Πόσο ακόμα occult doom να αντέξει κανείς; Εκεί που νομίζαμε ότι όπως όλες οι μόδες κάποια στιγμή θα ξεφουσκώσει, νέες μπάντες συνεχίζουν να πετάγονται σαν τα μανιτάρια, τουλάχιστον ευτυχώς όχι με την προ 2-3 χρόνων συχνότητα. Βέβαια, όταν πρόκειται για την καινούργια μπάντα των Johanna Sadonis (ex- THE OATH) και Gaz Jennings (ex- CATHEDRAL), έπειτα από τη διάλυση των μπαντών τους, τότε ναι, μία τέτοια περίπτωση είναι κάπως πιο καλοδεχούμενη.
Όπως θα έχετε ήδη μαντέψει οι περισσότεροι, οι LUCIFER παίζουν doom rock/proto-metal, με έντονο το occult στοιχείο. Οι επιρροές από τα 70s εμφανέστατες, με την κλασσική συνταγή BLACK SABBATH, PENTAGRAM, BLUE ÖYSTER CULT, με ολίγη από DEEP PURPLE και την blues-ιά των LED ZEPPELIN. Ευτυχώς η παραγωγή είναι πιο βαριά και στιβαρή και λιγότερο ρετρό, θυμίζοντας αρκετά αυτές των CATHEDRAL, κάτι που τους γλυτώνει από έξτρα πόντους γραφικότητας. Στους Βρετανούς επίσης δε φέρνει μόνο η παραγωγή, αλλά και -πολύ φυσιολογικά- αρκετές κιθάρες, με κάμποσα εξαιρετικά riff από τον μάστορα του είδους, συνοδευόμενα από αξιοσημείωτες φωνητικές ερμηνείες. Σε τεχνικό επίπεδο μάλιστα, δηλαδή όσον αφορά τις φωνητικές γραμμές και όχι τη χροιά, η Γερμανίδα σε σημεία μου θύμησε την Alia O’Brien των BLOOD CEREMONY, αλλά σε μία καλύτερη εκδοχή.
Το ντεμπούτο των LUCIFER έχει καλά έως πολύ καλά τραγούδια, κυρίως στο πρώτο μισό του δίσκου (αν και το τελευταίο κομμάτι είναι από αυτά που ξεχωρίζουν), έχει και τις πιο μέτριες στιγμές του, αλλά τα δύο στοιχεία που το κρατάνε στο επίπεδο που βρίσκεται (δηλαδή ενός αρκετά καλού δίσκου), είναι εν τέλει η μουσική του ποικιλία, που διατηρεί μια πολύ καλή ροή και η γερή βάση/πρώτες ύλες. Και αναφέρομαι στο δίδυμο των Sadonis και Jennings, που αν μη τι άλλο έχουν αποδείξει -και το ξανακάνουν με τους LUCIFER- ότι έχουν το “know how” σε κάτι τέτοια.
Όπως προείπαμε, αριστούργημα δεν είναι, αλλά θα ικανοποιήσει σίγουρα το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται. Νομίζω πάντως ότι έχουν δυνατότητες για κάτι περισσότερο από αυτό που ακούμε στο πρώτο τους ολοκληρωμένο δισκογραφικό βήμα.
7/10
Νίκος Χασούρας
