>
Δύο χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία πολύ καλή δουλειά του Tuomas Saukkonen, “Winterborn” (κριτική του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ), η οποία επανακυκλοφόρησε με δύο bonus tracks από την τωρινή του εταιρεία, την Spinefarm, το 2014, λόγω της μεγάλης απήχησης που είχε. Μάλιστα. τότε είχε περάσει και από τη χώρα μας για 3 (!) συναυλίες, για τη προώθηση του συγκεκριμένου δίσκου.
Λόγω του άστατου, ή ανήσυχου αν θέλετε, χαρακτήρα του Φιλανδού, που δημιουργεί και διαλύει projects (BEFORE THE DAWN, BLACK SUN AEON) πιο γρήγορα και από όσο σουτάρει ο Σλούκι Λουκ, κάνεις δεν ήξερε αν οι WOLFHEART θα υπήρχαν στο μουσικό χάρτη μέχρι και σήμερα. Τελικά όχι μόνο υπάρχουν, αλλά στις 21 Αυγούστου κυκλοφορούν το νέο τους πόνημα, με τίτλο “Shadow world”.
Στο νέο δίσκο, ο Saukkonen καταπιάνεται στιχουργικά με το αγαπημένο του θέμα και πάλι, το χειμώνα και τη παγωνιά (ανάσα δροσιάς στα 40άρια του Αυγούστου). Μουσικά όμως υπάρχουν περισσότερες διαφορές, παρά κοινά. Βρίσκω το “Shadow world” πιο απλοϊκό από το “Winterborn”, όσον αναφορά τις συνθέσεις. Δεν έχει τόσο ευφάνταστα riffs, τόσο λυρικά. Είναι πιο ακραίο μεν, black-ίζει ολίγον, έχει μία κάποια μελωδία, αλλά τα επίπεδα λυρισμού του “Winterborn” δεν τα αγγίζει, παρά μόνο σε τραγούδια όπως το “Aeon of cold” που ανοίγει το δίσκο και το “Last of all winters”, το οποίο είναι αν όχι το καλύτερο, σίγουρα το πιο πιασάρικο του άλμπουμ και φέρνει στο μυαλό τους AMORPHIS.
Γενικά, υπάρχουν ακουστικά περάσματα και πιάνο που προσδίδουν μία ωραία παγωμένη ατμόσφαιρα, χωρίς να φτάνουν όμως την επικότητα του προηγούμενου άλμπουμ. Ποιος, παραδείγματος χάριν, που άκουσε το “Winterborn”, δεν ανατρίχιασε με τη βιόλα στο “Routa pt. 2”; Αυτό το συναίσθημα δεν υπάρχει σε τέτοιο βαθμό στο “Shadow world”. Θυμίζω ότι στο ντεμπούτο, υπήρχε ένα κεντρικό concept στην κιθάρα, με πολλές μελωδίες και riffs να επαναλαμβάνονται ελαφρώς αλλαγμένα, καθόλη τη διάρκεια του δίσκου. Εδώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Το concept είναι ο χειμώνας.
Μην παρεξηγηθώ! Δεν πρόκειται για έναν κακό δίσκο. Απλά για διαφορετικό, που τυγχάνει να επισκιάζεται, κατ’ εμέ, από τον προκάτοχό του, ο οποίος είναι πολύ «φρέσκος» στη μνήμη μου. Ο λόγος της διαφορετικότητας έχει να κάνει μάλλον με το ότι η υπόλοιπη μπάντα συμμετείχε πιο ενεργά στη σύνθεση του δίσκου, σε αντίθεση με τον προηγούμενο, που απλά είχαμε μερικά solos από τον Miika Lammassaari.
Το “Shadow world” έχει αρκετές αξιόλογες συνθέσεις, όπως τα “Abyss”, “Resistance”, “Aeon of cold”, αλλά όπως προείπα, μακράν το κορυφαίο και πιο χαρακτηριστικό κομμάτι του δίσκου είναι το “Last of all winters”. Άξιο αναφοράς είναι ότι το άλμπουμ, κατά ένα μεγάλο μέρος του, ηχογραφήθηκε στα μέρη μας και συγκεκριμένα στo Grindhouse Studio, του Γιώργου Μπόκου (STONE COLD DEAD, ex- ROTTING CHRIST).
Εν κατακλείδι, το “Shadow world” είναι ένας αρκετά καλός δίσκος, δείχνοντας ότι το “Winterborn” δεν ήταν απλά μία φωτοβολίδα. Μπορεί να είχε περισσότερη λάμψη μεν, αλλά μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Ίσως θα πρέπει να είναι λίγο πιο «εγωιστής» o Saukkonen, αφού δε με τρέλανε η ομαδική προσπάθεια, όσο ο «ατομισμός» του πρώτου δίσκου. Το καλό είναι ότι θα έχουμε μίας πρώτης τάξης ευκαιρία να ξαναδούμε live τους WOLFHEART, αφού στις 17 Οκτωβρίου ανοίγουν τη συναυλία των συμπατριωτών τους INSOMNIUM, στο Κύτταρο. Winter is still coming (στο ρόλο του Jon Snow, o Tuomas Saukkonen)!
7.5/10
Γιώργος Δρογγίτης
