Μετά από 11 χρόνια δισκογραφικής απουσίας, έχοντας επίσης διαλυθεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα, οι Βραζιλιάνοι TUATHA DE DANANN επιστρέφουν με το τέταρτο άλμπουμ της καριέρας τους και φαίνεται ότι το κενό αυτό τους έκανε καλό.
Το τελευταίο τους άλμπουμ, “Trova di Danu” (2004), ήταν μακράν το χειρότερο από τα δύο πριν από αυτό, τα οποία ήταν πολύ ωραία folk «διαμαντάκια». Πήραν λοιπόν το χρόνο τους, το ιδρυτικό μέλος τους, Bruno Maia, έφυγε από τη μπάντα του το 2010, διαλύθηκαν το 2012, επαναδραστηριοποιήθηκαν όμως το 2013 με την επιστροφή του Maia και έτσι φτάσαμε στο 2015 για να ακούσουμε νέα δουλειά από αυτούς τους τύπους.
Το “Dawn of a new sun”, δείχνει ότι, αν μη τι άλλο, δεν έχασαν τη συνθετική τους ικανότητα, ούτε αυτή «πάγωσε» με το πέρασμα του χρόνου. Μάλιστα, συγκρίνοντάς το με το “Trova di Danu”, περισσότερο δείχνει ότι ξαναβρήκανε τον καλό εαυτό τους!
Τι μουσική παίζουν αυτοί οι Βραζιλιάνοι όμως εδώ; Φανταστείτε ένα δάσος της πατρίδας τους, όπου έχει μία ξεχασμένη pub, στην οποία έχουν δώσει ραντεβού οι FLOGGING MOLLY, οι SKYCLAD (της εποχής από το “The answer machine?” και μετά) και οι MAGO DE OZ, κάθονται πίνουν τις μπύρες τους και συζητάνε για Κέλτικους μύθους, παίζοντας παράλληλα Κέλτικους χορευτικούς ρυθμούς, αλλά προσπαρμοσμένους σε rock (κυρίως) και metal (λιγότερο) ήχο. Φλάουτο, bodhran, μαντολίνο και Ιρλανδικές γκάιντες (λείπει το βιολί παραδόξως), συνδυάζονται με τις κιθάρες, το μπάσο, τα τύμπανα και τα πλήκτρα (τα οποία όμως υπάρχουν σε συγκεκριμένα σημεία και όχι συνέχεια), η φωνή του Bruno Maia μαζί με αυτές των Rodrigo Berne και Giovani Gomes εξιστορεί φανταστικές και φολκλορικές ιστορίες, ευχάριστη διάθεση, όμορφες συνθέσεις και ιδού.
Κορυφαίες στιγμές σε ένα άλμπουμ που ακούγεται πολύ ευχάριστα ολόκληρο, είναι το “Rhymes against humanity” με τη συμμετοχή του Martin Walkyier (ex- SKYCLAD), το up tempo “The brave and the herd”, το επίσης up tempo, επηρεασμένο φουλ από FLOGGING MOLLY και dancy “Sack of stories”, το groove-άτο “Outcry”, το επίσης groove-άτο, λυρικό και πιο απαλό “The craic”, αλλά και το πιο «άκυρο» κομμάτι του δίσκου, το “Immarama”, το οποίο με τη χρήση των brutal (!) φωνητικών, των πλήκτρων, αλλά και τη γενικότερη ενορχήστρωσή του, είναι στα όρια του melodic folk doom/death!
Αν σας αρέσει το folk rock, οι TUATHA DE DANANN προσφέρουν έναν πολύ ωραίο δίσκο, που σίγουρα θα σας κάνει να περάσετε όμορφα ακούγοντάς τον. Χωρίς fillers, χωρίς περιττά πράγματα, μελωδικό, groove-άτο, λυρικό, τίγκα Ιρλανδικό folk rock, από τους Βραζιλιάνους που μάλλον γεννήθηκαν στη λάθος χώρα!
7.5/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης