Ακόμα θυμάμαι τον διαδικτυακό σάλο που είχε προκληθεί όταν μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα του 2013 έκανε πρεμιέρα στο YouTube το trailer του “Kung Fury”. Όταν όμως σχεδόν όλοι είχαν πέσει με τα μούτρα στο Google ψάχνοντας το ποιος ήταν τέλος πάντων αυτός ο άγνωστος Σουηδός ονόματι David Sandberg που μέσω της δικής του Laser Unicorns διατράνωνε τόσο ξεδιάντροπα αλλά και τόσο επικά την λατρεία του για την cult πλευρά των 80’s καλώντας μάλιστα όσους πιστούς να συμμετάσχουν στο project του μέσω σχετικής καμπάνιας στο Kickstarter, λίγοι ήταν πραγματικά εκείνοι που με ένα σαρδόνιο χαμόγελο στα χείλη είχαν πάρει πρέφα αυτό που επρόκειτο να ακολουθήσει. Ώσπου τον περασμένο Απρίλιο το χαμηλής ισχύος χτύπημα μετατράπηκε σε βόμβα μεγατόνων. Οι συνθήκες άλλωστε είχαν πλέον ωριμάσει και ο larger-than-life μουσικός οίστρος του εμβληματικού David Hassellhoff απλά αποδείχθηκε ως ο κατάλληλος μπροστάρης για να εκτινάξει στα ύψη το hype εν όψει της επίσημης αποκάλυψης.
Η αποκάλυψη λοιπόν ήρθε. Τι κι αν είναι μικρότερη σε διάρκεια από ένα και μόνο επεισόδιο του “Ρετιρέ”; Αν ανήκεις σε εκείνους που μεγάλωσαν με ένα Atari 2600 παραμάσχαλα, αν έψαχνες μετά μανίας σε αυτοκόλλητο Panini το μουστάκι του Νίκου Τσιαντάκη και τον λασπωτήρα του Τζίμη Πατίκα και αλώνιζες τα video clubs αναζητώντας το “The Κόπανοι” ενώ ήξερες πάντα ότι θα καταλήξεις στα “Invasion U.S.A.” και “Missing in Action” του θείου Chuck, δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο να μην δακρύσεις από χαρά και συγκίνηση. Το “Kung Fury” εξάλλου έχει όλο το πακέτο. Πιστολίδι και splatter εμπνευσμένο από το “Miami Vice” και το “Machete”, κωλοπετσωμένες Viking γκόμενες μαζί με ένα Thor στην πιο βαρβάτη έκδοση του (ποιος Chris Hemsworth και μπιπ;!), έναν χάκερ υπερβολικά τίμιο όσο και το NES Power Glove του αλλά και ένα Χίτλερ (επονομαζόμενο και ως Kung Führer) στο πιο γραφικό και πιο χορευταράδικο του. Πάνω απ’ όλα αυτά δεσπόζει φυσικά η μορφή του Κung Fury που σαν διαστροφική διασταύρωση του Ryu από το Street Fighter με τον Steven Seagal ως macho καρατέκα αστυνομικού από το “Hard to Kill”, όταν δεν μοιράζει με τη σέσουλα μπουνιές έχει σαν βούτυρο στο ψωμί του ατάκες πιο cult και από εκείνες του Clint Eastwood ως επιθεωρητή Callahan με μια φωνή που άνετα θα μπορούσε να αντικαταστήσει εκείνη του Christian Bale στην τριλογία του “Dark Knight”.
Για να είμαστε ειλικρινείς βέβαια όλα τα παραπάνω χρωστούν επί της ουσίας την επίδραση και την αξία τους στην ύπαρξη δυο βασικών στοιχείων. Από τη μια πλευρά, τα ειδικά εφέ ως αποθέωση της DIY φιλοσοφίας συνενώνουν αριστουργηματικά την gonzo αισθητική των VHS ταινιών με την οπτική των μοντέρνων fighting παιχνιδιών με αποτέλεσμα όταν η δράση γίνεται καταιγιστική τα πάντα να μοιάζουν λίγο έως πολύ με ένα ολοζώντανο 2D arcade βιντεοπαιχνίδι από το οποίο είναι αδύνατο να ξεκολλήσεις. Στην αντίπερα όχθη, εξίσου κομβικό ρόλο κατέχει και η μουσική υπόκρουση. Και μόνο από το γεγονός ότι την υπογραφή τους στην σύνθεση του soundtrack έχουν βάλει οι Σουηδοί Mitch Murder και Lost Years μαζί με κάποια άλλα ονόματα σαν τους Highway Superstar και Betamaxx, καταλαβαίνει κανείς πως το “Kung Fury” έχει χτίσει την ατμόσφαιρα του επενδύοντας συνειδητά στο ανερχόμενο ρεύμα της αναβίωσης του Electro-Synth ήχου των 80’s που μέρα με τη μέρα αποκτά συνεχώς φανατικούς οπαδούς.
Με δεδομένο λοιπόν ότι μέσα σε μόλις 24 ώρες είχε πάνω από 3 εκατομμύρια views στο Youtube συν ότι ο Sandberg έχει ξεκινήσει ήδη επαφές με παραγωγούς του Hollywood και σχεδιαστές video games προκειμένου μελλοντικά να μετατραπεί σε μια μεγάλου μήκους ταινία, το “Kung Fury” με κάνει να πιστεύω πως δεν ήταν παρά μόνο η αρχή για τον μουσικό όσο και κινηματογραφικό οχετό με φάρο έμπνευσης την (υπο)κουλτούρα των 80’s που πρόκειται να ακολουθήσει στο επόμενο διάστημα. Μέχρι όμως όλα αυτά να περάσουν μπροστά από τα ματάκια μας το μόνο σίγουρο είναι η λέξη cult απέκτησε πλέον νέο σημείο αναφοράς.
Μην ψάξετε για καλογραμμένα σενάρια και ρεσιτάλ υποκριτικής. Αφεθείτε απλά στην αδάμαστη cult-ίλα του και δεν θα χάσετε.
