>
3 / 10
Έχουν αρχίσει να με κουράζουν, ειλικρινά, πάρα πολύ! Μετά τον καλό, τρίτο δίσκο, “Of myths and legends” οι Γερμανοί δεν έχουν ανάλογη συνέχεια. Οι BLACK MESSIAH δημιουργήθηκαν στα μέσα των 90’s και από το ντεμπούτο τους μέχρι το φετεινό “The final journey” μετράνε πέντε δίσκους.
Το μουσικό τους ύφος είναι κάπου μεταξύ symphonic black, folk, viking κι εδώ εντοπίζεται το μεγάλο πρόβλημα. Δεν έχουν αποφασίσει τι θέλουν να παίξουν, δεν έχουν καταφέρει να προσφέρουν ένα πιο προσωπικό ήχο και πολύ απλά όπου φυσά o άνεμος πάνε. Ήμαρτον! Στο νέο δίσκο έχουν ένα βιολί, όπως πάντα, το οποίο αυτή τη φορά σε διαολίζει, με την κακή έννοια, σου σπάει τα νεύρα. Δεν υπάρχει ένα τραγούδι που να σε ενθουσιάσει, πέρα του συμπαθητικού “Windloni”, το οποίο έγινε και video clip. Το άκουσα 3-4 φορές μην καταφέρνοντας να βρω ένα στοιχείο προς υπεράσπισή τους. Ένα τραγούδι (“Into the unfathomed tower”) μάλιστα είναι φόρος τιμής στους CANDLEMASS, άσχετο με τον ήχο τους, αλλά ποιος νοιάζεται! Μια τρανταχτή απόδειξη ότι η γερμανική folk / Viking σκηνή (πλην λίγων εξαιρέσεων) υστερεί με τις αντίστοιχες των Σκανδιναυικών.
Η περίοδο χάριτος τέλειωσε και προσωπικά δεν βρίσκω λόγο να ασχολούμαι μαζί τους. Να μην ξεχάσω στο εξώφυλλο δεν ξέρω αν ήθελαν έναν βάρβαρο πολεμιστή ή ένα κλόουν. Κατά την προσωπική μου άποψη στο δεύτερο φέρνει πιο πολύ!!
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
