“Finally found their haven”
Ήταν Μεγάλη Παρασκευή μεσημεράκι, όταν κάλεσε μέσω Skype ο ηγέτης των KAMELOT, Thomas Youngblood, για να μιλήσουμε για την τελευταία δουλειά των Αμερικάνων power/prog metallers, με τίτλο “Haven”. Μετά από πολλά χρόνια που κάνουμε συνεντεύξεις, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε λίγο πιο ανοιχτά και χαλαρά, σχετικά με τον πρώην τραγουδιστή τους Roy Khan, τον τωρινό τους τραγουδιστή Tommy Karevik, τις προηγούμενες εταιρίες τους και τα προβλήματα που είχαν, τις σχέσεις τους με την Ελλάδα και την πιθανότητα για συναυλίες, τον παραλίγο τραγουδιστή τους, Fabio Lione και πολλά άλλα ενδιαφέροντα, μέρος των οποίων καταγράφτηκαν (αφού η συζήτηση πέρασε άνετα τη μία ώρα)…
Γεια σου Thomas. Τι κάνεις;
Είμαι μια χαρά, εσύ;
Είναι Μεγάλη Παρασκευή για τους Ορθόδοξους και είναι απ’ τις λίγες ευκαιρίες που έχω να περάσω χρόνο με το γιό μου, ο οποίος προσπαθεί να μπει μέσα τώρα που μιλάμε για να παίξουμε. Ελπίζω να μην σου δημιουργήσω κάποιο πρόβλημα μ’ αυτό.
Όχι καθόλου. Έχω ένα πεντάχρονο γιο, ο οποίος θέλει επίσης να μπαίνει στο γραφείο μου την ώρα που δουλεύω.
Λοιπόν, ας περάσουμε στο νέο καινούριο σας άλμπουμ και κατ’ αρχάς στο γεγονός ότι και πάλι εμφανίζεστε με νέα εταιρεία. Γιατί συνεχίζετε να αλλάζεται δισκογραφική εδώ και τέσσερα άλμπουμ;
Στην SPV είχαν κάποια εσωτερικά ζητήματα νομικής φύσεως οπότε αισθανθήκαμε ότι δεν θα υπήρχε μεγάλη σταθερότητα. Θέλαμε να προχωρήσουμε με μια εταιρεία που θα έχει ένα πιο σταθερό υπόβαθρο κι έτσι μιλήσαμε με 2-3 δισκογραφικές και καταλήξαμε στην Napalm Records για την οποία νιώσαμε ότι ήταν η πιο σωστή επιλογή για το νέο μας άλμπουμ. Θεωρώ πάντως ότι η επιλογή δισκογραφικής στις μέρες μας, με τις αλλαγές που γίνονται στη μουσική βιομηχανία,
Η SPV έχει τώρα νομικά προβλήματα όπως και στο παρελθόν;
Έτσι νομίζω, δεν μπορώ να πω δημόσια κάτι, από τη δική μου σκοπιά πάντως υπήρχαν κάποια θέματα. Πάντως σίγουρα η Napalm είναι πιο πλούσια σε σχέση με την SPV χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είμαστε χαρούμενοι για την τόση δουλειά που καταφέραμε να κάνουμε στην SPV.
Πως βλέπεις τη σχέση σας με τη Napalm Records;
Είναι κάτι καινούριο ακόμα και μου είναι δύσκολο να πω. Αναμφισβήτητα τους αρέσαμε και ήθελαν τους KAMELOT στο ρόστερ τους και προφανώς είναι πολύ σημαντικό να είσαι σε μια εταιρία που επιθυμεί διακαώς να σε εντάξει στο δυναμικό της. Ο χρόνος θα δείξει, θα δούμε πως θα καταλήξουν τα πράγματα.
Συνεχίζουν πάντως να κάνουν συμβόλαια με πολύ δυνατά ονόματα.
Όντως και αυτό είναι ένα πολύ καλό σημάδι για όλους όσους βρισκόμαστε στην εταιρεία το ότι καταφέρνουν να επεκτείνονται και έχουν μεγαλύτερη ποικιλία ονομάτων. Η ποικιλομορφία θεωρώ ότι είναι κρίσιμος παράγοντας για κάθε είδους επιχείρηση. Έχουν πάρει γενικώς πολλές έξυπνες αποφάσεις κάτι που συμβάλει στο να υπάρχει μεγαλύτερη σταθερότητα.
Έτσι και το συμβόλαιο με τους KAMELOT ήταν μια ακόμα έξυπνη κίνηση!
Μέχρι τώρα φαίνεται πως ήταν μια πολύ σοφή κίνηση για όλους και η εταιρεία έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό για το νέο άλμπουμ.
Που εντοπίζεις τις διαφορές ανάμεσα στο “Haven” και στα προηγούμενα άλμπουμ σας; Θεωρείς ότι έχετε προσθέσει καινούρια στοιχεία στη μουσική ή προσπαθήσετε να τελειοποιήσετε το γνώριμο στυλ σας;
Νομίζω ότι προσθέσαμε κάποια νέα στοιχεία, όπως industrial, κάποια folk στοιχεία με τη βοήθεια του Troy (Donockley) στα κομμάτια και θέλαμε να πετύχουμε ένα λίγο πιο μοντέρνο ήχο. Στιχουργικά το άλμπουμ είναι βασισμένο περισσότερο στο παρόν και το μέλλον, κάτι που διαφοροποιείται από το “Silverthorn” που εστίαζε στον 17ο αιώνα. Θέλαμε να κάνουμε κάτι λίγο διαφορετικό και είναι ένα ακόμη σημαντικό βήμα για την μπάντα.
Thomas, κάποιες φορές έχω την αίσθηση ότι στα τελευταία σας δυο άλμπουμ, μουσικά μιλώντας, προσπαθείς να μείνεις προσκολλημένος στα παραδοσιακά μοτίβα των KAMELOT, έτσι ώστε να δείξεις στους οπαδούς σας ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει μετά την αποχώρηση του Roy Khan. Πιστεύεις πως ίσως αυτό να ισχύει, έστω και χωρίς να το είχες σχεδιάσει;
Κοίτα, ασφαλώς όταν γίνεται μια μεγάλη αλλαγή σε πρόσωπο, δεν μπορείς να κάνεις μεγάλες αλλαγές και στη μουσική κι αυτό ήταν κάτι που προσέξαμε. Παράλληλα αισθάνομαι ότι υπήρχαν αρκετές φρέσκες ιδέες στο “Silverthorn”, οπότε κατά μία έννοια αναμίξαμε αυτές τις δυο διαφορετικές φιλοσοφίες. Στο “Haven” νομίζω ότι είχαμε λίγο παραπάνω ελευθερία και δεν έπρεπε να αποδείξουμε κάτι. Αυτό που θέλαμε και θέλουμε να κάνουμε ξεκάθαρο είναι πως φτιάχνουμε μουσική με συναίσθημα και οι οπαδοί μας να είναι ευχαριστημένοι. Κάθε φορά που κάνουμε ένα άλμπουμ έχω πάντα κάποια κριτήρια στο μυαλό μου. Πρώτον, θέλω να κάνουμε τη μουσική των KAMELOT, που όταν κάποιος την ακούει ξέρει ότι είναι KAMELOT. Απ’ την άλλη θέλω σίγουρα να υπάρχουν καινούρια στοιχεία αλλά και το απαιτούμενο συναίσθημα που ταιριάζει με το κάθε τραγούδι. Στο “Haven” πιστεύω ότι πετύχαμε όλους αυτούς τους στόχους μας.
Μετά από δυο δίσκους με τον Tommy, ποια καινούρια στοιχεία πιστεύεις ότι έφερε στην μπάντα;
Έχει διαφορετικό εύρος φωνής. Έχει λίγο υψηλότερη έκταση, άρα νομίζω ότι αυτό είναι κάτι ιδιαίτερο για τους KAMELOT, ώστε να πάνε μπροστά. Χρησιμοποιεί μια διαφορετική τεχνική που προσδίδει συναίσθημα και έχει μια διαφορετική προσέγγιση στο να συνθέτει μελωδίες. Όταν ακούς το “Haven” διαπιστώνεις ότι τα ρεφρέν είναι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτα. Όλα αυτά μας κάνουν πιο δυνατούς, ενώ επίσης, φαίνεται και στα live μας ότι έχει καλύτερη επικοινωνία με τους οπαδούς μας. Από κει και πέρα είναι θέμα γούστου, αλλά όσον αφορά τη γνώμη μου είμαστε πολύ χαρούμενοι που τον φέραμε στο συγκρότημα.
Μια και ανέφερες τα ρεφρέν του άλμπουμ και γενικώς το υλικό, όποτε βλέπω έναν τίτλο κομματιού σας, το ρεφρέν του έρχεται στο μυαλό μου αμέσως, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για τη μουσική που παίζετε.
Χαίρομαι που το ακούω. Βέβαια μπορεί κανείς να γράφει πιασάρικα κομμάτια και να καταλήγουν να γίνονται “cheesy” και αυτή τη λεπτή γραμμή προσπαθούμε να σιγουρεύουμε ότι δεν την περνάμε.
Μιλώντας μερικούς μήνες πριν με τον Fabio Lione για άλμπουμ των ANGRA, μου είπε ότι θέλατε έναν τραγουδιστή που να μπορεί να τραγουδά, να ντύνεται και να φέρεται όπως ο Roy Khan. Ήταν αυτά τα κριτήρια με τα οποία επιλέξατε τον Tommy Karevik;
Αυτό δεν αληθεύει. Ποτέ δεν είπαμε κάτι τέτοιο στον Fabio και εκπλήσσομαι αν το είπε αυτό. Για μένα προσωπικά ήταν μια ενστικτώδης απόφαση. Η φωνή του ήταν κοντά σε αυτό που μ’ αρέσει. Έχω μεγαλώσει με ακούσματα από EUROPE, RAVEN, αγαπούσα πολύ τους A-HA. Αυτή η σκανδιναβική προσέγγιση στα φωνητικά όπως επίσης και το ότι έχει την ικανότητα να μιλάει πολύ καλά αγγλικά ήταν επίσης σημαντικοί παράγοντες και πραγματικά δεν έχει καθόλου να κάνει με τα κοντά μαλλιά, τα ρούχα κλπ. Άλλωστε απ’ την αρχή που ιδρύθηκαν οι KAMELOT, είμαι ένας απ’ τους ανθρώπους που ως επί το πλείστον σχεδιάζουν τα ρούχα για την μπάντα, οπότε δεν ήταν κάτι καινούριο να φορά ο τραγουδιστής μαύρο πουκάμισο με ψηλό γιακά για παράδειγμα. Ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά θέμα ήχου. Προφανώς και είναι υπέρ ότι πρόκειται για έναν νέο και εμφανίσιμο τραγουδιστή, όμως το κριτήριο ήταν πως εκείνος μπορούσε να αποτελούσε τη λογική συνέχεια για το μέλλον του συγκροτήματος. Να διατηρεί δηλαδή κάτι απ’ το παρελθόν, αλλά να προσθέτει παράλληλα και κάτι καινούριο για την επόμενη περίοδο της μπάντας.
Νομίζω ότι μεταξύ των υποψηφίων για τη θέση του τραγουδιστή στους KAMELOT, ήταν και ένας Έλληνας, ο Βασίλης Γεωργίου, απ’ τους BLACK FATE. Ποια είναι η γνώμη σου γι’ αυτόν; Έχεις ακούσει το άλμπουμ τους;
Ναι, το έχω ακούσει. Μου το έστειλε λίγους μήνες πριν. Μου άρεσε πολύ και τον θεωρώ φοβερό τραγουδιστή απλά όπως είπα και πριν είχε να κάνει με συγκεκριμένους παράγοντες η τελική μας επιλογή. Ο Βασίλης κατά μία έννοια παραήταν κοντά στη φωνή του Roy και δεν ήθελα κάτι τέτοιο. Παρ’ όλα αυτά πρόκειται για ένα μοναδικό ταλέντο και θα ήθελα να κάνουμε εμφανίσεις στην Ελλάδα με τα συγκεκριμένα παιδιά.
Έχεις δουλέψει και πάλι με τον Bob Katsionis γι’ αυτό το άλμπουμ;
Ναι!
Ρωτάω γιατί το άκουσα αλλά όχι επίσημα. Ποια ήταν η συμβολή του για το δίσκο;
Συνυπογράφει το κομμάτι “Liar, liar” στο οποίο εμφανίζεται και η Alissa White-Gluz των ARCH ENEMY, καθώς και ένα bonus track. Είναι μια πολύ καλή συνεργασία για τους KAMELOT κι είναι επίσης ένα μοναδικό, μεγάλο ταλέντο. Τον ρωτήσαμε κιόλας σε ποιες ημερομηνίες θα μπορούσε να περιοδεύσει μαζί μας, αλλά το πρόγραμμά του ήταν γεμάτο. Είναι σούπερ ταλαντούχος και νομίζω ότι πολλές φορές όταν βρίσκεται στο στούντιο και δουλεύει πάνω στη μουσική, καταφέρνει να πιάνει τα vibes των KAMELOT, οπότε μου στέλνει το υλικό να το τσεκάρω.
Αυτό πάντως δεν είναι το μοναδικό ελληνικό στοιχείο στο άλμπουμ, αφού έχετε και ένα μικρό ορχηστρικό κομμάτι, με τίτλο “Ecclesia” που στα ελληνικά σημαίνει εκκλησία. Πως και διαλέξατε αυτό το όνομα;
Είναι το εισαγωγικό μέρος του “End of Innocence” και το “Ecclesia” ήταν η αρχική ιδέα για το εν λόγω κομμάτι. Αυτό που ήθελα ήταν να έχω ένα κομμάτι που να μιλάει γι’ αυτά τα παιδιά της καθολικής εκκλησίας, τα αγόρια που έχουν κακοποιηθεί από ιερείς και δεν υπάρχει καλύτερος τίτλος από το “End of Innocence” για να περιγράψει όλη αυτή την κατάσταση ενώ το “Ecclesia” παραπέμπει σε παιδική χορωδία.
Το “Ecclesia” όμως σαν όνομα πώς σας ήρθε και ας πούμε δεν ονομάσετε το κομμάτι “Church” ή “Cathedral” ή κάτι παρόμοιο;
Βασικά ήταν πρόταση του Oliver (Palotai) να βαφτίσουμε έτσι το κομμάτι. Μου το πρότεινε, εγώ δεν ήξερα τι σήμαινε αλλά του είχα ζητήσει να βρει μια λέξη που να σχετίζεται με την παιδική χορωδία, οπότε μου πρότεινε την “Ecclesia”.
Έχεις κάποιους guest star στο άλμπουμ αυτό, συμπεριλαμβανομένης και της Alissa απ’ τους ARCH ENEMY, που είχε τραγουδήσει για τους KAMELOT και πιο πριν, στις περιοδείες σας. Με ποιο κριτήριο διάλεξες τους συγκεκριμένους guest;
Επί της ουσίας, πρόκειται για καλλιτέχνες που έχουμε περιοδεύσει μαζί, είτε ως special guest, είτε έχοντας ανοίξει συναυλίες για εμάς, όπως οι DELAIN και μάλιστα ήθελα εδώ και καιρό να συνεργαστώ με την Charlotte [Wessels], κάτι που συνέβη στο “Haven”. Το “Under Grey Skies” μας έδωσε αυτή τη δυνατότητα γιατί είναι ιδανικό για γυναίκα τραγουδίστρια.
Η Alissa όπως είπες περιόδευσε μαζί μας ως guest γυναίκα τραγουδίστρια και το κάνει ακόμα όταν έχει χρόνο. Ήθελα να κάνω μαζί της ένα τραγούδι στο οποίο να ερμηνεύει καθαρά φωνητικά, κάτι που έγινε με το “Liar, liar” και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό και σίγουρα θ’ αρέσει και στους φαν. Επίσης έχουμε τον Troy απ’ τους NIGHTWISH που επίσης παίζει στο “Under Grey Skies” και συμβάλει δίνοντας έναν πιο folk χαρακτήρα στο κομμάτι. Περιοδεύουμε με τους NIGHTWISH σχεδόν δυόμιση χρόνια τώρα στην Αμερική και τελικά γίναμε φαν του!
Όπου βέβαια να πούμε ότι η Alissa κάνει και τα growl φωνητικά στα τραγούδια!
Ναι, βέβαια!
Είχατε κυκλοφορήσει μερικά εκπληκτικά βίντεο κλιπ για τα προηγούμενα άλμπουμ σας; Τι θα πρέπει να περιμένουμε γι’ αυτό εδώ;
Ίσως και ακόμα καλύτερα θα έλεγα! Βρεθήκαμε στη Σερβία ένα περίπου μήνα πριν για το πρώτο μας βίντεο και θα είναι σίγουρα διαφορετικό, πιο μοντέρνο, πιο φουτουριστικό ίσως… Πάντα εκτιμούσα τη δουλειά που έκαναν τα συγκεκριμένα παιδιά πάνω σ’ αυτόν τον τομέα οπότε και τώρα περιμένω δυνατό υλικό να βγει προς τα έξω.
Γυρίζετε δύο βίντεο μαζί τους, σωστά;
Πράγματι και ίσως και ένα τρίτο, αλλά δεν είναι σίγουρο.
Μιλάτε με τον Roy Khan μετά την αποχώρησή του; Κάποιες φωτογραφίες έχουν διαρρεύσει τους τελευταίους μήνες που τον δείχνουν να τραγουδά σε εκκλησίες, γεγονός που ενισχύει τις φήμες ότι έφυγε προκειμένου να αφιερωθεί στο Θεό. Τι μπορείς να μας πεις σχετικά;
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω μιλήσει ποτέ μαζί του γι’ αυτό, ούτε έχει πει κάτι ξεκάθαρο. Η επικοινωνία μας αφορούσε εργασιακά θέματα. Έχω όμως την αίσθηση ότι είναι πολύ ευτυχισμένος με την οικογένειά του και με τη ζωή που έχει τώρα. Νομίζω ότι δουλεύει σε μια εκκλησία και ζουν στη Νορβηγία. Προφανώς ο καθένας παίρνει τις αποφάσεις του και κάνει αυτό που νομίζει πως είναι καλύτερο, οπότε είμαστε χαρούμενοι με την επιλογή του Roy και δεν υπάρχει τίποτα το δραματικό σε όλο αυτό.
Δεν είναι θέμα δράματος. Πολλές φορές οι άνθρωποι απομονώνονται για διάφορους λόγους. Για να αφοσιωθούν στο Θεό, στα ναρκωτικά, τις γυναίκες ή ο,τιδήποτε…
Όσον αφορά τις γυναίκες, είναι ΟΚ! Πάντως δε γνωρίζω ακριβώς το λόγο που αποσύρθηκε. Νομίζω ότι κυρίως είχε να κάνει με το να περνά περισσότερο χρόνο με την οικογένειά του. Μπορεί να υπάρχουν και βαθύτεροι λόγοι και να μην τους ξέρω, αλλά σίγουρα ήταν λίγο θλιβερό για εμάς και ειδικά για εμένα, διότι ήταν κολλητός μου κι έχουμε και συγγένεια εδώ και χρόνια αφού είμαστε και κουμπάροι και μιλάγαμε καθημερινά για 14 χρόνια γι’ αυτό και η οριστική αποχή του με παραξένεψε. Πάντα ήμουν απ’ αυτούς τους ανθρώπους που δεν αφήνουν κανέναν να μπουν εμπόδιο στην πορεία μου οπότε και όταν μάθαμε την απόφαση του ήμασταν απόλυτα σίγουροι ότι θα συνεχίσουμε κανονικά και αυτό πιστεύω ότι πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε όταν έρχονται αλλαγές στη ζωή του.
Τι μπορούμε να περιμένουμε απ’ την επερχόμενη περιοδεία σας; Νομίζω ξεκινάτε Σεπτέμβριο;
Όντως ξεκινάμε κάπου εκεί και δουλεύουμε πάνω σ’ αυτό. Κάθε χρόνο προσπαθούμε να έρθουμε και στην Ελλάδα πάντα κάποιο πρόβλημα προκύπτει. Είναι μεγάλο το κόστος για να κατέβουμε και δε θέλουμε απλά να έρθουμε και να στήσουμε απλά ένα drum kit. Στόχος μας είναι οι οπαδοί μας και οι Έλληνες να απολαύσουν ένα σόου των KAMELOT αντίστοιχο με αυτά που βλέπουν και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουμε να προσπαθούμε να επισκεφθούμε την Ελλάδα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που ήρθαμε πόσο φοβερά περάσαμε. Ακούγαμε ελληνική μουσική και τα πίναμε σ’ ένα μπαρ στη μέση του πουθενά… Είναι απ’ αυτά τα λίγα ξεχωριστά μέρη που έχουν χαραχτεί στο μυαλό μου όλα αυτά τα χρόνια περιοδειών. Οπότε ασφαλώς και θέλουμε να ξαναβρεθούμε στη χώρα σας!
Κατανοώ όμως ότι γεωγραφικά η Ελλάδα δεν είναι πέρασμα όπως συμβαίνει με άλλες ευρωπαϊκές χώρες οπότε χρειάζεται να αφήσεις τουλάχιστον μία μέρα να πάει χαμένη, και ξανά το ίδιο για να φύγεις, ενώ όμως τα έξοδα τρέχουν.
Αυτό που λες, δυστυχώς είναι κάτι που οι οπαδοί δεν κατανοούν, γιατί δεν καταλαβαίνουν το οικονομικό ζήτημα μιας περιοδείας.
Ακριβώς! Το δικό μας κόστος για κάθε μέρα είναι περίπου 4.000 ευρώ, οπότε αν πούμε πως θα πάμε οδικώς απ’ την Ελλάδα στη Σερβία και χάναμε μία μέρα που να μην δώσουμε συναυλία π.χ., 4.000 ευρώ θα πάνε χαμένα.
Σαν flashback, πριν κλείσουμε, μπορείς να μας περιγράψεις εν συντομία όλα τα προηγούμενα άλμπουμ σας ξεκινώντας απ’ το “Eternity” , με λίγες λέξεις.
Λοιπόν, το “Eternity” είχε αυτό τον ενθουσιασμό του ντεμπούτου, το να πηγαίνεις απ’ τα demo στις ηχογραφήσεις σε πραγματικό στούντιο, να έχεις δισκογραφικό συμβόλαιο.. Τώρα βέβαια που τα σκέφτομαι, ήταν ένα κακό συμβόλαιο και μάλιστα τώρα τα δικαιώματα γι’ αυτά τα άλμπουμ τα έχει η Universal και προσπαθούμε να τα πάρουμε πίσω. Στη συνέχεια είχαμε το “Dominion” που μας δυσκόλεψε σ’ ένα βαθμό γιατί είχαμε κάποια άτομα στο συγκρότημα που δεν το είχαν πάρει τόσο σοβαρά, δεν ήθελαν να κάνουν περιοδείες, οπότε μόλις ολοκληρώθηκε ο δίσκος αντικαταστάθηκαν. Το “Siege Perilous” σηματοδότησε ένα είδος μετάβασης με νέο τραγουδιστή στο δυναμικό μας και θεωρώ το “The fourth legacy” ως το σημείο καμπής. Μπορέσαμε να κάνουμε περιοδείες έχοντας μαζί μας τον Sascha (Paeth)
Έπειτα, το “Karma”…
Το “Karma” ήταν ένας ξεχωριστός δίσκος για εμένα, γιατί ήταν ο πρώτος δίσκος των KAMELOT που πραγματικά καθιέρωσε έναν συγκεκριμένο ήχο που περιλάμβανε όλα αυτά τα καινούρια στοιχεία, που είχαν απήχηση εκείνη την εποχή. Ακολούθως το “Epica”, που ήταν το πρώτο μέρος από το βασισμένο στο concept του Faust. Δουλέψαμε πολύ γι’ αυτό όπως και για το “The black halo”, το οποίο στην πραγματικότητα, συζητήθηκε μέσα στο συγκρότημα να ονομαστεί “Epica Pt.II”, όμως δεν ήθελα κάτι τέτοιο, οπότε σκέφτηκα για τίτλο το “The black halo” και πιστεύω πως ήταν σωστή απόφαση να ονομαστεί έτσι.
Ήταν και η επέτειος δέκα ετών απ’ την κυκλοφορία του λίγες μέρες νωρίτερα.
Ναι, ακριβώς! Το “Ghost opera” ήταν ένας ωραίος δίσκος, σηματοδότησε και την πρώτη φορά που δουλέψαμε με τα παιδιά απ’ τη Σερβία για τα βίντεο και αυτό μας έδωσε τη δυνατότητα να διευρύνουμε περισσότερο τη βάση των οπαδών μας. Στη συνέχεια, το “Poetry…” ήταν μια αρκετή δύσκολη δουλειά, η όλη διαδικασία συνθετικά και στο στούντιο δεν ήταν και τόσο απλή. Δε θέλω να πω λεπτομέρειες, αλλά γενικά ήταν πιο σκοτεινό και διαφορετικό απ’ τα υπόλοιπα άλμπουμ μας. Το θεωρώ σε ένα βαθμό ανολοκλήρωτο. Θα ήθελα να είχα δουλέψει περισσότερο πάνω του αλλά αυτό δυστυχώς δεν έγινε. Μετά ήρθε το “Silverthorn”, το οποίο πιστεύω πως ήταν και πάλι ένα σημείο καμπής για την μπάντα, όχι μόνο μουσικά αλλά και σε προσωπικό επίπεδο και θεωρώ πως ήταν το τέλειο άλμπουμ για τη στιγμή που έγινε και σήμανε μια νέα εποχή για εμάς. Μας έδωσε τη δυνατότητα για ακόμα περισσότερες περιοδείες και σε μέρη που δεν είχαμε επισκεφθεί ως τότε, όπως η Αυστραλία, καινούριες πόλεις σε Ευρώπη και Αμερική.
Και φτάνουμε στο “Haven” τελικά, που πιστεύω πως είναι η λογική εξέλιξη του προκατόχου του και θα περάσουμε δυο με τρία συναρπαστικά χρόνια περιοδειών γι’ αυτό.
Πηγαίνοντας πίσω στα “Dominion” και “Eternity”, έχεις κανένα νέο γι’ αυτόν τον τύπο τον Mark Vanderbilt;
Ναι, ο Mark μένει πολύ κοντά μου. Ξέρω ότι προσπαθεί να κάνει διαφορετικών ειδών project, είναι όμως δύσκολο γιατί έχει και την πλήρους απασχόλησης δουλειά του. Είμαστε χρόνια φίλοι πάντως και τον ξέρω καλά και τον βλέπω περιστασιακά στο τοπικό εστιατόριο που τα λέμε.
Είχε φοβερή φωνή και την πρώτη φορά που άκουσα το “Eternity” και το “Dominion” σκέφτηκα ότι οι KAMELOT θα ήταν οι επόμενοι CRIMSON GLORY.
Χαχαχαχα! Ναι, άλλωστε οι CRIMSON GLORY και οι SAVATAGE ήταν σημαντικές μου επιρροές στο ξεκίνημα και διάφορες μπάντες που στην Florida μπόρεσα να παρακολουθήσω ως παιδί.
ΟΚ! Thomas σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ! Μακάρι να σας ξαναδούμε στα μέρη μας. Ξέρω ότι ο κόσμος περιμένει πραγματικά να σας δει, δεν κατανοεί όμως τα λογιστικά της υπόθεσης και δεν έχει να κάνει με το ότι οι KAMELOT παίρνουν πολλά χρήματα.
Εγώ ευχαριστώ!
Σάκης Φράγκος
Aπαμαγνητοφώνηση: Χαρά Νέτη
www.kamelot.com
Line-up:
Thomas Youngblood – κιθάρες
Casey Grillo – ντραμς
Oliver Palotai – πλήκτρα
Sean Tibbetts – μπάσο
Tommy Karevik – φωνητικά
Δισκογραφία:
“Eternity” (1995)
“Dominion” (1997)
“Siege perilous” (1998)
“The fourth legacy” (1999)
“Karma” (2001)
“Epica” (2003)
“The black halo” (2005)
“Ghost opera” (2007)
“Poetry for the poisoned” (2010)
“Silverthorn” (2012)
“Haven” (2015)
