>
“Bloodbrothers”
Στις αρχές Σεπτεμβρίου είχαμε κάνει μία τεράστια συνέντευξη με τον Mike Portnoy, στην οποία επικεντρωθήκαμε στο θέμα που είχε τότε μεγάλη σημασία, τη φυγή του από τους DREAM THEATER. Πλέον, ο Mike Portnoy έχει στην αγορά δύο κυκλοφορίες, με τους ADRENALINE MOB και τους FLYING COLORS και μέσα στη μισή ώρα που είχαμε στη διάθεσή μας (σε αντίθεση με τη μιάμιση ώρα του καλοκαιριού), έπρεπε να συμπτύξουμε όλα τα ερωτήματα για τα καινούργια του σχήματα, το project με τον John Sykes που ναυάγησε, τους DREAM THEATER και τόσα άλλα. Όπως πάντα, ο Portnoy είναι λαλίστατος και απαντά σε ερωτήσεις που πάντα ήθελα να του κάνω (και πιθανώς και πολλοί από εσάς), καταφέρνοντας να διαλευκάνει πολλές λεπτομέρειες γύρω από τη δουλειά του.
Ο Μάρτιος είναι ένας μήνας γεμάτος από κυκλοφορίες του Mike Portnoy…
Ίσως και γι’ αυτό να μην έχει ο κόσμος χρήματα, επειδή έχω να κυκλοφορήσω τόσα πολλά άλμπουμ και τα αγοράζουν. Εκεί είναι το πρόβλημα (γέλια).
Στο “Omerta”, έχετε χρησιμοποιήσει και τα 4 κομμάτια που είχατε στο EP σας, στο τέλος του 2011, εκτός από τη διασκευή στο “Mob rules”. Για ποιο λόγο τα ξαναβάλατε και δεν χρησιμοποιήσατε άλλο, καινούργιο υλικό;
Αυτά τα τραγούδια ήταν προγραμματισμένο, ούτως ή άλλως να μπουν στον full length δίσκο. Η ιδέα του EP, ήταν να δώσει στον κόσμο μία ιδέα για το τι να περιμένει από τους ADRENALINE MOB, σαν ένα trailer κινηματογραφικής ταινίας. Πάντα λοιπόν υπολογίζαμε να συμπεριλάβουμε αυτά τα τραγούδια στον δίσκο μας. Ποτέ δεν τέθηκε δίλημμα αν θα μπουν ή όχι.
Πάντως, οφείλω να ομολογήσω ότι τα τραγούδια που δεν είχαμε ακούσει στο ΕΡ, είναι αυτά που ανεβάζουν πολύ το επίπεδο του δίσκου, όχι μόνο επειδή είναι καλύτερα, αλλά κι επειδή παρουσιάζουν μεγαλύτερη ποικιλία.
Η μίξη του δίσκου, από μόνη της, πηγαίνει τα τραγούδια και τη μουσική σ’ ένα καινούργιο επίπεδο. Αυτή ήταν πάντα η πρόθεσή μας. Ακόμα και τα τραγούδια που υπήρχαν στο EP μας, τώρα στο “Omerta”, ακούγονται πιο «γεμάτα» και δυνατά. Από την πρώτη στιγμή είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στο υλικό μας και ήξερα ότι είχε ποικιλία, ιδιαίτερα σε σχέση με το EP, το οποίο, όπως σου είπα, χρησίμευε για να δώσει στον κόσμο μία μικρή γεύση, σαν ένα sampler. Από την αρχή ασχοληθήκαμε με το “Omerta”, που ήταν το κυρίως γεύμα κι όχι το ορεκτικό, έτσι στο δίσκο, για κάθε δυνατή στιγμή, υπάρχει κι ένα τραγούδι σαν το “All on the line” ή το “Angel sky” για να εξισορροπεί την κατάσταση.
Με ποιο σκεπτικό ονομάσατε το δίσκο “Omerta”;
Το όνομα το πρότεινε ο Russell Allen και η λέξη αυτή χρησιμοποιείται στην ιταλική Μαφία. Όταν μπαίνει κάποιος στη Μαφία, υπάρχει ένας κώδικας σιωπής που τον «τιμάς» με τη ζωή σου, σαν να είναι κάποιοι “bloodbrothers”. Βρήκα ότι το όνομα αυτό ταιριάζει πολύ με τους ADRENALINE MOB, αφού όποιος αγοράσει το δίσκο μας, γίνεται ταυτόχρονα μέλος της αδερφότητάς μας για όλη του τη ζωή.
Αυτή τη φορά, δεν χρησιμοποιήσατε τη διασκευή στο “Mob rules” που είχατε κάνει στο EP, αλλά αποφασίσατε να διασκευάσετε το “Come undone” των DURAN DURAN, ένα από τα αγαπημένα μου pop κομμάτια όλων των εποχών. Με ποιο κριτήριο επιλέξατε αυτό το κομμάτι;
Από την αρχή ήταν να μπει το “Come undone” στο άλμπουμ, αφού το τραγούδι βρισκόταν στα αυθεντικά demo που μου έβαλαν να ακούσω ο Mike Orlando και ο Russell Allen. Το “Mob rules” το ηχογραφήσαμε μόνο για το EP, επειδή δεν θέλαμε δύο διασκευές στο “Omerta”. Σε ότι αφορά το τραγούδι καθ’ αυτό, πρέπει να σου ομολογήσω ότι δεν το είχα ξανακούσει και όταν ήρθαν ο Mike με τον Russell να μου βάλουν να το ακούσω, πίστευα ότι ήταν ένα από τα δικά τους κομμάτια! Αυτός είναι και ο λόγος που ταιριάζει τόσο πολύ στο άλμπουμ, επειδή μοιάζει με τραγούδι των ADRENALINE MOB κι όχι με διασκευή. Ταιριάζει πολύ με το δίσκο και του ταιριάζει πολύ που βρίσκεται στη μέση του δίσκου, εκεί που το “Mob rules”, θα ακούγονταν καθαρά ως ένα bonus track.
Από τον Ιανουάριο έχετε κυκλοφορήσει το video clip του “Undaunted”. Μόνο που το video, δείχνει τους ADRENALINE MOB σαν τρίο, χωρίς τον μπασίστα John Moyer (ex–DISTURBED), που έχετε πάρει στο γκρουπ και περιλαμβάνει υλικό τραβηγμένο, προφανώς, από συναυλία που δώσατε με τα δύο μέλη που έχουν ήδη φύγει από το σχήμα. Γιατί «βιαστήκατε» να βγάλετε το video ενώ δεν είχατε ήδη ολοκληρωθεί σαν μπάντα;
Το “Undaunted” επιλέχτηκε να είναι το πρώτο κομμάτι που θα κυκλοφορήσει από το “Omerta”, μερικούς μήνες πριν από το άλμπουμ, για να δώσει στον κόσμο μία γεύση του άλμπουμ και να ξεκινήσει έτσι το promotion. Σ’ εκείνο το σημείο, ο John Moyer, δεν ήταν στο γκρουπ ακόμη και προτιμήσαμε να χρησιμοποιήσουμε το υλικό που ήδη είχαμε στα χέρια μας και να το εκμεταλλευτούμε όσο το δυνατόν περισσότερο, από το να μην έχουμε τίποτα και να καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια. Σε ότι αφορά τα επόμενα video, σίγουρα θα έχουν τον John.
Σύμφωνοι, αλλά είσαι ένας άνθρωπος που στο παρελθόν με τους DREAM THEATER είχες σκηνοθετήσει ολόκληρα DVD. Είμαι βέβαιος ότι θα μπορούσατε να βρείτε μία λύση που να μην είχε πλάνα μόνο από μία συναυλία που να δείχνει εσάς τους τρεις και να δείχνατε υλικό άσχετο, ώστε να καλύψετε λίγο την κατάσταση…
Εγώ δεν επέβλεψα τη σκηνοθεσία του video clip. Με τους DREAM THEATER, επέβλεπα τη σκηνοθεσία των DVD, αλλά ποτέ των video clip της μπάντας, αφού θεωρώ ότι αυτό δεν είναι το φόρτε μου. Στους ADRENALINE MOB, δεν είμαι απαραίτητα ο ηγέτης που επιβλέπει κάθε πτυχή του συγκροτήματος, όπως συνέβαινε με τους DREAM THEATER. Στους ADRENALINE MOB, κάθε μέλος παίζει διαφορετικό ρόλο κι έχει διαφορετική συνεισφορά κι εγώ πρέπει να πάω «με τη ροή του ποταμού», οπότε συμβαίνουν πράγματα με τα οποία συμφωνώ και πράγματα με τα οποία διαφωνώ. Αυτό συμβαίνει όταν είσαι σε ένα συγκρότημα.
Προφανώς στους DREAM THEATER ήσουν ο ηγέτης, έπαιρνες τις αποφάσεις και οι υπόλοιποι είτε συμφωνούσαν είτε διαφωνούσαν…
Στους DREAM THEATER ήμουν ο ηγέτης του σχήματος και όλοι ήταν άνετοι με αυτόν το ρόλο, επειδή έτσι είναι η φυσική μου προσωπικότητα. Κανένα άλλο μέλος του σχήματος δεν ήταν τόσο ιδεοψυχαναγκαστικός στο να επιβλέπει κάθε λεπτομέρεια. Αυτό είναι το φυσικό μου και ήταν λογικό να είμαι ο αρχηγός, αφού είχα εμμονή με κάθε πτυχή του συγκροτήματος. Όλα τα υπόλοιπα μέλη ήταν πολύ άνετα σε σχέση με αυτό. Κανείς δεν είχε εκφέρει ποτέ αντίρρηση με την πορεία που έπαιρνε το σχήμα και πάντα με ευχαριστούσαν για το χρόνο και την προσπάθεια που κατανάλωνα για τους DREAM THEATER. Ποτέ δεν είχε δημιουργηθεί κάποιο θέμα ή συζήτηση επειδή κάποιος διαφωνούσε.
Παρόλα αυτά όταν έφυγες πολλοί ήταν αυτοί που διατύπωσαν ακριβώς την αντίθετη άποψη απ’ αυτή που μου είπες…
Χμμμ… ΟΚ…
Κατάλαβα, δεν θέλεις να μιλήσεις γι’ αυτό. Τέλος πάντων… Θα συνεχίσετε σαν κουαρτέτο τελικά με τους ADRENALINE MOB; Γιατί ξεκινήσατε με δύο κιθαρίστες…
Όταν ξεκινήσαμε τις πρόβες με τον John Moyer, θέλαμε να δούμε και κατά πόσο θα μας ταίριαζε να ήμασταν τετράδα, πώς θα ακουγόμασταν και να το δοκιμάζαμε στην τελική. Όταν κάναμε τις πρόβες με τον John Moyer, λοιπόν, ακουγόμασταν πλήρεις και αποφασίσαμε να παραμείνουμε τέσσερις, όπως μερικές από τις αγαπημένες μας metal μπάντες όπως οι BLACK SABBATH, οι VAN HALEN, οι PANTERA, που είχαν τέσσερα μέλη και αυτές.
Έχεις παρατηρήσει ότι όλα τα heavy κομμάτια σας ξεκινάνε με την ίδια slide κιθάρα;
(ασυγκράτητα γέλια σε σημείο να μην μπορεί να μιλήσει)
Είμαι βέβαιος ότι το παρατηρήσατε αφότου ηχογραφήθηκε το άλμπουμ και το ακούσατε με την ησυχία σας…
(γέλια) Ακριβώς! Άλλο ένα άλμπουμ που ξεκινούσε όλα τα τραγούδια με slide κιθάρα είναι το “1987” των WHITESNAKE, όπου ο John Sykes έπαιζε το ίδιο πράγμα σε κάθε τραγούδι στην αρχή. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς, οπότε να είσαι σίγουρος ότι στο επόμενο άλμπουμ δεν θα υπάρχει κανένα τραγούδι που να ξεκινάει με αυτόν τον τρόπο!!!
Δεν είναι τυχαίο μου φαίνεται, που ήταν να συνεργαστείς με τον John Sykes και μου φαίνεται ότι θα βγάζατε έναν ακόμη δίσκο με slide κιθάρα σε κάθε τραγούδι!!!
Ακριβώς!!! (γέλια) Στην πραγματικότητα, φέρνοντας στο μυαλό μου τα demo που κάναμε με τον John, δεν πρέπει να άρχιζε κανένα τραγούδι έτσι! Άλλωστε έχουν περάσει και 25 χρόνια από τότε.
Είναι τυχαίο ή το επιδίωξες να κυκλοφορήσουν τα άλμπουμ των ADRENALINE MOB και των FLYING COLORS τον Μάρτιο;
Δεν έγινε σκόπιμα. Το άλμπουμ των FLYING COLORS το ηχογράφησα τον Ιανουάριο του 2011 ενώ αυτό των ADRENALINE MOB, αρκετούς μήνες αργότερα, τον Απρίλιο αν θυμάμαι καλά. Παρότι λοιπόν τα ηχογράφησα με μεγάλη χρονική απόσταση το ένα από το άλλο, ήταν η απόφαση των εταιριών να τα βγάλουν και τα δύο τον Μάρτιο, επειδή ήθελαν το δίσκο την άνοιξη. Για να είμαι ειλικρινής απέναντί σου, στην αρχή με απασχολούσε πολύ και εξέφρασα τις αντιρρήσεις μου στις δισκογραφικές εταιρίες, αλλά όλοι μου είπαν ότι δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα. Πλέον συμφωνώ μαζί τους. Και μάλιστα πιστεύω ότι είναι και καλύτερο. Πρώτον, μπορώ να δίνω συνεντεύξεις και να κάνω promotion και για τα δύο σχήματα την ίδια στιγμή, αντί να κάνω δύο ξεχωριστές καμπάνιες σε διάστημα δύο μηνών. Μπορεί να έχω πολύ περισσότερη δουλειά τώρα και να φτάνεις σε σημείο υστερίας, αλλά είναι ΟΚ. Το άλλο που σκέφτομαι, είναι ότι ο κόσμος θα μπορεί να δει τις δύο πλευρές στις οποίες βρίσκομαι αυτήν την περίοδο, σχεδόν ταυτόχρονα. Αν ο κόσμος άκουγε μόνο τους ADRENALINE MOB ή μόνο τους FLYING COLORS, θα είχε μία εντελώς διαφορετική αντίληψη για το που βρίσκεται ο Mike Portnoy το 2012. Δεν θέλω να κάνω μόνο metal, μόνο pop ή μόνο prog. Αυτό που κάνω τώρα, είναι μία ποικιλία απ’ όλα αυτά τα είδη. Αυτό που θέλω να καταλάβει ο κόσμος είναι ότι όλα αυτά είναι μικρά κομμάτια ενός μεγαλύτερου παζλ. Είναι ευτυχές, λοιπόν, το γεγονός ότι ο κόσμος μπορεί να δει σχεδόν ταυτόχρονα τις δύο αυτές πτυχές του που βρίσκομαι τώρα.
Οι ADRENALINE MOB έχουν ένα τραγούδι που μοιάζει πολύ με DISTURBED, ένα που μοιάζει πολύ με PANTERA κ.ο.κ. Οι FLYING COLORS με τη σειρά τους έχουν ένα τραγούδι που μοιάζει πάρα πολύ με QUEEN, ένα –ή μάλλον όχι μόνο ένα- που μοιάζει πάρα πολύ με BEATLES, ένα που μοιάζει πάρα πολύ με MUSE κ.ο.κ. Επίτηδες το κάνεις αυτό;
Δεν μπορείς να μιλήσεις για “QUEEN song” ή “DISTURBED song”. Έχουν διαφορετικές επιρροές. Οι δύο μπάντες έχουν διαφορετικές επιρροές και διαφορετικά background. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιο σχήμα που να μην έχει επιρροές ή πηγές έμπνευσης. Αν όντως συμβαίνει αυτό, τότε θα ζουν σ’ ένα κενό! Εγώ όμως είμαι ένας λάτρης της μουσικής και ακούω τα πάντα, από τους JELLYFISH μέχρι τους LAMB OF GOD. Όταν καλούμαι λοιπόν να γράψω μουσική, τραβάω επιρροές από διαφορετικά backgrounds.
Καλά όλα αυτά στο θεωρητικό επίπεδο, αλλά στο πρακτικό, οι επιρροές είναι παραπάνω από εμφανείς. Μου θυμίζει περιπτώσεις που δεν έχει βρει ένα σχήμα τίτλο για ένα τραγούδι και μπαίνει στο προβάδικο και λέει: «Ας παίξουμε το “MUSE song” ή το “QUEEN song”». Αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητα του τραγουδιού, αλλά δεν παύει να είναι από κάποιο σημείο και μετά, ενοχλητικό.
Αν το πιστεύεις αυτό, μην το ακούς. Δεν μπορώ να σου πω κάτι…
ΟΚ, αν αυτή είναι η εξήγηση που θέλεις να δώσεις στους οπαδούς σου που ρωτάνε αυτό το πράγμα συνεχώς. Πάμε σε άλλο θέμα. Πόσο χρόνο σας πήρε να κάνετε τη σύνθεση και ηχογράφηση των κομματιών των FLYING COLORS;
Μας πήρε μιάμιση εβδομάδα να συνεργαστούμε, να δουλέψουμε πάνω στο υλικό των κομματιών, μετά εγώ έγραψα όλα τα μέρη των ντραμς και οι υπόλοιποι τα δικά τους μέρη και λίγο αργότερα βρεθήκαμε με τον Neal Morse και τον Casey (τον τραγουδιστή του project), για να ηχογραφήσουμε τα φωνητικά. Θα σου έλεγα λοιπόν, ότι η σύνθεση των τραγουδιών έγινε σε μιάμιση εβδομάδα, αλλά οι ηχογραφήσεις κράτησαν αρκετούς μήνες.
Πάντα δήλωνες ότι οι FLYING COLORS είναι ένα σχήμα που έχει pop, εμπορικούς προσανατολισμούς. Πιστεύεις ότι μιάμιση εβδομάδα σύνθεσης είναι αρκετή για έναν τέτοιο δίσκο;
Κάναμε όσο χρόνο χρειάστηκε για να γράψουμε το υλικό και χρειάστηκε μιάμιση εβδομάδα. Όταν έχεις τόσο επαγγελματίες μουσικούς και συγκεντρωμένους στη δουλειά τους, όπως εγώ, ο Neal Morse ή ο Steve Morse, μπορείς να δουλεύεις πολύ γρήγορα, πολύ επαγγελματικά και πολύ αποτελεσματικά. Τόσο χρόνο λοιπόν χρειαστήκαμε για να συνθέσουμε τα έντεκα τραγούδια των FLYING COLORS. Τον ίδιο χρόνο μας πήρε να γράψουμε τους δύο δίσκους των LIQUID TENSION EXPERIMENT, τους δίσκους των TRANSATLANTIC. Το ίδιο μπορώ να σου πω ότι συνέβαινε και με τους DREAM THEATER. Μας έπαιρνε 1-2 ημέρες για να γράψουμε ένα τραγούδι, αλλά η διαδικασία ηχογράφησης κτλ κρατούσε αρκετούς μήνες. Όταν όμως είσαι δημιουργικός μουσικός, συγκεντρωμένος στη δουλειά του και επαγγελματίας, μπορείς να γράψεις καλή μουσική σε μικρό χρονικό διάστημα. Αυτό συνέβη και με τους FLYING COLORS.
Πάντα θεωρούσα ότι το να συνθέσεις ένα 20λεπτο τραγούδι των LIQUID TENSION EXPERIMENT ή των TRANSATLANTIC, με 10 λεπτά αυτοσχεδιασμού και τζαμαρίσματος, δεν πρέπει να έπαιρνε και πολύ χρόνο για μουσικούς του δικού σου διαμετρήματος. Αλλά, είχα την εντύπωση, τουλάχιστον μέχρι τώρα, ότι για να συνθέσεις ένα εμπορικό, τετράλεπτο τραγούδι, με φοβερές μελωδικές γραμμές κτλ, χρειαζόταν αρκετά περισσότερο χρόνο.
Οι BEATLES ηχογράφησαν ολόκληρο το πρώτο άλμπουμ τους μέσα σε μία ημέρα. Πιστεύεις ότι είχαν έλλειψη ταλέντου, σπίθας ή έμπνευσης εξαιτίας αυτού του γεγονότος; Άρα λοιπόν δεν έχουμε να κάνουμε με την ποσότητα αλλά με την ποιότητα. Οι BEATLES έγραφαν 2-3 τραγούδια την ημέρα κι άλλους τόσους δίσκους κάθε χρόνο και περιόδευαν και συνέχεια! Δεν έχει σημασία πόσο γρήγορα ή αργά κυλά όλη η διαδικασία, αλλά το τελικό αποτέλεσμα που παράγεται. Άλλοι μουσικοί το κάνουν αυτό πολύ γρήγορα, σε άλλους παίρνει 5 μήνες να βρουν ήχο στα ντραμς. Διαφορετικοί μουσικοί λειτουργούν με διαφορετικούς τρόπους. Προσωπικά, λειτουργώ πάρα πολύ γρήγορα, είμαι συγκεντρωμένος και δουλεύω όσο πιο παραγωγικά γίνεται. Μου τη δίνει να μιλάω πέντε ώρες για ένα ακόρντο. Παίρνουμε μία απόφαση και προχωράμε παρακάτω. Έτσι λειτουργώ εγώ.
Παρατηρώντας το tracklisting των FLYING COLORS, βλέπει κανείς ότι για μία ακόμη φορά, δίσκος στον οποίο συμμετέχεις ξεκινά και τελειώνει με ένα μεγάλο σε διάρκεια τραγούδι. Ιδιαίτερα το τελείωμα το δίσκου με ένα progressive έπος που διαρκεί γύρω στα δέκα λεπτά, κοντεύει να γίνει σήμα κατατεθέν (σ.σ. και χωρίς να του το πω, κάτι που ο Petrucci ήθελε να αλλάξει στους DREAM THEATER και γι’ αυτό έκλεισε το “A dramatic turn of events” με ένα τρίλεπτο τραγούδι)…
Δεν έχει να κάνει με μία φόρμουλα που την έχω σχηματοποιημένη στο μυαλό μου από πριν. Βάζω τα τραγούδια στη σειρά, βασισμένος στη ροή που έχει ο δίσκος. Αυτή τη δουλειά την έχω κάνει σε όλους τους δίσκους των DREAM THEATER, σε όλους τους δίσκους των TRANSATLANTIC και σ’ αυτούς των LIQUID TENSION EXPERIMENT. Τα παιδιά στους ADRENALINE MOB και στους FLYING COLORS, μου ζήτησαν να βάλω σε σειρά τα τραγούδια των δίσκων αυτών, επίσης. Μιλάμε για διαφορετικές φόρμουλες και διαφορετικούς δίσκους σε ότι αφορά τα συναισθήματα. Στο πρώτο άλμπουμ των TRANSATLANTIC, το μεγάλο, επικό τραγούδι, ξεκινούσε το δίσκο. Στο “Octavarium” ήθελα να κλείνει το δίσκο. Στο “Systematic chaos” σπάσαμε το μεγάλο μας τραγούδι στα δύο και βάλαμε ένα μέρος στην αρχή κι ένα στο τέλος. Διαφορετικά άλμπουμ, καλούν για διαφορετική σειρά στα κομμάτια. Δεν έχω ποτέ μία προκαθορισμένη ιδέα για το σε ποια σειρά θα μπουν τα τραγούδια σ’ ένα δίσκο. Στην περίπτωση των FLYING COLORS, μου φάνηκε σωστό να ξεκινήσουμε με το “Blue ocean”, που μας έχει στο στούντιο να τζαμάρουμε και σε βάζει στην ατμόσφαιρα.
Τι γίνεται με αυτό το project σου με τον John Sykes τώρα που ουσιαστικά δεν υπάρχει; Αντικαταστάτης του θα είναι ο Ritchie Kotzen;
Δεν θα έλεγα ότι ο Ritchie Kotzen είναι αντικαταστάτης του Sykes, αλλά ότι υπάρχουν δύο διαφορετικά project. Ξεκίνησα να δουλεύω με τον John Sykes, γράψαμε κάποια demo που ήταν πολύ καλά και γούσταρα πάρα πολύ να το συνεχίσουμε και να δουλέψουμε πάνω στα κομμάτια, αλλά στο τέλος αποδείχτηκε ότι είχαμε πολλά λόγια και καθόλου σχεδιασμό. Στο τέλος κατάλαβα ότι δεν ήταν έτοιμος να δουλέψει, έτσι πήραμε με τον Billy Sheehan την ιδέα του power trio στο κλασικό ύφος της rock και αποφασίσαμε να δουλέψουμε με κάποιον άλλο. Τότε πήραμε τον Ritchie Kotzen και ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί του. Αλλά μιλάμε για δύο διαφορετικά σχήματα. Με τον John Sykes δουλεύαμε πάνω σε δικά του τραγούδια, ενώ τώρα δουλεύουμε πάνω σε μουσική που έχουμε γράψει και οι τρεις μας.
Πότε να περιμένουμε να ακούσουμε υλικό;
Αυτή τη στιγμή επικεντρώνομαι κυρίως στους ADRENALINE MOB και τους FLYING COLORS και τις περιοδείες τους. Δεν έχουμε ηχογραφήσει ακόμα τα τραγούδια με τον Sheehan και τον Kotzen και χρειάζεται δουλειά μέχρι να κοντρολάρουμε τα προγράμματά μας και να βρούμε χρόνο να ηχογραφήσουμε. Έχουμε αποφασίσει να κάνουμε μικρά βήματα κάθε φορά. Οπότε μιλάμε για το τέλος του 2012 ή ακόμα και το 2013.
Θα περιοδεύσεις και με τους ADRENALINE MOB και με τους FLYING COLORS;
Ξεκινάω με τους ADRENALINE MOB τον Μάιο στην Αμερική και τον Ιούνιο-Ιούλιο στην Ευρώπη. Η μεγάλη δύναμη των ADRENALINE MOB είναι τα live τους και ανυπομονώ να παίξουμε. Από τον Σεπτέμβριο και μετά, θα δούμε αν μπορούμε να περιοδεύσουμε με τους FLYING COLORS, αφού πρέπει να δούμε τα προγράμματα του καθενός αν ταιριάζουν. Ελπίζω να τα καταφέρουμε σύντομα, αφού το θέλουμε όλοι μας.
Επειδή ο χρόνος μας τελειώνει, μπορείς να μου πεις τελικά αν έκανες μήνυση στους DREAM THEATER για τη χρήση του ονόματος;
Δεν πρόκειται να μιλήσω γι’ αυτό. Έχουν γραφτεί και ειπωθεί τόσα πολλά. Όλες οι πληροφορίες που υπάρχουν εκεί έξω είναι όλες μαλ**ίες. Όποιος θέλει να ψάξει να βρει την αλήθεια, είναι εκεί έξω, αλλά εγώ δεν πρόκειται να ξαναμιλήσω γι’ αυτό.
Λογικά όμως μπορείς να μου πεις τη γνώμη σου για το “A dramatic turn of events”, αφού την τελευταία φορά που είχαμε μιλήσει, απλά δεν το είχες ακούσει…
Δεν έχω καμία διάθεση να μιλήσω για τους DREAM THEATER και το τι κάνουν τώρα. Αν θέλεις να μιλήσουμε για τα χρόνια που ήμουν εγώ στο γκρουπ, πολύ ευχαρίστως. Αλλά έχουν πλέον τη δική τους καριέρα και τις ζωές τους, όπως έχω τη δική μου καριέρα και τη ζωή μου, στα οποία προτιμώ να επικεντρώνομαι.
Δικαίωμά σου, όπως νομίζεις. Πάντως εγώ θεωρώ ότι από τον χωρισμό αυτό, έχουμε τη δυνατότητα να ακούσουμε ακόμα περισσότερη καλή μουσική κι εσύ είσαι ακόμα πιο δημιουργικός και παραγωγικός.
Έτσι είναι η φύση μου. Δεν μπορώ παρά να είμαι δημιουργικός και παραγωγικός!
Ευχαριστώ πολύ για την ώρα που μας διέθεσες. Μακάρι να μπορούσαμε να μιλούσαμε για τουλάχιστον άλλο τόσο, αφού τα ερωτήματα είναι ατελείωτα, αλλά δεν πρέπει να αφήσουμε τον επόμενο δημοσιογράφο να περιμένει… Ελπίζω να τα πούμε σύντομα από κοντά σε κάποια συναυλία των ADRENALINE MOB.
Κι εγώ ελπίζω να σε ξαναδώ σύντομα Σάκη. Να είσαι καλά.
Σάκης Φράγκος
