Ας αναλογιστούμε πόσες είναι οι μπάντες σήμερα με πάνω από δεκαπέντε χρόνια συνεχόμενης δισκογραφικής παρουσίας που μπορούν να κορδώνονται ότι δεν έχουν ούτε ένα μέτριο άλμπουμ στην καριέρα τους. Λίγες, απειροελάχιστες φαντάζομαι. Κάτι MASTODON και CONVERGE μου σκάνε πρώτα στο μυαλό αλλά αυτοί που σίγουρα δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναφέρω είναι οι τεράστιοι HIGH ON FIRE. Ναι, αυτοί οι αρκουδιάρηδες και συνεχώς ιδρωμένοι τριχωτοί τύποι με το άγαρμπο και take-no-prisoners heavy metal τους που θέλουμε συνεχώς να τους βλέπουμε live στη γειτονιά μας αλλά δυστυχώς έχουμε μείνει με τις αναμνήσεις της προ-οκταετίας εμφάνισή τους μαζί με τους PELICAN στο An club.
Το “Luminiferous” είναι το έβδομο άλμπουμ τους και για μόλις δεύτερη φορά στην καριέρα τους συνεργάζονται με τον ίδιο παραγωγό ο οποίος δεν είναι άλλος από τον κιθαρίστα των CONVERGE, Kurt Ballou, κάτι που είχε να συμβεί από την εποχή των δύο πρώτων άλμπουμ τους με Billy Anderson πίσω από την κονσόλα ενώ ακολούθησαν δυνατά ονόματα στη συνέχεια όπως Steve Albini, Jack Endino και Greg Fidelman. Τα έχουμε πει χιλιάδες φορές και συνεχώς θα επαναλαμβανόμαστε όποτε αναφερόμαστε στην εκάστοτε δουλειά των HIGH ON FIRE αλλά δεν γίνεται αλλιώς.
Τα riff του Matt Pike κρύβουν μέσα τους τη δύναμη ολόκληρης της στρατιάς των Orcs τόσο των βιβλίων του Tolkien όσο και των movie-sequels που ακολούθησαν, το μπάσο του Jeff Matz θορυβώδες κλείνοντας με τα pounding-the-world-like-a-battering-ram τύμπανα του Des Kensel, o οποίος είναι απλά ο drummer που θα έπρεπε να αντικαταστήσει τον μεγάλο Philthy Animal στους MOTORHEAD. Επικοί χωρίς χορογραφημένο headbanging, doom καταβολές και αργόσυρτα Hellhammer-ικά riff, ακουστικές κιθάρες με άρωμα Μέσης Ανατολής (“The cave”) και heavy metal τόσο εκκωφαντικό που μπορεί να εκτινάξει το στερεοφωνικό σου, πόσο μάλλον τα ακουστικά του i-pod σου ή τα ηχεία του pc. Μουσικά το τοποθετώ ως το ιδανικό σερί μετά τα “Blessed black wings” και “Death is this communion” και όποιος επιμένει να έχει κλειστά τα αυτιά του και κωφεύει απέναντι σε αυτές τις ιαχές heavy metal θριάμβου, τότε είμαστε άξιοι της μετριότητας των κάθε SABATON που μας περιβάλλει.
8 / 10
Κώστας Αλατάς