>
7,5 / 10
Όταν πρωτοάκουσα το “Politics of ecstasy” και το φανταστικό παίξιμο του Jeff Loomis, δύο επιθυμίες που καρφώθηκαν στο μυαλό. Η μία ήταν να τον δω στο πλευρό του Chuck Schuldiner σε ένα πιθανό διάδοχο του “Symbolic” τότε και η δεύτερη να τον ακούσω σε ένα shred-metal solo άλμπουμ. Το πρώτο μπορεί να μου έμεινε απωθημένο αλλά τουλάχιστον 12 χρόνια μετά ικανοποιήθηκε το δεύτερο. H κυκλοφορία του “Plains of oblivion” αποδεικνύει ότι το “Zero oder phase” δεν ήταν απλά ένα καλλιτεχνικό βίτσιο του Jeff Loomis και η δεύτερη προσωπική του δουλειά ύστερα από τέσσερα χρόνια αποτελεί γεγονός. Με νέους συνεργάτες αυτή τη φορά που αποτελούνται από τον πολύ καλό ντράμερ Dirk Verbeuren (SOILWORK, SCARVE) και τον μπασίστα που «ψάρεψε» από το YouTube, Shane Lentz και τους Aaron Smith (7 HORNS 7 EYES) και Jens Bogren (OPETH, AMON AMARTH) σε παραγωγή/μίξη και mastering αντίστοιχα. O Jeff Loomis είναι ένας από τους τελευταίους guitar heroes και η επίδρασή του στους νεότερους μουσικούς είναι εμφανέστατη είτε μιλάμε για μουσικούς που δισκογραφούν ή ερασιτέχνες που ανεβάζουν video στο YouTube. H αποχώρησή του από τους NEVERMORE δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να τον έχει πτοήσει και συγκρίνοντάς τον με το “The obsidian conspiracy” θα λέγαμε ότι τον ακούμε και πιο εμπνευσμένο. Η επιρροή του Jason Becker στο παίξιμο του Jeff Loomis είναι αισθητή και η συμμετοχή του Marty Friedman (MEGADETH) στο εναρκτήριο “Mercurial” δικαιολογημένα προκαλεί CACOPHONY συνειρμούς ενώ στο “The ultimatum” μαζί με τον Tony MacAlpine αποτίνει φόρο τιμής στις πρώτες κυκλοφορίες της Shrapnel. Το instrumental σερί σπάει η συμμετοχή της γνωστής από τη συμμετοχή της στο “Dreaming neon black”, Christine Rhoades όπου ο Loomis βάζει χαλινάρι προσωρινά στα lead και τα arpeggios και μας προσφέρει μία εναλλακτική άποψη στο πως μπορείς να τραγουδήσεις πάνω στα συγκεκριμένα θέματα και να έχεις φωνητικές μελωδικές γραμμές χωρίς να είσαι ο Warrel Dane. Το αποτέλεσμα δεν αποτελεί κάτι το συνταρακτικό, αντιθέτως με το “Surrender” όπου μαζί με τον Ihsahn των EMPEROR τα πράγματα παίρνουν στο σύνολό τους διαφορετική τροπή θυμίζοντας λιγάκι τις προσωπικές δουλειές του Devin Townsend. Ο συνδετικός κρίκος με τους NEVERMORE δεν περιορίζεται μονάχα στην Christine Rhoades, μιας και στο “Requiem for the living” τον ακούμε να ανταλλάσσει κάποια licks με τον πρώην συνεργάτη του, Attila Vörös ενώ last but not least ο φοβερός Chris Poland (MEGADETH, DAMN THE MACHINE, OHM) τον οποίον δεν χάνουμε ποτέ την ευκαιρία να τον ακούμε. Σε τεχνικό επίπεδο δεν ακούμε κάτι το νεωτεριστικό όσο ότι ο ίδιος πάει κάποιες χαρακτηριστικές του τεχνικές στα άκρα και οι NEVERMORE συνειρμοί θα αποτελέσουν «γέφυρα» για τους πιο άπειρους σε τέτοιου είδους άλμπουμ να εντρυφήσουν στο υλικό αυτό πιο εύκολα. Ο Jeff Loomis δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους shredders, ο ίδιος έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό ως μέλος μιας πετυχημένης μπάντας και το γεγονός ότι τον ακούμε να ξεσαλώνει στο “Plains of oblivion” δεν μπορεί παρά να ικανοποιεί τους φίλους της ηλεκτρικής κιθάρας και που ξέρετε; Ίσως η επόμενη αγορά για κάποιον μετά από το εν λόγω άλμπουμ να είναι το “Perpetual burn” πχ. Ποτέ δεν ξέρεις….
Κώστας Αλατάς
