsend, PAIN OF SALVATION, OPETH, JOLLY κι όλους τους παρόμοιους), βάλτε και MASSIVE ATTACK και ίσως τους κατανοήσετε.
Δύσκολα το βλέπω να ξεπερνά στις προσωπικές μου προτιμήσεις το “Bilateral”, που ήταν ο έρωτας με την πρώτη ματιά, είναι βέβαιο όμως ότι μπορεί να το κοιτάξει με παρρησία, να του κλείσει το μάτι και να του δείξει ότι πλέον έχουν μπει για τα καλά στην ελίτ των progressive σχημάτων και με το “The congregation”, θα τους δούμε να κάνουν σπουδαία πράγματα στο μέλλον… Εύγε νέοι μου!
8,5 / 10
Σάκης Φράγκος
