Γιατί ρε David; Γιατί πήγες και επαναηχογράφησες αυτά τα διαμάντια; Γιατί καν το σκέφτηκες; Γιατί δεν άφηνες αυτό το project στα «χαρτιά» από τη στιγμή που ο Ritchie αρνήθηκε να συμμετάσχει; Γιατί, γιατί, γιατί…. Είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει ούτε ένας εκεί έξω που να άκουσε το δίσκο ή έστω κάποιο δείγμα από το “The Purple album” και δεν αισθάνθηκε –στην καλύτερη περίπτωση- άβολα με την κατάσταση της φωνής του Coverdale. Πλέον η φωνή του είναι ακόμη και στο studio τόσο γρεζάτη και περιορισμένων δυνατοτήτων, που σχεδόν όλα τα κομμάτια χάνουν τη λάμψη τους που τόσο δικαιωματικά έχουν κερδίσει με την πάροδο του χρόνου.
Σέβομαι το γεγονός ότι ήθελε να τιμήσει τους DEEP PURPLE για όλα όσα του πρόσφεραν στην αρχή της καριέρας του. Όσοι έχουν γνωρίσει από κοντά τον Coverdale γνωρίζουν πόσο σεμνός, ταπεινός και ευγενής άνθρωπος είναι. Όμως, η «νέα» δουλειά των WHITESNAKE δεν μπορεί να μπει καν σε διαδικασία σύγκρισης με τις αρχικές εκτελέσεις. Και πως θα ήταν δυνατόν άλλωστε; Οι αρχικές εκδόσεις είχαν τον μοναδικό ήχο των πλήκτρων του Jon Lord (R.I.P.), τον soul και funky ρυθμό του μπάσου του Glenn Hughes και την απίστευτη φωνή του, τα φαντεζί γεμίσματα του Ian Paice, το ριζοσπαστικό παίξιμο του μακαρίτη Tommy Bolin και φυσικά τον ανυπέρβλητο Ritchie Blackmore! Ξέρετε κάτι; Ακόμη και ο …David Coverdale απουσιάζει! Ναι, έτσι είναι! Ο Coverdale του 2015 δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτόν της περιόδου 1973-1975 όταν και ηχογράφησε τα “Burn”, “Stormbringer” & “Come taste the band”.
Πιθανότατα κάποιος θα αντιτείνει ότι είναι ένα tribute άλμπουμ και ότι έτσι θα πρέπει να το δούμε, δηλαδή σαν την επιθυμία ενός ανθρώπου να αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και να δείξει στις νεότερες γενιές την ποιότητα ενός συγκροτήματος που έχουν ακούσει να μιλάνε γι’ αυτό από τους πατεράδες τους (και γιατί όχι από τους παππούδες τους). Σωστό αυτό. Στην προκειμένη περίπτωση όμως οι προθέσεις είναι σεβαστές αλλά το αποτέλεσμα κατώτερο των προσδοκιών μας. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, το αποτέλεσμα ήταν καταδικασμένο από το ξεκίνημα του για όλους τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω. Πάντως, για να είμαστε απολύτως δίκαιοι, ο Coverdale στα “Soldier of fortune” (σε μία εκτέλεση που θυμίζει την αντίστοιχη του “Starkers in Tokyo”) και “Mistreated” είναι συγκινητικός, ενώ συνολικά και τα υπόλοιπα μέλη είναι μεν αψεγάδιαστα αλλά και αυτά παίζουν σχεδόν με την πλάτη στον τοίχο γνωρίζοντας τη δυσκολία του όλου εγχειρήματος. Επίσης, η παραγωγή είναι εξαιρετική και μεταφέρει σε σημαντικό βαθμό τον ήχο που έβγαλαν οι PURPLE στα 70’s.
Κλείνοντας, να πω ότι το “The Purple album” είναι μία αποτυχημένη στην πράξη ιδέα του Coverdale που θα είχε κάποιο νόημα αν ο Blackmore συναινούσε και συμμετείχε σε αυτό (όπως ήταν και το αρχικό πλάνο). Οι DEEP PURPLE και οι WHITESNAKE θα είναι πάντα δύο μεγάλες μου αγάπες και για αυτό το λόγο θα είμαι πάντα αυστηρός μαζί τους, όπως θα πρέπει να είναι όλοι οι φανατικοί οπαδοί με τα αγαπημένα τους συγκροτήματα. Κάποια στιγμή θα πρέπει να το πάρουν απόφαση και να αποσυρθούν (αυτό ισχύει και για τη φωνή του Gillan… Άλλη μαχαιριά και αυτή). Προς το παρόν, πάω να ακούσω τα “Sail away”, “Lady double dealer”, “The gypsy” στην αρχική τους εκτέλεση… Τότε που ο Άνθρωπος με τα Μαύρα μάγευε με τη ζαχαρένια Stratocaster!
2 / 10
Σάκης Νίκας
