Ωραία μπάντα οι Δανοί PYRAMAZE. Με τρία άλμπουμ στο ενεργητικό τους, έχοντας σταθερή πρόοδο και βελτίωση σε κάθε δίσκο, έχοντας αλλάξει όμως ταυτόχρονα και τρείς (!) τραγουδιστές, από τον Lance King στα δύο πρώτα, στον Matt Barlow (ICED EARTH) στο τρίτο, το οποίο σήμανε και την επιστροφή του στο χώρο του metal και μετά και στους ICED EARTH και μετά στον θεούλη Urban Breed (TAD MOROSE, BLOODBOUND, SERIOUS BLACK), ο οποίος δεν ηχογράφησε κάποιο δίσκο όμως.
Εκεί που μας είχαν μάθει με άλμπουμ κάθε δύο χρόνια, από το “Melancholy beast” του 2004 και μέχρι το “Immortal” του 2008, ξαφνικά εξαφανίζονται από το προσκήνιο. Ο λόγος ήταν η αποχώρηση του ιδρυτή και κιθαρίστα τους, Michael Krammeyer, μαζί με τους Niels Kvist (μπάσο, επίσης από την αρχή της μπάντας) και τον «νέοπα» Urban Breed. To 2011 όμως, ο εξαιρετικός παραγωγός και κιθαρίστας, Jacob Hansen, μπαίνει στο συγκρότημα και αυτό ξαναποκτάει ζωή. Το 2013, βρίσκουν και τον νέο τους τραγουδιστή, στο πρόσωπο του Terje Haroy και ετοιμάζουν το νέο και τέταρτο κατά σειρά άλμπουμ τους.
Το όνομα αυτού, “Disciples of the sun”. Και ίσως θα ήταν καλό να είχαν αλλάξει και όνομα σαν συγκρότημα, αφού πέραν της αποχώρησης του ιδρυτή και σημαντικότατου συνθέτη, του Krammeyer, ο ήχος και η κατεύθυνση των Δανών δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το παρελθόν τους.
Η σύνθεση των κομματιών είναι πλέον μοιρασμένη στους Jacob Hansen, Toke Skjonnemand (κιθάρα) και Jonah Weingarten (πλήκτρα) και σε συνδυασμό με τα διαφορετικά από τους προκατόχους του φωνητικά του Haroy, το αποτέλεσμα είναι τελείως νέο για το συγκρότημα. Με στοιχεία από μπάντες όπως οι SERENITY, KAMELOT, EVERGREY, ANUBIS GATE, αλλά και MERCENARY και SCAR SYMMETRY (χωρίς τα brutal φωνητικά), η μουσική των PYRAMAZE είναι πιο progressive, πιο μοντέρνα, με σαφέστατη ματιά προς την Αμερική τόσο σε νοοτροπία σε πολλές στιγμές, όσο – κυρίως – και λόγω των φωνητικών. Τα κομμάτια ποικίλουν σε tempo, όχι τόσο σε ύφος όμως, καθώς είναι πολύ παρεμφερής η γενικότερη ατμόσφαιρα του δίσκου, χωρίς αυτό να είναι κάτι κακό από τη μία, από την άλλη όμως, έχοντας στα 11 (εξαιρούμε το intro ενός λεπτού) κομμάτια του 3 αδιάφορα, το άλμπουμ χάνει όσο προχωράει. Γιατί όσο αν είναι εντυπωσιακή και ψαρωτική η αλλαγή στον ήχο (και η παραγωγάρα του Hansen), στο δεύτερο μέρος οι συνθέσεις είναι συνολικά κατώτερες του πρώτου. Αν κάτι μένει αναλοίτωτο βέβαια, είναι η τεχνική αρτιότητα της μουσικής των μελών τους, με το drumming του Morten Gade Sorensen να έχει εξελιχθεί πολύ και να δείχνει ότι του ταιριάζει περισσότερο αυτό το ύφος. Από κοντά και ο πληκτράς της μπάντας, Jonah Weingarten, με το πολύ ουσιαστικό και έξυπνο παίξιμό του, καθώς φυσικά και τις ιδέες του. Η φωνή του Haroy είναι πάρα πολύ καλή, τόσο στα ψηλότερα, όσο και στα χαμηλότερα σημεία και δένει μια χαρά στον νέο ήχο του σχήματος. Αν και φοβάμαι ότι θα είναι ξένη στο παλιότερο υλικό, αν έχει σημασία βέβαια πλέον αυτό για τους ίδιους.
Μεγάλο ατού του άλμπουμ, τα ρεφρέν των κομματιών, τα οποία, ανεξαρτήτως της συνολικής ποιότητας του εκάστοτε τραγουδιού, είναι πιασάρικα, με ωραίες μελωδίες και ενορχηστρώσεις. Κορυφαίες στιγμές, τα “Disciples of the sun”, “Back for more”, “Fearless”, “Unveil” και “When black turns to white”.
Όσοι έχετε ασχοληθεί με το συγκρότημα, η αλλαγή είναι πολύ μεγάλη. Για αυτό και ανέφερα παραπάνω ότι θα μπορούσαν μέχρι και όνομα να αλλάξουν. Ποιοτικά όμως, οι PYRAMAZE συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία και κυκλοφορούν ένα ωραίο άλμπουμ, οδηγό για το μέλλον τους όπως δείχνει, που ίσως ξενίσει από τη μία τους όσους παλιότερους οπαδούς τους, όμως μπορεί να τους δώσει αρκετούς νέους στη συνέχεια.
7.5/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
