>
ΟΝΟΜΑ: Keith Moon
ΗΜ/ΝΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ: 7 Σεπτεμβρίου 1978 [32]ΑΙΤΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ: Υπερβολική δόση ηρεμιστικών
ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 23 Αυγούστου 1946
ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Λονδίνο, Αγγλία
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΑΙΞΕΙ: THE WHO
HIGHLIGHTS: Ήταν ένας ανεπανάληπτα ταλαντούχος, καινοτόμος και επιδραστικός ντράμερ που κατάφερε σε 15 μόλις χρόνια καριέρας, να καταφέρει όσα οι περισσότεροι δεν μπόρεσαν σε μια ολόκληρη ζωή. Επιπλέον, έμεινε στην ιστορία για την ξεχωριστή του προσωπικότητα καθώς και τις θρυλικές του ακρότητες τόσο επί σκηνής όσο και εκτός αυτής.
ΕΙΧΕ ΠΕΙ: «Λένε πάντα ότι είμαι ένα καπιταλιστικό γουρούνι. Υποθέτω ότι είμαι. Αλλά… είναι καλό για το drumming μου»
ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ: «Δοκιμάσαμε μερικούς ντράμερ, μεταξύ των οποίων και τον Mitch Mitchell που πήγε να παίξει με τον Jim Hendrix. Όταν όμως ο Keith Moon εμφανίστηκε στο ξενοδοχείο Oldfield του Greenford και ξεκίνησε να παίζει, ξέραμε αμέσως πως αυτός ήταν ο κρίκος που μας έλειπε», θυμόταν καιρό μετά το θάνατό του, ο Pete Townshend.
ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Ανύπαρκτες.
Σίγουρα όταν ο δάσκαλός, έγραφε στον έλεγχο του Keith Moon «καθυστερημένος καλλιτεχνικά, ηλίθιος κατά τ’ άλλα», το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να περάσει απ’ το μυαλό του, ήταν πως ο μαθητής του θα γινόταν ένας απ’ τους σημαντικότερους, πιο ταλαντούχους και επιδραστικούς ντράμερ στην ιστορία της ροκ. Όπως και να το κάνουμε, ήταν ένα ιδιαίτερο παιδί, υπερδραστήριο, που δεν πολύ-σκοτιζόταν για το σχολείο και το μόνο του ενδιαφέρον ήταν η μουσική. Θαύμαζε ιδιαίτερα τον Gene Krupa και άλλους μεγάλους ντράμερ της jazz και surf συγκροτημάτων, όπως οι BEACH BOYS. Στα μέσα της εφηβείας του ανακάλυψε το πάθος του για τα τύμπανα, όμως το ταλέντο του δεν είχε ακόμη γίνει εμφανές, παρ’ ότι το φιλαράκι του, Gerry Evans, τον είχε αφήσει να παίξει στην μπάντα του, κυρίως λόγω του ότι είχε κερδίσει τους πάντες με τον ενθουσιασμό και το χιούμορ του.Εντάχθηκε στους WHO, το 1964, λίγο πριν αυτοί ηχογραφήσουν το πρώτο τους single, κατορθώνοντας έτσι να πραγματοποιήσει τη μεγάλη του επιθυμία να βρεθεί σ’ ένα αμιγώς επαγγελματικό συγκρότημα. Στους κόλπους τους, ανέπτυξε ένα ιδιαίτερα αντισυμβατικό και απρόβλεπτο παίξιμο, δίνοντας στα τύμπανά του πρωταγωνιστικό ρόλο και κλέβοντας την παράσταση τόσο με τις κατά βούληση αυξομειούμενες ταχύτητες του, που συχνά εκνεύριζαν τον συμπαίκτη του John Entwistle, αφού δυσκολευόταν πολλές φορές να τον ακολουθήσει, όσο και ως πρωτοπόρος στην χρήση δίκασου drum set, χωρίς καν hi – hat. Μια ακόμα ιδιαιτερότητα του, ήταν η συνήθεια του να φτιάχνει μόνος του ένα τεράστιο kit συνδυάζοντας διάφορα μεμονομένα τύμπανα, επίσης ένας λόγος που δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό του ως πρωτοπόρος στο χώρο.
Πέραν των χαρακτηριστικών του ως μουσικός, έγραψε ιστορία και με την μοναδική του προσωπικότητα, συνηθίζοντας να ζει τη ζωή του στα άκρα, είτε καταστρέφοντας μονίμως το drum set του μετά από κάθε συναυλία, είτε καταστρέφοντας τα δωμάτια των ξενοδοχείων όπου διέμενε, είτε ξοδεύοντας μέχρι και την τελευταία δεκάρα στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, φτάνοντας ακόμα και να βάλει φωτιά στο ίδιο του το σπίτι. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι οι γύρω του, του είχαν χαρίσει το παρατσούκλι “Moon the Loon” («Moon ο τρελός»). Όπως ήταν όμως αναμενόμενο, σταδιακά η λάμψη του είχε αρχίσει να ξεθωριάζει, αφού καταβεβλημένος από τις αδιάκοπες καταχρήσεις, είχε χάσει τη συνέπεια του απέναντι στις υποχρεώσεις του με τους WHO, στους οποίους από ένα σημείο και μετά δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα με τη γενικότερη συμπεριφορά του.
Kι ενώ ο ίδιος προσπαθούσε να ξορκίσει τους δαίμονές του, τελικά, έφυγε απρόσμενα απ’ τη ζωή, σε ηλικία 32 ετών. Έτσι το βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου του 1978, μετά από ένα πάρτι του Paul και της Linda McCartney, ο Moon με τη φίλη του, Annette Walter , επέστρεψαν στο διαμέρισμα τους στο Λονδίνο και λογομάχησαν για άγνωστους λόγους. Εν συνεχεία, ο Moon, κατανάλωσε 32 δισκία με ηρεμιστική ουσία Clomethiazole, χάπια που του είχαν χορηγηθεί με ιατρική συνταγή προκειμένου ν’ αντιμετωπίσει τον αλκοολισμό του, από κάποιον νέο γιατρό, ο οποίος δε γνώριζε και πολλά πράγματα για την ακραία ψυχοσύνθεση του ασθενούς του. Σύμφωνα με την έκθεση της αστυνομίας, η πέψη έξι εξ’ αυτών των χαπιών απ’ τον οργασμό του, ήταν επαρκής για να επιφέρει το θάνατό του, ενώ τα υπόλοιπα 26, ήταν ακόμα αδιάλυτα όταν απεβίωσε. Η είδηση της απώλειας αυτού του τεράστιου ντράμερ, βύθισε σε βαρύ πένθος τον κόσμο της ροκ και αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για τους WHO, οι οποίοι μόλις είχαν κυκλοφορήσει το μεγαλύτερο και ταχύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ τους μέχρι σήμερα, το “Who are you”. Σύσσωμος ο μουσικός κόσμος, έσπευσε να πλέξει το εγκώμιο γι’ αυτή τη γιγαντιαία μορφή των τυμπάνων, που μέχρι και σήμερα δεν έχει πάψει να διακρίνεται στις πρώτες θέσεις δημοψηφισμάτων για τους καλύτερους ντράμερ όλων των εποχών. Η επιδραστικότητα που έχει ασκήσει δε σε επόμενες γενιές μουσικών, είναι αξιοθαύμαστη αφού οι περισσότεροι δημοφιλείς ντράμερ του χώρου τον αναφέρουν λίγο ως πολύ επιρροή τους.
Sex, Drugs & Rock ‘n’ Roll: Το τρίπτυχο αυτό κλείνει μέσα του σε μεγάλο βαθμό την ουσία της ζωής του μεγάλου αυτού ντράμερ, μια ζωής σύντομης μεν, γεμάτης δε. Γεμάτης μουσική, γεμάτης ναρκωτικά και κάθε είδους απόλαυση. Βρίσκεται σίγουρα μέσα στους πλέον top μουσικούς του χώρου των οποίων το όνομα έχει συνδεθεί τόσο απόλυτα με το sex, drugs and rock ‘n’ roll lifestyle.
Did you know that:
– Φημολογείται ότι ο χαρακτήρας του Animal της πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς “The Muppet Show”, βασίστηκε στον Keith Moon.
– Το 1975, κυκλοφόρησε τη μοναδική σόλο δουλειά του, το “Two Sides of the Moon”, πάντοτε όμως θεωρούσε τους WHO την πρώτη του προτεραιότητα.
– Είχε φτάσει σε τόσο απελπιστικό σημείο από τις καταχρήσεις κάποια στιγμή, που κάθε μέρα κατανάλωνε με το πρωινό του ένα ολόκληρο μπουκάλι σαμπάνια, συνοδευόμενο από αμφεταμίνες.
– Στο μόνο πράγμα που υστερούσε ως προς τα υπόλοιπα μέλη των WHO, ήταν οι φωνητικές του δυνατότητες και για το λόγο αυτό, του είχαν απαγορεύσει να τραγουδά στους δίσκους του γκρουπ, κάτι που οδήγησε σ’ ένα παιχνίδι κατά το οποίο ο μουσικός προσπαθούσε να μπει κρυφά στις ηχογραφήσεις.
ΟΝΟΜΑ ALBUM: “Minstrel In The Gallery” – JETHRO TULL
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1975
ΕΤΑΙΡΙΑ: Chrysalis
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Ian Anderson
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά/Φλάουτο/Ακουστικές κιθάρες – Ian Anderson
Κιθάρα – Martin Barre
Μπάσο – Jeffrey Hammond
Τύμπανα – Barriemore Barlow
Πλήκτρα/organ – John Evan
Υπάρχουν περιπτώσεις που σε κάνουν συχνά να αναρωτιέσαι πόσο μπροστά μπορεί να είναι κάποιοι άνθρωποι από την εποχή τους και μάλιστα, ειδικά όταν πρόκειται για την μουσική, να διαπιστώνεις με δέος πόσα έχουν καταφέρει ορισμένοι –πράγματα που ουδείς θα μπορούσε να φανταστεί την εποχή που επιτεύχθηκαν – και μάλιστα με πολύ λιγότερα μέσα από αυτά που υπάρχουν σήμερα. Μια μεγάλη απόδειξη αυτού, ήταν ανέκαθεν οι JETHRO TULL, έχοντας ως κύριο εκφραστή τους σε όλη την μακρά τους πορεία, τον Ian Anderson, οι οποίοι τέσσερις δεκαετίες πιο πριν, κυκλοφορούν την έκτη δουλειά τους, το εξαιρετικό, “Minstrel in the Gallery”. Ένα χρόνο πριν, έχουν προηγηθεί οι πιο ηλεκτρικοί πειραματισμοί του “War Child” αλλά και το διαζύγιο του ηγέτη τους. Το 1975, σηματοδοτεί την επιστροφή τους σε πιο rock φόρμες, με την μπάντα να καταφέρνει να δέσει με εξαιρετικό τρόπο την πιο hard περίοδο του μαγευτικού “Aqualung” και του τεράστιου “Thick As A Brick”, με την ακουστικότητα του υπέροχου “A Passion Play” και τις ορχηστρικές ανησυχίες του προαναφερθέντος “War Child”, φυσικά πάντα μέσα από την progressive βάση που απ’ το ξεκίνημα αποτελούσε αδιαπραγμάτευτο στοιχείο του ήχου τους και τις folk μεσαιωνικές τους τάσεις. Κάπως έτσι, θα μπορέσουν να επανέλθουν δυναμικά μετά το σχετικά αποτυχημένο εμπορικά προηγούμενο δίσκο τους, απ’ το οποίο πάντως κράτησαν ορισμένα νέα στοιχεία για να προσθέσουν. Απ’ το “Minstrel in the gallery” θα λάμψουν τέσσερα υπέροχα και ιστορικά κομμάτια τόσο για την μπάντα όσο και για το ιδίωμα του prog/rock , ο μεσαιωνικού ύφους ομώνυμος ύμνος με την φανταστική εισαγωγική αφήγηση, η κέλτικη folk ωδή ‘Cold Wind To Valhalla’ , το απίθανα σκοτεινό και λυρικό ‘Black Satin Dancer’ και τέλος το σχεδόν 17λεπτο (κομμάτι άνω των δέκα λεπτών είχαν να βγάλουν από το “Thick…”) αριστουργηματικό prog έργο ‘Baker St. Muse’. 
Οι στίχοι και η μουσική της τεράστιας ηγετικής φυσιογνωμίας του Ian Anderson κινούνται και πάλι στο μεγαλύτερο μέρος τους σε ένα concept πλαίσιο, με τον καλλιτέχνη να μας προσφέρει εικόνες μουσικών καθισμένων στο μπαλκόνι, εκεί από όπου με τη μουσική τους διασκεδάζουν τους καλεσμένους του παλατιού, με τα περισσότερα τραγούδια μάλιστα να είναι γραμμένα σε α’ πρόσωπο. Ο ίδιος ο Anderson, φυσικά και ξεχωρίζει όπως συνηθίζει, όντας το βασικότερο γρανάζι που κινεί την μηχανή της μπάντας, τόσο στα γεμάτα μελωδία, λυρισμό και παράνοια υπέροχα φωνητικά που διαθέτει, όσο και με τις φοβερές μελωδίες που εκτοξεύει μέσα από το φλάουτο του αλλά και με την εξαιρετική του δουλειά στις ακουστικές κιθάρες. Η τελευταία εμφάνιση του Jeffrey Hammond στο ηλεκτρικό και άταστο μπάσο είναι σίγουρα άξια αναφοράς και σίγουρα από τις καλύτερες του σε άλμπουμ των TULL.
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η απόδοση του κιθαρίστα Martin Barre, ο οποίος όχι απλά εντυπωσιάζει αλλά στέκει σχεδόν ισάξια δίπλα στον ηγέτη της μπάντας καταφέρνοντας μέσω του ανοιχτού πεδίου που βρίσκει να μαγέψει με τα solos του και να γκαζώσει με τα μελωδικά riff του, αφού η στροφή σε πιο hard rock φόρμες του δίνει και πάλι την ευκαιρία να μας δείξει τις ικανότητες του.
Τέλος εξαιρετική δουλειά και μεγάλη βοήθεια προσφέρεται και από τον μελλοντικό πληκτρά της μπάντας David Palmer που είναι υπεύθυνος για τα ορχηστρικά μέρη και για την διεύθυνση του κουαρτέτου εγχόρδων που χρησιμοποιείται στο άλμπουμ αποτελούμενο από τέσσερα βιολιά. Η παραγωγή του Ian Anderson είναι εκπληκτική, πολύ μπροστά από την εποχή της και καταφέρνει να αποδώσει άψογα αυτό που είχε ο ίδιος στο μυαλό του για το πως πρέπει να ηχεί το τελικό αποτέλεσμα. Σε όλα αυτά, έρχεται και το πανέμορφο και απόλυτα ταιριαστό με το υλικό εξώφυλλο των Ron Kriss and J.E. Garnett, που είναι παρμένο από έργο του Εγγλέζου Λιθογράφου – Υδατογράφου Joseph Nash.
Ανατρέχοντας κανείς στο παρελθόν, διαπιστώνει πως το “Minstrel In The Gallery” είναι ένα ακόμα άλμπουμ που κοιτάζει πολύ πιο μπροστά από την εποχή του και ιδιαίτερα επιδραστικό μέχρι σήμερα, από μια μπάντα που ανέκαθεν λειτουργούσε προσπαθώντας να επιτύχει τον συγκεκριμένο σκοπό και μάλιστα τις περισσότερες φορές το κατάφερνε, τους JETHRO TULL.
Χαρά Νέτη & Παναγιώτης “The Unknown Force” Γιώτας
