Για καλή μας τύχη, οι Αθηναίοι είχαμε τη χαρά και την τύχη να δούμε δύο φορές την πάντα χαμογελαστή και καλοπροαίρετη Anneke Van Giersbergen στον πολύ φιλόξενο χώρο του Θεάτρου/Κινηματογράφου Τριανόν, στην καρδιά της Αθήνας.
Δεν θα το κρύψω, είμαι φαν, και όσο κάποιοι μπορεί να κατηγορούν τη συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα για «αρπαχτές» και ναι, όπως και να το κάνει κανείς, είμαστε καλοί και πιστοί πελάτες της, πιστεύω ότι πραγματικά έχει να κάνει με τη «χημεία» που έχει η Anneke με το ελληνικό κοινό. Εξάλλου, συνεχώς το αναφέρει και η ίδια ότι πραγματικά αγαπάει τη χώρα μας και το ευχαριστιέται κάθε φορά που είναι εδώ.
Στα του διημέρου τώρα, είναι από τα ελάχιστα live που θα μπορούσε κανείς να πει ότι επικράτησε πλήρης ησυχία και προσήλωση 200-250 ζευγαριών ματιών στα χείλη της. Έχει πραγματικά την ικανότητα να μαγεύει το κοινό της, είτε είναι με τους καθ’ όλα άξιους μουσικούς που τη συνοδεύουν στις ηλεκτρικές περιοδείες της, είτε είναι απόλυτα μόνη της σε μια άδεια σκηνή, κρατώντας στο χέρι μόνο την κιθάρα της κι έχοντας βέβαια ως σύμμαχο την γλυκύτατη προσωπικότητά της που σε αφοπλίζει, την τεράστια αξία της ως καλλιτέχνης και το ταμπεραμέντο της. Κι εδώ που τα λέμε, δεν είναι και λίγα όλα αυτά.
Ξεκινώντας από το Σάββατο, υπήρξαν δύο εξαιρετικά support acts τα οποία ζέσταναν το κοινό με τις ακουστικές εμφανίσεις τους. Η Lia Hide έκανε την αρχή με την ζεστή και σχεδόν… «νεραϊδένια» φωνή, μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για όσους δεν είχε τύχει να την ξαναδούν, όπως εγώ. Καθισμένη στο πιάνο, στο κέντρο της σκηνής, τρομερά επικοινωνιακή με το κοινό, πρόσφερε ένα πολύ ενδιαφέρον 40λεπτο σετ στο κοινό που την καταχειροκρότησε.
Την σκυτάλη πήραν οι ENEMY OF REALITY, οι οποίοι επιφύλασσαν και εκπλήξεις επί σκηνής. Καταρχήν, ένα τεράστιο μπράβο για την εκπληκτική διασκευή στο “Carnival of rust” των POETS OF THE FALL, είναι πολύ ωραίο όταν ένα κομμάτι έρχεται στα μέτρα μιας διαφορετικής μπάντας, χωρίς όμως να αλλάζει ή να χαλάει το κομμάτι. Οι ENEMY OF REALITY παρουσίασαν σε ακουστικές versions τα περισσότερα από τα κομμάτια της πρώτης τους κυκλοφορίας, “Rejected Gods”, έχοντας μάλιστα και τη συνοδεία χορωδίας σχεδόν στα μισά από τα κομμάτια, και μια guest συμμετοχή της MAXI NIL στο “Needle bites”. Σίγουρα μια πολύ καλή βραδιά για τους Έλληνες symphonic metallers, οι οποίοι κατάφεραν να «απογυμνώσουν» τα κομμάτια τους από τον γεμάτο και πομπώδη ήχο που έχουν, χωρίς ωστόσο να μειώνουν την έντασή τους.
Όσο για το support act της Κυριακής, 17 Μαΐου, ανέλαβαν οι JADED STAR, παρουσιάζοντας με φωνή-κιθάρα κομμάτια από την πρώτη τους κυκλοφορία, “Memories from the future”. Η Μάχη, αν και αρκετά αγχωμένη, εντυπωσίασε με την απόλυτα ροκ φωνή της και την παθιασμένη ερμηνεία της, αν και, ο Κώστας Βρεττός στην κιθάρα, έκλεψε τα βλέμματα με την εξαιρετική του εμφάνιση. Ήταν επίσης πολύ ενδιαφέρον να ακούς τα κομμάτια απαλλαγμένα από τα έντονα πλήκτρα και τα «γκάζια».
Κάνοντας μια μικρή παρένθεση, το πρόγραμμα των εμφανίσεων τηρήθηκε με απόλυτη ευλάβεια και ο χώρος πραγματικά ευνόησε και πρόσθεσε πολλά θετικά στην έκβαση των συναυλιών.
Η Anneke και στις δύο βραδιές εμφανίστηκε χωρίς πολλές φιοριτούρες στη σκηνή, κρατώντας την κιθάρα της, με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη, χαιρετώντας ευγενικά το κοινό και λέγοντας πόσο χαρούμενη είναι που βρίσκεται στην Αθήνα και παράλληλα θλιμμένη που αυτή η μεγάλη βόλτα της στην Ελλάδα φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της.
Το set της και τις δύο βραδιές περιελάμβανε κομμάτια από την πορεία της στη μουσική, αλλά και διασκευές σε πολύ αγαπημένα της κομμάτια, προσαρμοσμένα βέβαια στις απαιτήσεις του ακουστικού σετ.
Με ελάχιστες διαφοροποιήσεις στο setlist, ξεκίνησε με το ατμοσφαιρικό “My electricity” από την εποχή των THE GATHERING, και τα χείλη όλων σχημάτιζαν τους στίχους, δημιουργώντας μια πολύ ζεστή, παρεΐστικη ατμόσφαιρα. Η αναφορά της στους GATHERING ωστόσο έγινε και με τα “Locked away” και “Broken glass” (τεράστια αδυναμία).
Στο setlist υπήρξαν πολλές και διαφορετικού είδους διασκευές, όπως ήταν για παράδειγμα, το “Jolene” (DOLLY PARTON), “Wish you were here” (PINK FLOYD) – το καλύτερο κομμάτι όλων των εποχών, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, “Wicked game” (CHRIS ISAAK) και “Somewhere” (WITHIN TEMPTATION) όπου σχεδόν παρακάλεσε τους πάντες να μην το ανεβάσουν στο YouTube, καθώς δεν ήθελε να απογοητεύσει τη καλή της φίλη, Sharon den Adel με την κακή, κατά τη γνώμη της, ερμηνεία της.
Μεγάλη στιγμή το “Valley of the queens” (AYREON), επιλογή που καταχειροκροτήθηκε από το κοινό, και το “Day after yesterday” (AQUA DE ANNIQUE), όπως και το “Beautiful one”, το κομμάτι που έγραψε και αφιέρωσε στην Αθήνα, φεύγοντας από περιοδεία της στην Ελλάδα με τους AQUA DE ANNIQUE και παραδοσιακά το λέει στις εμφανίσεις της σε ελληνικό έδαφος, κάνοντας την ανάλογη μνεία στην Αθήνα, στους Έλληνες, στην μεγάλη της αδυναμία: το ελληνικό φαγητό.
Η ΑΝΝΕΚΕ είχε φροντίσει να γεμίσει τα κενά ανάμεσα στα κομμάτια με ιστορίες είτε για τα ίδια τα κομμάτια, είτε για τις εμπειρίες που αποκόμισε από την ελληνική περιοδεία της, με πολύ χιούμορ συχνά, προκαλώντας το γέλιο του κοινού. Δεν έλειπαν δυστυχώς οι τεχνικές δυσκολίες, ειδικά την δεύτερη μέρα, τις οποίες αντιμετώπισε και με το χιούμορ της, αλλά και προθυμοποιούμενη να τραγουδήσει εντελώς unplugged κοντά στο κοινό για να μην λήξει άδοξα η συναυλία – ευτυχώς όμως το πρόβλημα αποκαταστάθηκε κάπως και μπόρεσε να ολοκληρώσει την εμφάνισή της.
Λαμπερή, αλλά παράλληλα λιτή και απέριττη, η Anneke χάρισε στο κοινό που την αγαπά δύο υπέροχες μουσικές βραδιές, τρομερές και αψεγάδιαστες ερμηνείες, χαμόγελα, θερμές κουβέντες, αγκαλιές στο lobby. Απέδειξε ότι δεν χρειάζονται πολλά τελικά για να κάνει κάποιος ένα πραγματικά καλό show, αρκεί να αγαπά πραγματικά αυτό που κάνει και να φροντίζει να το δείχνει. Thank you, Anneke.
Δέσποινα Δευτεραίου
