“There’s hope in sight!!!”
Η καινούργια δουλειά των υπεραγαπημένων του ελληνικού κοινού, PARADISE LOST, ήταν πολυαναμενόμενη, επειδή θα σηματοδοτούσε μία πλήρη επιστροφή στον παλιότερο ήχο τους. Αυτή την προσπάθεια, οι LOST την πραγματοποιούσαν από τη στιγμή που έβγαλαν το “Host” και κάθε δίσκος τους, προσπαθούσαν να είναι ένα βήμα …πίσω σε ότι έχει να κάνει με τη μουσική και τις επιρροές τους. Νομίζω ότι με το “The plague within”, έφτασαν στο σημείο που ήθελαν και μάλιστα με αρκετά ικανοποιητικό τρόπο, αφού φαίνεται ότι βγαίνει πολύ φυσιολογικά από μέσα τους κι όχι επιτηδευμένα. Ο κιθαρίστας του γκρουπ, Greg Mackintosh, δεν μάσησε τα λόγια του και μίλησε ανοιχτά ακόμα και σε δύσκολες ερωτήσεις που του τέθηκαν…
Δεν περίμενα σίγουρα να παίξουν τόσο heavy οι PARADISE LOST στο καινούριο άλμπουμ. Πιστεύεις ότι ο ήχος του άλμπουμ μπορεί να ξαφνιάσει τους ανυποψίαστους οπαδούς;
Το ελπίζω! (γέλια) Αυτό είναι το κομμάτι που μου αρέσει: να δημιουργώ ένα δίσκο ο οποίος μπορεί να σε ξαφνιάσει κατά κάποιο τρόπο, ειδικά σ’ ένα δίσκο που πραγματοποιήσαμε και ένα μικρό listening session στο Βερολίνο πριν από περίπου ένα μήνα. Και μου άρεσε που είδα ότι οι δημοσιογράφοι που ήταν εκεί, όταν έμπαινε το επόμενο κομμάτι, δεν ήξεραν τι να περιμένουν, το οποίο είναι υπέροχο για μένα, γιατί, σαν μουσικός, προσπαθείς να παραμείνεις «φρέσκος». Ειδικά μετά από όλο αυτό το διάστημα, είναι σαν να ακούς ένα νέο project, σαν να έχεις μια μπάντα χωρίς ιστορία. Έτσι ναι, γι’ αυτό σε ενθουσιάζει η στιγμή πιστεύω. Προσπαθούμε να κρατούμε το ενδιαφέρον των οπαδών μας και αν το πετύχουμε, τότε και εμείς είμαστε ενθουσιασμένοι!
Θα ήθελα να ήμουν από μια μεριά και να δω τις εκφράσεις των άλλων δημοσιογράφων όταν άκουγαν το “Victims of the past” για παράδειγμα!
Ναι ναι, υπήρχαν αρκετοί οι οποίοι κοιτάζονταν μεταξύ τους (γέλια) Και δεν ήξερα αν αυτό ήταν με καλό ή με κακό τρόπο. Βλέπεις μια αντίδραση όμως κι αυτό είναι που μετράει!
Αυτό τουλάχιστον δείχνει ότι ήταν κάτι που δεν περίμεναν σίγουρα!
Ναι, καλύτερα αυτό παρά το αντίθετο. Είναι κάτι!
Μέχρι στιγμής (σ.σ. η συνέντευξη έγινε στις αρχές Μαΐου), δεν έχει γίνει κανένα leak από το άλμπουμ, εκτός από το επίσημο lyric video. Τα leaks, γενικά, πέρα από τη ζημιά που κάνουν στις εταιρείες και στο πιθανό εισόδημα των συγκροτημάτων, πιστεύεις ότι δείχνουν τον τρόπο που η εταιρεία επιλέγει να παρουσιάσει το συγκρότημά της στο κοινό; Θεωρείς ότι το στοιχείο της έκπληξης λείπει στις μέρες μας;
Ναι, σίγουρα! Πιστεύω ότι τα leaks προκαλούν περισσότερη ζημιά σε πολλούς περισσότερους τρόπους, πέρα από το οικονομικό κομμάτι. Ναι, είμαστε θετικοί με τον τρόπο που έχουν γίνει όλα τόσο προσβάσιμα κλπ αλλά πιστεύω ότι στερεί το μυστήριο που υπήρχε κάποτε γύρω από τα συγκροτήματα. Ξέρεις, μπορείς να μπεις στο ίντερνετ και να βρεις για παράδειγμα τι έφαγε ο αγαπημένος σου καλλιτέχνης χθες, αμέσως. Παλαιότερα, όταν έπαιρναν έναν δίσκο, κοιτούσα τις φωτογραφίες και αναρωτιόμουν πώς να ήταν αυτός ο τύπος ή ο άλλος τύπος. Νομίζω, ότι στερεί πολλά από τον τρόπο που παρουσιάζεις τον εαυτό σου. Και είμαι χαρούμενος που υπήρχε αυτή η ανάγκη για το «ζωτικό κομμάτι» την προηγούμενη εβδομάδα. Αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι ακόμη θέλουν τη φυσική υπόσταση του προϊόντος, ή κάτι συσκευασμένο, κάτι στο οποίο μπορούν να κρατηθούν, το οποίο, υποθέτω, ότι είναι μια ενθαρρυντική ένδειξη…
Έχεις σκεφτεί ποτέ τι θα είχε συμβεί στο ίντερνετ εάν η εποχή που βγήκε το “One Second”, το οποίο ήρθε μετά από το “Draconian Times” ή η εποχή του “Host”, ήταν η παρούσα εποχή, όπου το κοινό, έχοντας ακούσει τον δίσκο, εξέφραζε ανοιχτά την άποψή του δημόσια;
Το ξέρω ότι στη περίπτωση του “Host”, θα είχε αποτραπεί πολύς κόσμος να αγοράσει το άλμπουμ, από τις επιστροφές που δεχτήκαμε. Παρόλα αυτά, ακόμα πιστεύω ότι είναι ένας εξαιρετικός δίσκος, δεν ήταν αυτό που περίμενε το κοινό βέβαια, αλλά αυτό θα μπορούσε να είναι κάτι θετικό. Δεν πιστεύω ότι θα ήμουν εδώ να μιλώ μαζί σου σήμερα, αν δεν είχαμε κάνεις δίσκους σαν κι αυτόν. Πιστεύω ότι ήταν ένας θεμελιώδης λίθος της μέχρι τώρα πορείας μας. Έτσι, είναι όλα σχετικά, όμως ναι, το ίντερνετ πιστεύω ότι έχει καταστρέψει τη μουσική σε πολλά πράγματα. Σίγουρα προσθέτει κάποια πράγματα, αλλά πιστεύω ότι η πλευρά των μειονεκτημάτων υπερτερεί εκείνης με τα πλεονεκτήματα στη μουσική γενικά. Γιατί, βλέποντας τη γενιά του γιου μου, πολλά παιδιά δεν γνωρίζουν τους τίτλους από τα τραγούδια, δεν προσέχουν τα συγκροτήματα, είναι σαν να ακούν «το τάδε τραγούδι από τον τάδε», είναι κάπως αναλώσιμη η μουσική σε κάποιους ανθρώπους στις μέρες μας, ενώ συνήθιζε να είναι κάτι πολύ ξεχωριστό.
Ο μουσικός προσανατολισμός σας είναι σίγουρα πιο heavy. Ήταν κάτι που είχατε στο μυαλό σας προτού γράψετε το υλικό για το “The plague within”; Το ρωτώ, γιατί με την επετειακή κυκλοφορία “Tragic Illusion”, πέρα από το “Loneliness remains”, το οποίο είναι μια νέα σύνθεση, τα κομμάτια τα οποία πραγματικά με ενθουσίασαν, ήταν οι επανεκτελέσεις των “Gothic” και “Our savior”. Τα δύο αυτά κομμάτια ήταν σαν ένας προπομπός για το τι επρόκειτο να ακούσουμε από εσάς στο μέλλον;
Όχι ιδιαίτερα! Ο λόγος πίσω από το να κάνουμε τις επανεκτελέσεις ήταν γιατί θέλαμε να συμπεριλάβουμε κομμάτια από τον πρώτο μας δίσκο. Αλλά, τότε, σκεφτήκαμε ότι υπάρχουν αρκετοί οπαδοί μας, οι οποίοι δεν ξέρουν από πού προερχόμαστε. Δεν ξέρουν καν πώς ακουγόταν το συγκρότημα παλαιότερα. Και η παραγωγή ήταν… Πιστεύω ότι η παραγωγή των πρώτων δίσκων, χαρακτηρίζει τους δίσκους, αλλά σε ανθρώπους που δεν είναι συνηθισμένοι, μπορεί να τους απομακρύνει. Έτσι, θέλαμε να επανηχογραφήσουμε κάποια κομμάτια και να παρουσιάσουμε το πώς ήταν το συγκρότημα. Δεν ήταν ένα σημάδι για το τι θα κάναμε στο μέλλον, ήταν πολλά περισσότερα, το να διδάξουμε στον κόσμο που μας ακολουθεί ίσως μόνο τα τελευταία δέκα χρόνια από πού προήλθαμε. Και με το νέο δίσκο, δεν ξέραμε εξαρχής ότι θα πάμε για έναν heavy δίσκο. Ήταν μια ιδέα, γιατί δεν θα αγνοούσαμε την όποια επιρροή είχαμε, γιατί, ξέρεις, αν θέλαμε να κάνουμε δίσκο με death metal φωνητικά, θα το κάναμε, αν θέλαμε να κάνουμε έναν ηλεκτρονικό δίσκο, θα το κάναμε. Το άλμπουμ θα μπορούσε να είχε καταλήξει πολύ διαφορετικά ξέρεις, έχουμε άπειρο υλικό που δεν χρησιμοποιήσαμε με τον Nick, οπότε θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετικός!
Έτσι, ίσως θα έχουμε κάποια ακόμη ειδική έκδοση για το άλμπουμ με κάποια κομμάτια που τελικά δεν μπήκαν στο tracklist;
Όχι, όχι! Δεν το πιστεύω, γιατί ο κεντρικός στόχος είναι να έχουμε μια πλήρη κυκλοφορία του δίσκου. Του δίσκου που πιστεύουμε ότι είναι ο καλύτερος που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει αυτή τη στιγμή και η καλύτερη παρουσίαση του συγκροτήματος σε μια κυκλοφορία. Είχαμε πολλές ιδέες για το άλμπουμ, και κατέληξε ως έχει επειδή εκεί μας οδήγησαν οι ιδέες μας. Αυτός ήταν ο δρόμος που μας οδήγησε σε αυτό το αποτέλεσμα.
Είναι η ιδέα μου ή κάποιος που σας ακολουθεί στενά όλα αυτά τα χρόνια μπορεί να αποκωδικοποιήσει τις μελλοντικές σας κινήσεις; Έχουμε ξαναμιλήσει γι’ αυτό και πάλι, με τα b’ sides όπως το “Sweetness” και το “Another desire”, τα οποία έδειξαν το δρόμο για τα επόμενα άλμπουμ σας ή αργότερα όταν ξεκινήσατε από το “In requiem” να επαναφέρετε κομμάτια στο setlist όπως το “Gothic” και το “Pity the sadness” ή στη τελευταία σας περιοδεία με τα “Mortals watch the day” και “Rotting misery”. Έγινε συνειδητά και ακολουθήσατε αυτό το δρόμο ή απλά συνέβη;
Νομίζω ότι είναι σύμπτωση, δεν ήξερα ότι το άλμπουμ θα είχε αυτόν τον ήχο. Δεν ξέρω, είναι πιθανό, αλλά ο κόσμος με ξέρει καλύτερα από ότι εγώ (γέλια). Αν ο κόσμος μπορεί να το αποκωδικοποιήσει, τότε να μου λένε από πριν τι να κάνω, να κερδίζω και χρόνο από πριν που προσπαθώ να αποφασίσω πώς θα ακούγεται ο νέος δίσκος!
Πριν μπείτε στο στούντιο λοιπόν, να με πάρεις στο Skype!
(γέλια) Εννοείται! Απλά πες μου τι θα γράψω, και ναι, θα το γράψω!
Θα μπορούσε κανείς να περιμένει μετά τη συνεργασία σας με τον Simon Efemey (παραγωγό του “Shades of God”, “Icon” και “Draconian Times”) για το “Loneliness remains”, ότι αυτή η συνεργασία θα συνέχιζε και στο “The plague within”. Υπήρχε αυτό ως σκέψη;
Ναι υπήρχε! Υπήρχε ως ιδέα να γίνει, αλλά όταν ήταν να πάρουμε την απόφαση, σκεφτήκαμε τους τελευταίους δίσκους, μας αρέσει ο ήχος μας, αλλά δεν τον αγοράσαμε. Πληρώναμε έναν παραγωγό για να του λέμε τι να κάνει. Όπου αυτό από μόνο του αναιρεί το να έχουμε έναν παραγωγό. Οπότε είπαμε ότι όχι, δεν θα έχουμε παραγωγό αυτή τη φορά. Σκεφτήκαμε να συνεργαστούμε με τον Simon, αλλά μετά σκεφτήκαμε ότι όχι. Θα το κάνουμε μόνοι μας και θα έχουμε μόνο έναν ηχολήπτη. Και προσλάβαμε τον Jaime Gomez Arellano ως ηχολήπτη. Και όσο προχωρούσαν οι διαδικασίες, έγινε ένα πραγματικό πάθος για τον Gomez, τον ηχολήπτη, ήθελε πραγματικά να αποτυπώσει συγκεκριμένους ήχους, και δούλεψε πολύ σκληρά πάνω σε αυτό που καταλήξαμε να του δώσουμε και credits παραγωγού. Το κέρδισε και είναι υπέροχο γιατί κάποιες φορές, όταν παίρνεις έναν παραγωγό δεν έχει νόημα. Έτσι είμαι χαρούμενος που περάσαμε όλο αυτό χωρίς παραγωγό, αλλά τελικά καταλήξαμε να έχουμε παραγωγό.
Δηλαδή εννοείς ότι, όταν δουλεύατε, για παράδειγμα, με τον Jens Bogren, που συνεργαστήκατε στον τελευταίο δίσκο, δεν σας έκανε καμία υπόδειξη; Δουλεύατε ολομόναχοι;
Όχι, ήταν σαν ένας περίφημος ηχολήπτης, χωρίς να έχω κάτι ενάντια στον Jens, επειδή είναι ένας σπουδαίος παραγωγός, αλλά έχουμε περάσει τόσες πολλές ηχογραφήσεις τόσες φορές στο στούντιο όπου, όταν πλέον είμαστε στο στούντιο, λέω «αυτόν τον ήχο θα βάλουμε στις κιθάρες, άνοιξε τα τάδε μικρόφωνα» κλπ, και είναι σαν να έχουμε ηχολήπτη μόνο, οπότε… Αυτό κυρίως μας έκανε να πάρουμε την απόφαση να πάρουμε ηχολήπτη.
Και ο Jaime Gomez Arellano αλλά και ο Zbigniew Bielak όπου συνεργαστήκατε για το εξώφυλλο, είναι νέοι άνθρωποι. Ήταν η νεότητά τους η αφορμή για να συνεργαστείτε μαζί τους, επειδή δουλεύουν με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι συνήθως, ή επειδή θέλατε έναν ξεκάθαρο ευθύ ήχο, με ένα εξώφυλλο το οποίο είναι μεν απλό αλλά σε βάζει στο κλίμα;
Όχι, έγινε γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι πλέον μας περνάνε κατά πολύ σε ηλικία (γέλια) και έτσι πρέπει να συνεργαστείς με νέους ανθρώπους. Ξέρεις, είναι ωραίο να δουλεύεις μαζί τους. Ο καλλιτέχνης που έκανε το artwork, είδαμε αρχικά κάποια από τα έργα του και θέλαμε κάτι πολύ μη συμβατικό για εξώφυλλο και εμείς, έτσι θέλαμε για το νέο άλμπουμ κάτι που να είναι πολύ περίεργο όταν το κοιτάς, να είναι σχεδόν συνταρακτικό! Αλλά παράλληλα, όταν το κοιτάς πιο κοντά, να έχει πολλές λεπτομέρειες πάνω του. Και είδαμε το σχέδιο του Bielak, ήταν τρελό το επίπεδο των λεπτομερειών στα έργα του και ξέραμε ότι ήταν ο κατάλληλος για το project. Όσο για τον Jaime, ο λόγος που επιλέχθηκε, πραγματικά ήταν διότι ξέραμε ότι ήταν ένας… εχμμ, θα έλεγα μη συμβατικός παραγωγός αλλά στη πραγματικότητα, είναι συμβατικός ηχολήπτης, με τον παλιό τύπο ηχοληψίας, όπου μπορείς να κάνεις διάφορα μέσα στο στούντιο, να δοκιμάζεις πράγματα, να μην έχεις την ιδέα έτοιμη από την αρχή αλλά να δοκιμάζεις πράγματα, οτιδήποτε θα μπορούσε να ταιριάξει κατάλληλα. Έτσι επιλέχθηκαν κυρίως λόγω χαρακτήρων κι όχι επειδή αντιπροσωπεύουν κάτι άλλο. Ήταν λόγω του ταλέντου τους.
Το “The Plague within” είναι πολύ κοντά στον doom/death metal ήχο του ‘90. Μέσα από αυτό, αποδεικνύει ότι ο ήχος αυτός έχει ρίζες στο DNA σας. Και ανεξάρτητα απ’ όσα πειράματα έχετε κάνει στην καριέρα σας, φαίνεται ότι σας είναι πολύ φυσικό το να αναβιώσετε αυτόν τον ήχο που είχατε στην αρχή της πορείας σας. Νιώθεις πιο οικεία παίζοντας αυτόν τον ήχο;
Ω, είναι σίγουρα σαν να επισκέπτεσαι έναν παλιό φίλο! Υπάρχει ένα κομμάτι στο άλμπουμ, το “Beneath broken earth” το οποίο είναι πολύ κλασσικό παλιό PARADISE LOST death/doom κομμάτι, το οποίο με κάνει να χαμογελώ όταν το ακούω. Γιατί μου φέρνει στο νου εικόνες από το ξεκίνημά μας, ξέρεις, αλλά, ελπίζω, όχι μόνο ότι γίνεται σκόπιμα για αυτό, θέλουμε να φέρουμε αυτόν τον ήχο στο τώρα των PARADISE LOST, αν με πιάνεις, είναι σαν όλες αυτές οι επιρροές να παίρνουν μέρος στο τώρα. Αλλά ναι, αισθάνομαι πολύ άνετα να παίζω κάθε κομμάτι της καριέρας μου, ίσως εκτός από ένα…
Ποιο είναι αυτό;
Αυτό είναι η περίοδος του “Believe in nothing”, κυρίως επειδή δεν είχε μουσικό προσανατολισμό, το χάσαμε λίγο εκεί. Αλλά, όταν ήταν 2000 ήταν σαν να είχαμε ένα μεγάλο hangover από τα 90’s, χωρίς να εξαιρούμε τίποτα από τα 90’s και μετά. Όταν ήρθε το 2000 ήταν σαν να έπρεπε να ξυπνήσεις και να δεις ότι αυτό ήταν πραγματικότητα…
…ναι αλλά η περίοδος του “Believe in nothing” δεν είχε να κάνει πιο πολύ με το Host παρά με οτιδήποτε άλλο;
Ήταν σε «συνεργασία» με το Host, αλλά έφταιξαν πολλά πράγματα, το συγκρότημα δεν προχωρούσε, όλοι είχαμε διαφορετικές ιδέες, η δισκογραφική εταιρεία δεν στήριξε το συγκρότημα, υπήρχαν πολλά προβλήματα. Και για ένα ή περίπου 2 χρόνια, σχεδόν αποφασίσαμε να μην συνεχίσουμε πια, αλλά αυτή ήταν και η μοναδική στιγμή στην καριέρα μας που το σκεφτήκαμε, όπου δεν είναι άσχημα για μια πορεία 27 χρόνων…
Ναι ναι! Για να σου πω την αλήθεια, αν με ρωτάς, το λιγότερο αγαπημένο μου άλμπουμ των PARADISE LOST, είναι εύκολα το “Believe in nothing” επειδή ακριβώς δεν είχε μουσικό προσανατολισμό…
Αυτό είναι αλήθεια!
Το “Host”, αντιθέτως, έχει προσανατολισμό, είτε αρέσει σε κάποιον είτε όχι.
Ακριβώς! Έπεσες διάνα μέσα, αυτό θα ήταν ακριβώς αυτό που θα έλεγα και εγώ.
Έγινε μεγάλος ντόρος για την συμμετοχή του Nick στους BLOODBATH και την επιστροφή του στα growling vocals. Πώς ένιωσες όταν τον άκουσες για πρώτη φορά να τραγουδά και πάλι με αυτόν τον τρόπο και πώς αποφασίσατε να το εφαρμόσετε και στο “The plague within”;
Ξεκίνησε να τραγουδά πάλι έτσι όταν επαναφέραμε κάποια από τα παλαιότερα κομμάτια στο set. Όπως το “Rotting misery” από τον πρώτο δίσκο… Αυτό επηρέασε περίπου την περίοδο της 25ης επετείου μας, ήταν σαν να κάναμε μια ανασκόπηση. Οι BLOODBATH ζητούσαν εδώ και πέντε χρόνια από τον Nick να κάνει τα φωνητικά και έλεγε όχι κάθε φορά. Τελικά ενέδωσε. Αλλά αυτό δεν επηρέασε το αποτέλεσμα του “The plague within”, ίσως μας έδωσε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να προσεγγίσουμε αυτές τις επιρροές σε αυτόν τον δίσκο. Άμεσα, είχε ένα αντίκτυπο, αλλά δεν ήταν επιρροή, ήταν… Ακριβώς επειδή συνέβη με τους VALLENFYRE και τους BLOODBATH, ίσως αισθανθήκαμε ότι η στιγμή ήταν η σωστή για να αναβιώσουμε αυτόν τον ήχο.
Εάν χωρίσουμε την πορεία των PARADISE LOST σε δύο περιόδους, με 7 άλμπουμ η καθεμία, από το “Lost Paradise” μέχρι το “Host” και από το “Believe in nothing” μέχρι το “The plague within”, βλέπουμε αρχικά μια πρώιμη death metal μπάντα, που έχει ανησυχίες σχετικά με τη μουσική και με την τάση να πειραματίζεται με μεγάλες κυκλοφορίες, αλλά σιγά σιγά να απομακρύνεται από τον ήχο, με τον οποίο έγινε ευρύτερα γνωστή στο κοινό, καθώς φτάνει στο “Host”. Από το “Host” και έπειτα, βλέπουμε ότι θέλετε σιγά-σιγά και πάλι να φτάσετε τον ήχο του πρόσφατου παρελθόντος σας, με το “Plague…” όπου φαίνεται ότι σχηματίζεται ένας κύκλος. Ως ο κύριος συνθέτης των τραγουδιών, πώς το βλέπεις αυτό, κάνοντας μια ανασκόπηση;
Το βλέπω σαν… Σαν τη ζωή που εξελίχθηκε μέσα σ’ ένα δίσκο. Πιστεύω ότι δεν θα είχαμε κάνει τίποτα, δε θα ήμασταν τίποτα αν δεν εναλλασσόμασταν. Κάποιοι μας κατηγορούν ότι ξεπουλάμε διαφορετικά σημεία της καριέρας μας, αλλά ήμασταν πάντα το αντίθετο. Πάντα μέναμε αληθινοί σε ότι εμείς θέλαμε να κάνουμε. Ξέρεις, ήμασταν 18 χρονών όταν ξεκινήσαμε και οι ιδέες μας ήταν διαφορετικές. Αλλά από τότε, όταν δοκιμάζεις πράγματα, σημειώνεις πρόοδο, εξελίσσεσαι, και μετά από λίγο ανακαλύπτεις την πηγή της νιότης σου. Έτσι, ναι, είναι κάπως σαν κύκλος. Εννοώ, είναι και αυτό, είναι απλά ζωή.
Πρέπει να πω ότι εσύ και ο Nick φαίνεται ότι αγαπάτε πολύ το “Shades of God”, απ’ όσο μπορώ να υποθέσω, ακούγοντας το νέο σας άλμπουμ. Βλέπω ότι σου αρέσουν πολύ μπάντες όπως οι TROUBLE και οι CANDLEMASS από τον τρόπο που παίζεις κιθάρα και από την όλη αίσθηση του άλμπουμ και προσωπικά θεωρώ ότι το “Shades of God” ήταν ένα από τα πιο heavy και τα πιο… Βρετανικά άλμπουμ. Πιστεύεις ότι η επιτυχία των άλμπουμ μετά από αυτό, ότι είναι ο λόγος που δεν πολυαναφέρεται από το κοινό στις μέρες μας;
Ναι, πιθανόν, γιατί το “Gothic” ήταν ένα σημείο στροφής για εμάς, σαν άλμπουμ, και έτσι ήταν και το “Icon”. Έτσι, το “Shades of God” έπεσε στη «μαύρη τρύπα», όπου, σχεδόν δεν υπάρχει για κάποιους ανθρώπους, αλλά πάντα υπήρξε ένας από τους δικούς μου και του Nick αγαπημένους δίσκους. Είχε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες μέσα σε αυτό και ίσως ήταν στη λάθος ώρα και στο λάθος μέρος. Ενώ το “Icon” ήταν στη σωστή στιγμή, στο σωστό μέρος. Αλλά ναι, πάντα θεωρούσα το “Shades of God” ως ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους, έχει κάποια από τα αγαπημένα μου κομμάτια μέσα. Αλλά αυτά συμβαίνουν. Όπως με το “Draconian times” για παράδειγμα, πήγε απίστευτα καλά και πάντα είναι σημείο αναφοράς. Αλλά όταν σκέφτεσαι το “Icon”, ήταν τη σωστή στιγμή, στο σωστό μέρος.
Είναι πάντα θέμα τύχης και σωστού timing, ο σωστός δίσκος στη σωστή χρονική περίοδο.
Ακριβώς! Γι’ αυτό πιστεύω ότι το “Shades of God” μπορεί να έχασε το σωστό timing, αλλά πιστεύω ωστόσο ότι είναι ένα πραγματικά καλό άλμπουμ.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο παίξατε στη Βουλγαρία με φιλαρμονική ορχήστρα. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Ήταν πραγματικά, πραγματικά απίστευτα! Ήταν κάτι που δεν ήθελα ποτέ να κάνω (γέλια), ίσως όταν ήμουν νεότερος και είχα το όνειρο να παίξω με μια ορχήστρα αλλά μετά, όταν τόσες μπάντες το έκαναν, σκέφτηκα ότι πλέον ήταν τόσο… αναμενόμενο. Είναι ένα από τα πράγματα που συνηθίζουν να κάνουν πλέον. Όταν πολλές metal μπάντες το κάνουν, δεν μεταφράζεται και τόσο σωστά γιατί, έχεις αυτά τα metal κομμάτια, που προσπαθείς να τα μεταφράσεις σε βιολιά και άλλα όργανα που ακούγονται λίγο παράξενα – δεν ήμουν ιδιαίτερα fan της ιδέας, πρέπει να ομολογήσω. Αλλά όταν βγήκαμε εκεί έξω και κάναμε πρόβα με την ορχήστρα, τα κομμάτια που διαλέξαμε επίσης, το μεγαλύτερο κομμάτι τους, είχε ήδη ορχηστρικά μέρη. Ήταν ήδη γραμμένα έχοντας αυτό στο νου και έτσι ήταν πολύ εύκολο να τα παίξουμε με ορχήστρα. Έτσι όταν πήγαμε να κάνουμε τη πρόβα με την ορχήστρα, βγήκε πολύ φυσικά, και όλο το στήσιμο που παίξαμε στο αμφιθέατρο, με την ορχήστρα, είχε μια πολύ ιδιαίτερη αίσθηση. Ήταν μια από τις εμπειρίες ζωής, ένα από τα πράγματα που αναρωτιόμασταν γιατί δεν το κάναμε χρόνια πριν και γιατί δεν το βγάζουμε περιοδεία αυτό, αλλά έπειτα συνειδητοποιήσαμε ότι αν το είχαμε κάνει αυτό, δεν θα ήταν κάτι το τόσο ιδιαίτερο πια.
Ποια είναι τα σχέδιά σας για περιοδεία με τους PARADISE LOST στο μέλλον;
Δεν έχουμε κλείσει ακόμη, αλλά είμαστε στη διαδικασία του να κλείσουμε, το άλμπουμ βγαίνει 1η Ιουνίου, ακριβώς στη περίοδο των φεστιβάλ. Οπότε δεν μπορούμε να κάνουμε περιοδεία τότε, οπότε θα κάνουμε κάποια φεστιβάλ και πιθανόν κάποιες μεμονωμένες εμφανίσεις. Και έπειτα, ελπίζω να ξεκινήσουμε μια περιοδεία για την πλειοψηφία της Ευρώπης, για – δεν ξέρω – Σεπτέμβριο, Οκτώβριο, Νοέμβριο, Δεκέμβριο, θα είναι αυτή η περίοδος της χρονιάς.
Έχετε κανονίσει να έχετε και κάποιες μπάντες μαζί σας ή είναι ακόμη νωρίς;
Είμαστε σε συζητήσεις με μερικές μπάντες, αλλά μέχρι να επιβεβαιωθεί κάτι, δεν μπορώ να αναφέρω…
Υπάρχουν καθόλου νέα από τους VALLENFYRE;
Μόλις επιστρέψαμε από την Αμερική, περάσαμε τρεις εβδομάδες σε περιοδεία στην Αμερική, όπου ήταν, πέρα από τον σοβαρό τραυματισμό μου επί σκηνής στο πόδι μου, πολύ πολύ ωραία! Πολύ καλή περιοδεία! Το πάμε σιγά σιγά. Δεν σχεδιάζουμε καθόλου τίποτα για το μέλλον, γιατί δεν ξέρουμε αν θα ηχογραφήσουμε κάτι άλλο, ή αν θα υπάρξουν άλλες συναυλίες. Μόλις κλείσαμε μια εμφάνιση στην Ισλανδία, το οποίο είναι τέλειο, γιατί πάντα ήθελα να πάω στην Ισλανδία!
Δεν είχες πάει ποτέ με τους PARADISE LOST εκεί;
Όχι! Για 27 χρόνια τους ζητώ να πάμε στην Ισλανδία, δεν έχουμε κλείσει ποτέ συναυλία εκεί, με τους VALLENFYRE μας ζητήθηκε να κάνουμε συναυλία εκεί… είναι λίγο παράξενο (γέλια) Αλλά δεν κάνουμε μεγαλόπνοα σχέδια με τους VALLENFYRE, δεν ξέρω αν θα κάνουμε άλλο δίσκο, δεν έχω ιδέα. Είναι ωραίο να κάνουμε συναυλίες εδώ και εκεί, θα ήταν ωραία να έρθουμε στην Ελλάδα και ελπίζω να το κάνουμε!
Αυτό μπορεί να κανονιστεί! Σε ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ Greg για τον χρόνο σου, σου εύχομαι κάθε τύχη με το νέο άλμπουμ!
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Σάκη!
Σάκης Φράγκος (με την υπερπολύτιμη βοήθεια του Κώστα Αλατά)
Απομαγνητοφώνηση: Δέσποινα Δευτεραίου
www.paradiselost.co.uk
Line-up
Nick Holmes – φωνητικά
Greg Mackintosh – lead κιθάρα
Aaron Aedy – ρυθμική κιθάρα
Steve Edmondson – μπάσο
Adrian Erlandsson – ντραμς
Δισκογραφία:
“Lost paradise” (1990)
“Gothic” (1991)
“Shades of God” (1992)
“Icon” (1993)
“Draconian times” (1995)
“One second” (1997)
“Host” (1999)
“Believe in nothing” (2001)
“Symbol of life” (2002)
“Paradise lost” (2005)
“In requiem” (2007)
“Faith divides us – Death unites us” (2009)
“Tragic idol” (2012)
“The plague within” (2015)
