>
Μία ολάκερη επταετία αποτελεί τεράστια χρονική στέρηση για όλους εκείνους που στην μουσική των Πορτογάλων έβλεπαν μία σύγχρονη, άκρως δελεαστική εκδοχή των MANILLA ROAD με ολίγη από OMEN και την σκιά των IRON MAIDEN να πλανάται στον αέρα. Μία μπάντα που δραστηριοποιείται από τα μέσα των 90’s, κατόρθωσε να κυκλοφορήσει τρεις δίσκους που ο καθένας τους έκρυβε την δική του μαγεία αλλά πάνω που όλοι είχαμε πιστέψει πως με το “Overlords of chaos” η πορεία των IRONSWORD είναι καταδικασμένη να είναι ανοδική, εκεί επικράτησε σιωπή… Δεν μπορώ να γνωρίζω αν οι φήμες που έχουν να κάνουν με την κατάσταση της υγείας του mainman Tann (κιθάρα και φωνητικά) ευσταθούν πλήρως, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου τα όποια προβλήματα ενέκυψαν να ξεπεράστηκαν δια παντός. και ομολογώ πω το “None but the brave” συνιστά μία εκ των πιο διακαώς αναμενομένων δίσκων της τελευταίας σοδειάς για την Underground φατρία του heavy metal.
Πολεμοχαρές και ηρωικό όπως και οι προκάτοχοι του, αβασάνιστα λυσσασμένο και σφυρηλατημένο στις επιταγές και τις ιστορίες του Κιμμέριου Κόναν. Γραφικότητες για ορισμένους. Βούτυρο στο ψωμί για τους λίγους. Προφανώς και δεν είναι επί του παρόντος μία περαιτέρω ανάλυση, γι΄αυτό θα προτιμήσω να εστιάσω την προσοχή μου στο ηχητικό μέρος. Εκεί που οι IRONSWORD δεν καινοτομούν, δεν προτείνουν μία διαφορετική προσέγγιση σε ότι έχει ήδη παιχτεί. Από τους ίδιους αλλά και τα είδωλα τους. Το επικό metal δεν μπορεί να “φτιασιδώνεται” και να “πασπαλίζεται” ανάλογα με το τι επικρατεί στην αγορά, στο κουρμπέτι που λέμε. Ανέκαθεν ένιωθε αποκομμένο από τις μόδες και τα “θέλω” της μουσικής βιομηχανίας κι έμαθε να παίρνει ότι του αναλογεί. Είναι σαφές ότι συνθετικά, το “None but the brave” δεν παρουσιάζει χτυπητές διαφοροποιήσεις από το “Overlords of chaos”. Ίδια μαγιά, ίδιο πάθος, ανάλογο αποτέλεσμα. Επαναλαμβάνω κι ας γίνομαι κουραστικός. Υπάρχει έλλειψη πρωτοτυπίας. Δεν το έχουν, δεν θέλουν, δεν μπορούν, πάρτε το όπως εσείς προτιμάτε. Αυτό που ξεχύνεται όμως από τα ηχεία είναι σκέτη απόλαυση, σε παρασέρνει στην δίνη του. Το αναζητάς, το βιώνεις σε κάθε του σπιθαμή και θέλεις να μην τελειώσει.
Σ’ ένα ιδίωμα που πασχίζει συνεχώς να βρει νέους ήρωες για να υποδηλωθεί το μεγαλείο και η διαχρονικότητα του, οι IRONSWORD είναι η πεμπτουσία της ταπεινότητας. Κεφάλια κάτω, δουλειά και καμία διάθεση για πολλές κουβέντες. Προτιμούν ν’ αφήσουν τα πνευματικά τους τέκνα να τεκμηριώσουν την θέση γιατί αξίζει ν’ ασχοληθούμε μαζί τους. Το αν θα δικαιωθούν θα το δείξει η πορεία. Προς ώρας, εκτός από την βαθμολογική επικύρωση των πεπραγμένων στο τέταρτο τους πόνημα, νιώθω ότι οφείλω να επιβραβεύσω και την συνέπεια που τους διέπει. Πρώτες επιλογές τα “Forging the sword”, “Kings of the night”, “Calm before the storm”, “The usurper”, “Army of darkness”, “Vengeance will be mine”, με τα υπόλοιπα –πάνω κάτω- στο ίδιο πολύ αξιόλογο επίπεδο! Τα υπόλοιπα στο Up the hammers!
8 / 10
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
