>
8 / 10
Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση, προτού καν ακούσω το δίσκο, είναι το όνομα της εταιρίας. Είναι το επαγγελματικό βίτσιο χρόνων, να περιεργάζεσαι όλες τις περιφερειακές πληροφορίες προτού ακούσεις τη μουσική και πραγματικά απορώ πώς μπορούν οι OSI να είναι μέρος της Metal Blade, αφού η εταιρία του Brian Slagel έχει στη συντριπτική της πλειοψηφεία σχήματα που παίζουν metalcore, death metal και κλασικό metal. Τέλος πάντων, αυτές είναι επιλογές και από το αποτέλεσμα θα κριθεί αν είναι σωστές ή όχι. Σίγουρα όμως περιέχει ρίσκο. Στο δια ταύτα τώρα, τη μουσική. Πλέον οι OSI, απέχουν παρασάγγας από την αρχική τους ιδέα, δηλαδή αυτή του prog supergroup όπου είχαν τον Kevin Moore, τον Jim Matheos, τον Mike Portnoy και τους Steven Wilson και Sean Malone ως καλεσμένους. Ουσιαστικά είναι το ντουέτο Moore – Matheos που κάνει τα πάντα και ο Gavin Harrison των PORCUPINE TREE παίζει ντραμς. Μετά το “Office of strategic influence”, οι δύο επόμενες δουλειές των OSI, με είχαν ψιλο-απογοητεύσει, σε σημείο που να μην έχω καμία ιδιαίτερη προσδοκία για το “Fire make thunder”. Τελικά, αυτό είναι σχεδόν πάντα καλό, αφού άκουσα το δίσκο απελευθερωμένος από οποιουδήποτε είδους προσδοκίες και πραγματικά τον απόλαυσα! Ο Kevin Moore ακούγεται κλασικά σαν τον Peter Gabriel στα καλά του, με μία πολύ ψυχρή αλλά χαρακτηριστική φωνή, ενώ ο Matheos μας παρουσιάζει μερικά από τα καλύτερα riff που έχει γράψει τα τελευταία χρόνια. Ακούστε το “Clouds” για παράδειγμα και νομίζω ότι θα συμφωνήσετε πως αυτό το τραγούδι θα μπορούσε άνετα να είχε θέση στο ντεμπούτο τους, αφού ταιριάζει πολύ στο ύφος. Πάλι, έχουμε πολλά samples, ηλεκτρονικούς ήχους, ambience, αλλά και πιο μελαγχολική ατμόσφαιρα, περισσότερες μελωδίες, δυνατά rock ξεσπάσματα (δύσκολα θα τα καθόριζες ως prog rock, αλλά λόγω του παρελθόντος των μουσικών, έχουμε το ελεύθερο να τα χαρακτηρίζουμε έτσι). Τολμώ να πω ότι σε αρκετά σημεία, η ατμόσφαιρα μου θύμισε το “Dead air for radios” των CHROMA KEY (όπως για παράδειγμα το “Indian curse” που φέρνει πολύ στο “Colorblind”), το instrumental “Prayer missiles”, στου οποίου τη σύνθεση έχει συμμετάσχει και ο Harrison, δείχνει ότι έχει «εξωτερικό δάχτυλο» και το εννιάλεπτο “Invisible man” που κλείνει το δίσκο, είναι το πιο FATES τραγούδι του άλμπουμ.
Οι OSI δείχνουν ότι δεν χρειάζονται καλεσμένους, όπως στο “Blood”, για να κερδίσουν την προσοχή του κόσμου. Η μουσική τους είναι ολοκληρωμένη πλέον και παρά το γεγονός ότι τα δύο μέλη του γκρουπ δουλεύουν από απόσταση (από τους υπολογιστές των σπιτιών τους ανταλλάσσοντας ιδέες), δείχνουν πλέον να έχουν την καλύτερη δυνατή χημεία. Με βάση τη μουσική που γουστάρουν να παίζουν ο Matheos και ο Moore, νομίζω ότι το “Fire make thunder”, είναι πολύ κοντά στο ταβάνι που μπορούν να φτάσουν τους OSI (σύμφωνα τουλάχιστον με τη δική μου εκτίμηση) με τη δημιουργική τους συνεργασία, οπότε κάθομαι και τους απολαμβάνω όσο περισσότερο μπορώ…
Σάκης Φράγκος
