Και μέσα στις αλλεπάλληλες κυκλοφορίες που «χτυπάνε» από παντού, έχουμε και την δεύτερη κυκλοφορία των RHAPSODY του Luca Turilli, “Prometheus, symphonia Ignis Divinus”, από την Nuclear Blast.
Από τον τίτλο αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι στίχοι του άλμπουμ πραγματεύονται τον μύθο του Προμηθέα, αλλά στην πραγματικότητα, τα θέματα είναι πολλά, παρμένα είτε από την μυθολογία, είτε από τη φανταστική λογοτεχνία, είτε αφορούν θρησκευτικά ζητήματα.
Αρκετά κομμάτια είναι στην ιταλική γλώσσα, κάτι το οποίο στην περίπτωση των RHAPSODY του Turilli δεν είναι καθόλου παράδοξο, ενώ είναι πάντα τόσο ωραίο να ακούς τους τραγουδιστές στη μητρική τους γλώσσα, παρά στην αγγλική που έχει επικρατήσει και είναι παγκόσμια. Μπορεί βέβαια κατά 80% να μην καταλαβαίνεις τίποτα, ωστόσο, οι λέξεις με την φωνή και την ερμηνεία του Alessandro Conti τονίζονται τόσο σωστά και δίνουν την αρμόζουσα δραματικότητα, εκεί που άλλωστε αποσκοπεί το εγχείρημα των RHAPSODY του Turilli… το σινεματικό, το θεατρικό, το νεοκλασσικό, οι χορωδίες και η θεματολογία, που ακούγοντάς το στο σύνολό του, σε ταξιδεύει σε άλλες διαστάσεις.
Παρόλα αυτά, δεν παύει να είναι μία από τα ίδια – ίσως σε πιο υπερβολικό βαθμό από όσο έκανε με τους RHAPSODY (τους «κανονικούς») και στο project DREAMQUEST – αλλά με τα χρόνια, ο Luca Turilli έχει κερδίσει το να μπορεί οποιοσδήποτε που ασχολείται με το metal ή το power metal, πόσο μάλλον το symphonic power, να ξεχωρίζει πότε μία δουλειά είναι δική του. Έχει κατακτήσει το δικό του ήχο, τον έχει εξελίξει αρκετά στις προσωπικές του δουλειές μάλιστα, δουλεύει ασταμάτητα και παράγει ποιοτική μουσική στην πλειοψηφία της.
To “Prometheus…”, είναι μια από αυτές τις ποιοτικές στιγμές. Μελωδικές, πομπώδεις, δυνατές συνθέσεις, οι περισσότερες άνω των 5 λεπτών, με απίστευτα χορωδιακά σημεία (συνεργάστηκε με δύο διαφορετικές χορωδίες σε αυτό το άλμπουμ), το άλμπουμ καλύπτει τις προσδοκίες όλων των οπαδών του καλού ιταλικού power metal, καθώς είναι πολλά βήματα πέρα από αυτό. Για την ακρίβεια, αρκετά κομμάτια, όπως το “Il cigno nero” και το ομότιτλο, “Prometheus”, είναι «καθαρόαιμα» power κομμάτια, πέρα από τα ορχηστικά και χορωδιακά μέρη. Οι πιο epic/κινηματογραφικές στιγμές του δίσκου, οι οποίες παράλληλα είναι και οι πιο ενδιαφέρουσες σαν συνθέσεις, είναι το “One ring to rule them all” (περιττό να πω το από πού είναι εμπνευσμένο), το οποίο ξεχειλίζει από ατμόσφαιρα Mordor, το ανατολίτικο “King Solomon and the 72 names of God” και το δεύτερο μέρος του “Of Michael The Archangel And Lucifer’s Fall Part II: Codex Nemesis” – το οποίο χωρίζεται στα “Ι. Codex Nemesis Alpha Omega”, “II. Symphonia Ignis Divinus (The Quantum Gate Revealed)”, “III. The Astral Convergence”, “IV. The Divine Fire Of The Archangel” και “V. Of Psyche And Archetypes (System Overloaded)” – και αποτελεί ένα χορταστικό 18-λεπτο έπος, σαν να παρακολουθείς ταινία μικρού μήκους.
Ομολογώ ότι είχα μικρές προσδοκίες μετά τη διάσπαση των RHAPSODY, ωστόσο χαίρομαι που με διέψευσε πανηγυρικά το συγκεκριμένο άλμπουμ. Αξίζει την προσοχή σας αν αγαπάτε αυτή τη μουσική, ενώ για τους λάτρεις του συμφωνικού, επιβάλλεται. Προσωπικά πάντως, θα ήθελα πολύ να τον δω σε κάτι καθαρά συμφωνικό, να αποφύγει εντελώς το metal στοιχείο, είναι ξεκάθαρο ότι «το έχει» χρόνια τώρα. Και επιτρέψτε μου μία μικρή πρόβλεψη: σε αυτό θα καταλήξει κάποια στιγμή.
8.5/10
Δέσποινα Δευτεραίου
