Όταν το ομώνυμο διαστημικό σκάφος πραγματοποίησε την πρώτη προσεδάφιση που συνέβη ποτέ σε κομήτη, παρατηρήθηκε ένα ξέφρενο πανηγύρι για αυτή την απροσδόκητη επιτυχία. Τώρα, έξι μήνες μετά από αυτό το γεγονός, το σκάφος παραμένει πάνω στον κομήτη Philae, απενεργοποιημένο και ταυτόχρονα ελεύθερο να χαράξει τη δική του ακαθόριστη πορεία, παρασυρόμενο από μαγνητικά και βαρυτικά πεδία. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ROSETTA, όπου από τη στιγμή που φύγανε από την Translation Loss, κι ακολουθούν τον diy δρόμο, η μουσική τους πορεία φαντάζει απρόβλεπτη σε κάθε κυκλοφορία.
Από το συγκεχυμένο “The Anaesthete” (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ) και την επιστροφή στα παλιά του “Flies to Flame” (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ), έως το soundtrack “Rosetta: Audio/Visual Original Score”, η μπάντα έχει διανύσει μεγάλη απόσταση σε αυτή την αυτόνομη πορεία της αυτά τα τελευταία δύο χρόνια. Το “Quintessential Ephemera” έρχεται να αποκαλύψει μία νέα, αθέατη πλευρά της μουσικής υπόστασης του συγκροτήματος και ιδιαίτερα του Mike Armine. Διότι έπρεπε να γυρίσω πίσω στο “Release” του “Determination of mortality” (2010) για να θυμηθώ μία από τις λίγες φορές που τον άκουσα με καθαρή χροιά στα φωνητικά. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή/έκπληξη που μας προσκομίζει ο νέος δίσκος. Οι βαθιές post metal ρίζες της μπάντας, εξαπλώνονται προς το post hardcore κίνημα, διατηρώντας ωστόσο στο ίδιο επίπεδο την ταυτότητα και τη συνθετική αναδίπλωση των ιδεών της.
Η αρχή του “Quintessential Ephemera”, με το “After the funeral”, μπορεί να θυμίζει την πνευματική καταβύθιση που επιχείρησαν οι THE OCEAN στο “Epipelagic” του “Pelagial” (2013), ωστόσο, η πορεία που ακολουθείται στη συνέχεια έχει ένα εντελώς διαφορετικό πρόσημο. Ο εξ ορισμού εξυψωτικός σκοπός των ROSETTA δεν μπορεί τώρα να ακολουθήσει διαφορετική πορεία. Οι σπειροειδείς συνθέσεις της μπάντας οδηγούν σε μία γνώριμη ηχητική περιδίνηση, πολύ πιο διαυγή από αυτή του “The Anaesthete”, ενώ ταυτόχρονα όλη αυτή η κοσμογονική βροντή των πρώτων τριών δίσκων φαντάζει πεπερασμένη, δίνοντας την θέση της σε πιο ξεκάθαρα μοτίβα. Αυτό που κάνει το δίσκο να στέκεται δυο βήματα πάνω από τον προκάτοχό του, είναι ότι η κατεύθυνση προς το νέο ήχο δεν είναι παράλληλη. Ανακαλώντας παλιές ιδέες και απρόσμενες εναλλαγές των μέτρων, καταλήγουμε σε ένα εξαιρετικό μείγμα πείρας και καινοτομίας.
Ναι, μπορεί οι συντριπτικές αναταράξεις των πρώτων χρόνων του κοσμικού αυτού ταξιδιού να έχουν περάσει και να διανύουμε πλέον μία πιο ομαλή πορεία στον ήχο της μπάντας, αυτό ωστόσο δε μπορεί να μεταφραστεί σε καμία περίπτωση ως εφησυχασμός ή στασιμότητα από την πλευρά της. Εν αναμονή λοιπόν των νέων στάσεων σε αυτόν τον γαλαξιακό περίπατο.
8/10
Νίκος Ζέρης
