>
8,5 / 10
Κυβερνήσεις πέφτουν, η οικονομία έχει δραματικές διακυμάνσεις, ο κόσμος αλλάζει, όμως κάτι μένει σταθερό! Ο Γερμανός κιθαρίστας Axel Rudi Pell και το συγκρότημά του. Απλά το έχει ο άνθρωπος, εκεί που τον ξεχνάς θα κάνει μια μαγική κίνηση και θα σου θυμήσει «είμαι εδώ και συνθέτω ακόμη καλή μουσική»!! Ο Axel ξεκίνησε την καριέρα του με τους STEELER κυκλοφορώντας, από το 1984, τέσσερις πολύ καλούς δίσκους. Στις αρχές των 90’s έκανε το όνειρό του πραγματικότητα δημιουργώντας το δικό του συγκρότημα και συνθέτοντας μουσική όπως γούσταρε και αγαπούσε, έχοντας στο πλάι του πάντα εξαιρετικούς μουσικούς, ειδικά στον τομέα των φωνητικών (Rob Rock, Jeff Scott Soto, Johnny Gioeli). Έχοντας κυκλοφορήσει δισκάρες όπως “Black moon pyramid”, “Magic”, “Oceans of time” δεν έχει να αποδείξει απολύτως τίποτα. Υπήρξαν βέβαια και στιγμές που απλά επαναλάμβανε τον εαυτό ή σε κούραζε με την εμμονή του στις μπαλάντες (έχει κυκλοφορήσει τέσσερις συλλογές μόνο με μπαλάντες), αλλά δεν υπάρχει δίσκος που να μην έχει τουλάχιστον πέντε ποιοτικά τραγούδια. Ο τελευταίος δίσκος, παρόλο που δεν ήταν κακός, με κούρασε και σκέφτηκα ότι ίσως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, αμ δε! Με το νέο δίσκο, “Circle of the oath”, επανήλθε σε ποιοτικές συνθέσεις, πιο «φρέσκες» παρόλο που οι επιρροές του παραμένουν ίδιες και αναλείωτες.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το τωρινό line up αποτελείται, πέρα από τον ίδιο και τον εκπληκτικό τραγουδιστή Johnny Gioeli, από τους Volker Krawczak (bass, ex – STEELER, μόνιμος από το πρώτο δίσκο), Ferdy Doernberg (keyboards, ROUGH SILK, THERION, Roland Grapow) και το «θηρίο» Mike Terrana (drums, τα συγκροτήματα που έχει παίξει είναι ένα άρθρο μόνο του).
Πιστός από πλευράς επιρροών, ειδικότερα RAINBOW περιόδου Dio, καταφέρνει να συνδιάσει ιδανικά το κλασικό hard rock και heavy metal και μέσα από την προσωπική του σφραγίδα να το μετατρέψει σε δυναμικό, σε μερικές στιγμές επικό, power metal. Πολύτιμος σύμμαχος για μια ακόμη φορά ο Gioeli, προσφέροντας εκπληκτικές ερμηνίες και φυσικά ο «βάρβαρος» Terrana που προσφέρει τις γνωστές εκρήξεις του. Τέλος θα σταθώ στον Ferdy, καθώς ο ήχος που επέλεξε αυτή τη φορά στα keyboards είναι ένας από τους σημαντικούς λόγους που το “Circle of the oath” ακούγεται πιο φρέσκο, συγκριτικά με τις τελευταίες δουλειές του. Απλά τσεκάρετε το πρώτο τραγούδι “Ghost in the black”. Από εκεί και πέρα όλα τα τραγούδια έχουν υψηλή ποιότητα με τα μεγάλα σε διάρκεια να αποδικνύουν ότι ξανά βρήκε τη φόρμα του ο Axel, καθηλώνοντας. Ένα ακόμη στοιχείο που μου αρέσει, είναι ότι κάθε φορά που ακούς το δίσκο ανακαλύπτεις κάτι νέο που δεν το είχες προσέξει νωρίτερα, ειδικά όταν επικεντρωθείς στην κιθάρα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τραγούδι, τα θεωρώ όλα ισάξια!
Ένας δίσκος που θα ικανοποιήσει στο έπακρο τους φίλους του και μακάρι να φέρει νέους στο πλευρό του. Ο δίσκος θα είναι σίγουρα στους κορυφαίους της χρονιάς στην προσωπική μου λίστα και το αξίζει 100%.
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
