>
Άλλη μία περίπτωση old school death metal αναβίωσης, με πιτσιρικάδες να προσπαθούν να ακουστούν ωσάν 25 χρόνια πίσω από την εποχή τους.
Πολλοί ίσως να έχουν μπουχτίσει από όλο αυτό το κύμα που σαρώνει το metal undergound και πολύ λογικό, όμως εδώ, τα παλικάρια από την πρώτη στιγμή είχαν δείξει ότι αξίζουν, με το “Beyond the flesh” (2012) να αποσπά πολύ καλές κριτικές. Η νέα τους δουλειά, κουβαλάει όλα τα θετικά στοιχεία του ντεμπούτου τους, εξελιγμένα και βελτιωμένα, όπως επίσης όμως και το μοναδικό ίσως αρνητικό στοιχείο, αυτό της παντελούς έλλειψης προσωπικότητας.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες μπάντες του συναφιού τους, που ακολουθούν είτε τη σαπίλα και το “fun” των AUTOPSY και των ENTOMBED, είτε τα σκοτάδια και τη σατανίλα των INCANTATION, η έμπνευση των SKELETAL REMAINS προέρχεται κυρίως από τη σκηνή της Florida και ευρωπαϊκές μπάντες παρόμοιου ύφους, (MORGOTH, PESTILENCE κ.α), έχοντας έναν υπέροχο, νοσταλγικό ήχο, που ξυπνά μνήμες Morrisound Studios. Στο “Condemned to misery”, η πρόοδος που προαναφέρθηκε έγκειται στις τεχνικές αιχμές, που σε σχέση με το πιο “πρωτόγονο / τουπα-τουπα κοπάνημα” του “Beyond the flesh”, εδώ είναι σαφώς εντονότερες και εμφανέστερες. Δηλαδή, εκεί που θα έφταναν μέχρι “Leprosy”, εδώ ακουμπάνε και “Spiritual healing”, με ένα πέρασμα μάλιστα στο τρίτο κομμάτι του δίσκου, το “Euphoric bloodfeast”, να είναι καρφί σημείο από τον ομώνυμο ύμνο των DEATH. Κατά τα άλλα, τα α-λα Martin van Drunen φωνητικά ακούγονται και εδώ απολαυστικά, τα κιθαριστικά solos οργασμός για τα αυτιά, οι συνθέσεις είναι το ίδιο και περισσότερο αποτελεσματικές, όσο και αξιομνημόνευτες και είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά για τους SKELETAL REMAINS, ενώ μερικές έξυπνες ιδέες, όπως για παράδειγμα το να συμπεριλάβουν instrumental κομμάτι στο άλμπουμ, είναι αν μη τι άλλο ευπρόσδεκτες.
Σε τελική ανάλυση, αν δεν ενοχλείστε από την απουσία του προσωπικού στοιχείου και δεν σας απασχολούν καθόλου οι καινοτομίες που εισάγει ή όχι μία μπάντα στη μουσική της, δεν έχετε κανέναν λόγο να αγνοήσετε αυτούς εδώ τους Καλιφορνέζους, που αποδεικνύονται από τους καλύτερους μαθητές των DEATH, OBITUARY, PESTILENCE και λοιπών πάλαι ποτέ μεγάλων του είδους.
7.5/10
Νίκος Χασούρας
