Θα έχετε παρατηρήσει πως βιώνουμε τα τελευταία χρόνια μια περίοδο στη metal σκηνή που μεγάλα σχήματα του παρελθόντος περνούν μία φάση ανακεφαλαίωσης και ανασκόπησης της καριέρας τους την οποία και ξεχωρίζω από αυτή του retro κινήματος ή των νέων σχημάτων που αναβιώνουν τον πιο παραδοσιακό 80’s metal ήχο, με αποτέλεσμα να έχουμε στα χέρια μας κυκλοφορίες ή ακόμη και ολόκληρες περιοδείες από αγαπημένα μας συγκροτήματα οι οποίες προσεγγίζουν περιόδους της καριέρας τους που όλοι μας είμαστε συνδεδεμένοι και πριν από χρόνια ούτε καν θα φανταζόμασταν. Τώρα αν το αποτέλεσμα ικανοποιεί πέρα του αρχικού ενθουσιασμού φυσικά και παίζει το σημαντικότερο ρόλο στο τέλος.
Έτσι και στην περίπτωση των PARADISE LOST βλέπουμε το έργο να εξελίσσεται από την αντίστροφη φορά με κάθε τους κυκλοφορία μετά το “Host”, όταν και το έδαφος κάτω από τα πόδια τους είχε αρχίσει να κλονίζεται. Ιδιαίτερα από το “In requiem” και μετά τους ακούμε όλο και πιο κοντά στο γνώριμο gloom ύφος, με τα riff να ηχούν βαρύτερα και τις χαρακτηριστικές τους μελωδίες ελκυστικά ύπουλες, οπότε τι είχε μείνει; Να ξανακούσουμε τον Nick Holmes να ερμηνεύει με death metal φωνητικά και στο “The plague within” εκπληρώνεται κατά ένα ποσοστό κι αυτή η επιθυμία. Τα πρώτα δείγματα τα είχαμε ακούσει στη συλλογή “Tragic illusion 25 (The rarities)” με το “Loneliness remains” η οποία αποτελούσε μία ολοκαίνουρια σύνθεση και προλείανε το έδαφος για το “The plague within” αλλά και με τις επανεκτελέσεις των “Gothic” και “Our saviour”. Χωρίς αυτή τους η ηχητική τους προσέγγιση να σηματοδοτεί μία στεγνή επιστροφή στο ύφος των πρώτων τους άλμπουμ, οι PARADISE LOST παραμένουν ανήσυχοι αλλά σε πιο οικεία γι’ αυτούς εδάφη, δίνοντας την εντύπωση μιας μπάντας που έχει κάνει τον κύκλο της και για τα δεδομένα της «αράζει».
Έχοντας στο μυαλό τις δύο προηγούμενες δουλειές τους, οι metallers από το Yorkshire χαράσσουν μία νέα πορεία προς το παρελθόν με τον δρόμο να περνάει διαμέσου “Shades of god” και “Gothic”, με έντονο το doom στοιχείο στις κιθάρες που βρωμάνε CANDLEMASS και TROUBLE μέχρι και πρώιμους CROWBAR, με κάποιες από τις συνθέσεις να κινούνται σε αρκετά αργές ταχύτητες. Ο Nick Holmes δεν τραγουδάει brutal απλά για να ικανοποιήσει κάποιο καπρίτσιο και επειδή δεν έχει να απολογηθεί σε κανέναν γι’ αυτή του την επιλογή, τα φωνητικά του ταιριάζουν απόλυτα στη μουσική, είτε εκφράζεται με το χαρακτηριστικό του γρύλισμα είτε με τις πιο πνιχτές του ερμηνείες διαφοροποιώντας τα από τραγούδι σε τραγούδι όπως και από την πρόσφατη συμμετοχή του στους BLOODBATH, με τα καθαρά του φωνητικά να συνυπάρχουν.
Με το “The plague within” οι PARADISE LOST δείχνουν πως αυτός ο ήχος είναι βαθιά ριζωμένος στο DNA τους και παρά τις όποιες μεταλλάξεις στη δισκογραφική τους πορεία, οι ίδιοι σου δίνουν την εντύπωση ότι αντεπεξέρχονται στον πρώιμο ήχο τους σχεδόν αντανακλαστικά. Το άλμπουμ είναι πλήρως προσανατολισμένο στον ατμοσφαιρικό doom/death metal ήχο των 90’s -των κυβικών τους πάντα- και δεν σου πετούν απλώς το «τυράκι» όπως σε προηγούμενες δουλειές τους και η επιλογή τους να συνεργαστούν με τον Jaime Gomez Arellano (GHOST, CATHEDRAL, ANGEL WITCH, GRAVE MIASMA) στην παραγωγή και στη μίξη όπως και με τον Zbigniew Bielak (GHOST, MAYHEM, VADER, WATAIN) για το artwork δείχνουν κινήσεις συνειδητοποιημένες που εκ του αποτελέσματος κρίνονται πετυχημένες. Δεν ξέρω κατά πόσο θα ικανοποιήσει αυτούς που επιθυμούν να διατηρούν μία επιφυλακτική στάση απέναντί τους και δεν τους αδικώ αλλά το “The plague within” δεν χρειάζεται δεκανίκια του τύπου «άλμπουμ-επιστροφή» και πομπώδεις δηλώσεις για να φανερώσει την αξία του.
8 / 10
Κώστας Αλατάς
