>
SHREDDING THE DISEASE
Σε περιόδους ξηρασίας κάπου στα μέσα των 90’s ο Jeff Loomis ήταν από τους λίγους metal κιθαρίστες που περιμέναμε ανυπόμονα τα solo του κάθε φορά που ακούγαμε τις δουλειές του με τους NEVERMORE. Έχοντας υπάρξει μέλος των metallers από το Seattle για είκοσι χρόνια, η αποχώρησή του προκάλεσε σοκ στη metal κοινότητα, μιας και όλοι γνώριζαν ότι ο Jeff Loomis αποτελούσε μία από τις βασικές κινητήριες δυνάμεις των NEVERMORE και αρκετοί ήταν αυτοί που περίμεναν το επόμενο βήμα του. Ο ίδιος όμως απάντησε με ένα κιθαριστικό άλμπουμ, όπως αυτός γνωρίζει καλύτερα, ξεδίνοντας με τα solo του και κυκλοφορώντας τη δεύτερη προσωπική του δουλειά με τίτλο “Plains of oblivion”. Έχοντας συζητήσει αρκετές φορές στο παρελθόν μαζί του γνώριζα ότι πρόκειται για έναν πολύ καλό συνομιλητή και που απαντά με περίσσεια ειλικρίνεια σε ότι και αν τον ρωτήσεις. Βάλτε τη κιθάρα στη θήκη της, πατήστε το standby τον ενισχυτή και διαβάστε παρακάτω…
Θυμάμαι αρκετά χρόνια πριν τη κυκλοφορία του πρώτου σου προσωπικού δίσκου που δήλωνες πόσο πολύ θα ήθελες να κυκλοφορήσεις έναν solo δίσκο, κάτι που έγινε πραγματικότητα με το “Zero order phase” το 2008. Τα τραγούδια που είχαν συμπεριληφθεί σε αυτό προέρχονταν από ιδέες που έγραφες χώρια όλα αυτά τα χρόνια από τους NEVERMORE ή υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που είχες αφοσιωθεί στη σύνθεση του “Zero order phase”;
Υπήρχαν κάποιες ιδέες στο συγκεκριμένο CD οι οποίες ήταν προορισμένες για τους NEVERMORE αλλά για κάποιο λόγο τις είχα βάλει στην άκρη. Κατέληξα να χρησιμοποιώ κάποιες από αυτές γιατί θεώρησα ότι ήταν αρκετά καλές. Θα έλεγα όμως ότι το 85% του υλικού που χρησιμοποιήθηκε γράφτηκε αποκλειστικά για το “Zero order phase”. Είχα μια γενική κατεύθυνση για το πως θα κινηθώ και συνέχισα έτσι για όλη την ηχογράφηση. Αρκετοί λένε ότι τα τραγούδια μου μοιάζουν με αυτά των NEVERMORE αλλά αυτό είναι το στυλ μου και ο τρόπος που εκφράζομαι και μιας και ήμουν ο βασικός συνθέτης γι’ αυτή τη μπάντα, είναι λογικό να υπάρχει αυτή η τάση να μεταδίδονται οικείοι ήχοι και χροιές καθ’ όλη τη διάρκεια του άλμπουμ.
Αν με το “Zero order phase” θα λέγαμε ότι ικανοποίησες ένα απωθημένο σου, στο “Plains of oblivion” ποιες θα έλεγες ότι ήταν οι καλλιτεχνικές ανησυχίες σου; Δούλεψες διαφορετικά αυτή τη φορά;
Ναι, δούλεψα αρκετά πιο σκληρά αυτή τη φορά. Όπως θα άκουσες υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία με αρκετά διαφορετικούς καλεσμένους μουσικούς. Ασχοληθήκαμε αρκετά με samples από keyboards και διαφορετικούς τόνους/χροιές. Η προσέγγιση μου ήταν πιο χαλαρή σε ότι αφορά τα lead μου, με περισσότερο συναίσθημα και πάθος σε συγκεκριμένα μέρη. Πιστεύω ότι αυτή είναι η πιο δυνατή μου ηχογράφηση μέχρι στιγμής στη καριέρα μου ως solo μουσικός.
Άμα χωρίζαμε όλους τους κλασικούς shredders σε υποκατηγορίες, με ποια σχολή κιθαριστών θα έλεγες ότι ταιριάζεις περισσότερο και γιατί;
• Yngwie Malmsteen
• Joe Satriani / Steve Vai
• Marty Friedman / Jason Becker
• Shrapnel artists (Greg Howe, Tony MacAlpine, Richie Kotzen, Vinnie Moore, RacerX)
Πιθανότατα με τους Marty Friedman/Jason Becker. Μεγάλωσα ακούγοντάς τους αρκετά και αποτελούν μεγάλη επιρροή στο παίξιμό μου. Πήραν τα standards του κλασικού ήχου του Yngwie και τα πήγαν σε άλλο επίπεδο. Η μουσική που έγραψαν αυτοί οι δύο τύποι ήταν τόσο τέλεια για μένα και το να είμαι φίλος και με τους δυο τους αποτελεί κάτι πολύ σημαντικό για μένα.
Με ποια κριτήρια επιλέγεις του καλεσμένους σου και σε ποια τραγούδια θα παίξουν; Ποιος απ’ όλους σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση με το παίξιμό του;
Πρώτα απ’ όλα να πω ότι είμαι εντυπωσιασμένος με όλους τους μουσικούς που συμμετέχουν στο “Plains of oblivion”. Όλοι τους έκαναν φανταστική δουλειά. Ο παραγωγός μου κι εγώ κάτσαμε κάτω ακούγοντας πολύ προσεκτικά το κάθε τραγούδι ώστε να αποφασίσουμε ποιος θα ήταν ο κατάλληλος για να παίξει στα συγκεκριμένα μέρη που είχαμε επιλέξει. Ο Marty Friedman έχει ένα εντελώς freestyle vibe στον τρόπο που παίζει τα solo του γι’ αυτό και σκεφτήκαμε ότι το μεσαίο μέρος του “Mercurial” θα ήταν το ιδανικό γι’ αυτόν. Ο Tony MacAlpine έχει τόνους μελωδίας και απίστευτη έκφραση και το solo του στο “The ultimatum” είναι τέλειο. To solo του Chris Poland στο αργό μέρος του “Continuum drift” κυριολεκτικά με διέλυσε λόγω των μοναδικών bends που κάνει. Ο Attila Vörös έπαιξε ένα solo πάνω σε ένα δυσαρμονικό μέρος που είχα γράψει, κάπως περίπλοκο με τονικές αλλαγές και αυτό το κάνει ακόμα πιο αξιοσημείωτο. Γενικά δεν θα μπορούσα να ήμουν πιο χαρούμενος με το τελικό αποτέλεσμα.
Σχετικά με τη συμμετοχή της Christine Rhoades την οποία γνωρίζουμε από τη συμμετοχή της στο “Dreaming neon black”, θα ήθελα να σε ρωτήσω αρχικά αν πρόκειται για την ίδια τραγουδίστρια που τραγουδάει τα backing vocals στο “Garden of grey” με το όνομα Christine Rinehart. Έπαιξε ρόλο στην επιλογή της ότι αποτελεί συνδετικός κρίκος με την ιστορία των NEVERMORE;
Ναι, πρόκειται για την ίδια τραγουδίστρια. Πάντα ήθελα να δουλέψω με την Christine και να γράψω μερικά τραγούδια μαζί της και αυτή ήταν η τέλεια ευκαιρία. Πρωτοσυζητήσαμε την όλη ιδέα όταν βρεθήκαμε μαζί μετά από ένα μία συναυλία των NEVERMORE κατά τη διάρκεια της τελευταίας μας αμερικάνικής περιοδείας. Έγραψα μερικά τραγούδια, τέσσερα στο σύνολό τους όπου τα δύο θα συμπεριληφθούν στην ιαπωνική έκδοση ως bonus extras και αυτή με τη σειρά της ήρθε με απίστευτες ιδέες. Το γεγονός ότι είχε συνεργαστεί με τους NEVERMORE στο παρελθόν είναι κάτι πολύ όμορφο και πιστεύω ότι της είχε δοθεί η ευκαιρία να φανερώσει το ταλέντο της εκεί έξω. Το στυλ τραγουδιού της ταιριάζει πολύ με τον τρόπο που γράφω και θα ήταν τέλειο να ξαναδουλέψω μαζί της πάνω σε υλικό στο οποίο δουλεύω αυτή τη στιγμή.
Η δημοτικότητα του female fronted metal έπαιξε καθόλου ρόλο στην επιλογή μιας γυναίκας τραγουδίστριας; Μιας και η μουσική του “Plains of oblivion” περιέχει αρκετά από τα χαρακτηριστικά της μουσικής των NEVERMORE θα έλεγες ότι Christine Rhoades πάτησε κατά κάποιο τρόπο πάνω στις μελωδικές γραμμές του Warrel Dane;
Γνωρίζω ότι είναι οπαδός του Warrel αλλά δεν νομίζω ότι ήταν αυτός ο σκοπός της. Έχει δικό της στυλ και το χρησιμοποίησε με τέτοιο τρόπο αφήνοντας το προσωπικό της στίγμα στα τραγούδια. Για να είμαι ειλικρινής αυτή και ο Warrel ακούγονται τελείως διαφορετικοί και απαντώντας στο πρώτο σκέλος της ερώτησής σου, λέω όχι. Έχω συνειδητοποιήσει τη δημοτικότητα του ιδιώματος που αναφέρεις, αλλά ο βασικός λόγος που την επέλεξα ήταν η απίστευτη φωνή της και το αληθινό ταλέντο της.
Εντύπωση προκάλεσε η συμμετοχή του Ihsahn στο “Surrender”. Ήσουν οπαδός των EMPEROR;
Ναι, είμαι οπαδός των EMPEROR. Άκουγα το συγκεκριμένο τραγούδι μαζί με τον Aaron Smith, τον παραγωγό του νέου μου άλμπουμ μια μέρα. Υποτίθεται ότι θα ήταν άλλο ένα instrumental αλλά σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλή φάση να το μετατρέπαμε σε ένα δυναμικό τραγούδι. Δική του ιδέα ήταν να καλέσουμε τον Ihsahn και όταν αρχίσαμε να το συζητάμε φάνηκε απόλυτα λογικό. Ήρθα σε επαφή μαζί του και έπιασε το νόημα το τραγουδιού αμέσως μιας και λάτρεψε το τραγούδι. Μιάμιση εβδομάδα μετά μας έστειλε αρχεία με τα κανάλια όπου περιείχαν μια κυριολεκτικά μία συμφωνία με τις φωνητικές γραμμές του. Ήταν τρελό. Για τον Aaron ήταν εξουθενωτικό αλλά κατάφερε στο τέλος να τα φέρει εις πέρας και ήταν καλή φάση να τον βλέπεις. Ο Ihsahn είναι φοβερός και αναγέννησε το τραγούδι με αυτή του τη σκληρή δουλειά. Θα ήθελα να δούλευα ξανά μαζί του από κοντά αυτή τη φορά και να συνθέταμε μαζί. Ελπίζω να συμβεί κάποια στιγμή στο μέλλον.
Ξέρω ότι είσαι μεγάλος οπαδός των MESHUGGAH. Έχεις κάνει κάποια νύξη στον Fredrik Thordendal ώστε να συμμετάσχει σε κάποιο από τα άλμπουμ σου; Με ποιον άλλον μουσικό θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;
Δεν έχω μιλήσει ποτέ με τον Fredrik αλλά εννοείται ότι θα ήθελα να δουλέψω μαζί του. Το “Destroy erase improve” άλλαξε για πάντα τον τρόπο που σκέφτομαι τη μουσική. Θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ με τον Brian May των QUEEN. Ο πατέρας μου είχε τεράστια συλλογή δίσκων και είχε μέχρι και τη παραμικρή κυκλοφορία των QUEEN. Θυμάμαι να ακούω όλες αυτές τις τρελές αρμονίες που ήταν τόσο ενορχηστρωμένες και ακούγονταν απίστευτες. Όπως και να ’χει, είμαι τεράστιος οπαδός του και θα ήταν τέλειο να συνεργαστώ μαζί του μια μέρα. Ευσεβής πόθος; Έτσι νομίζω…
Συνεχίζεις να ψάχνεις για νέα ταλέντα από το YouTube όπως φαίνεται. Μετά τον Attila Vörös, ο Shane Lentz που έχει αναλάβει το μπάσο στο “Plains of oblivion” αποτελεί τη νέα σου ανακάλυψη. Έχεις να μας πεις δύο λόγια για το πως ήρθες σε επαφή για πρώτη φορά μαζί του;
O Steve Joh, ο τύπος που τρέχει για μένα στη Century Media τον ανακάλυψε. Κάνει όλα αυτά τα τρελά με τα tapping και είναι εκπληκτικός μουσικός. Έχει προσφέρει αρκετά στο νέο μου άλμπουμ και πρόσθεσε αρκετό groove σε αυτό.
Θα ήθελα να μου πεις ποια είναι τα πέντε αγαπημένα σου shred–metal άλμπουμ σου με μία μικρή αιτιολογία για το κάθε ένα από αυτά.
Ότι πιο εύκολο.
1.YNGWIE MALMSTEEN – “Rising force”: Κατέληξα να κλέβω αυτό το δίσκο από έναν φίλο μου. Το είχα λιώσει!
2.JASON BECKER – “Perpetual burn”: Τέλειο! Είχα πάθει την πλάκα μου με αυτό και ακόμα δεν έχω συνέλθει. Δεν το βαριέμαι ποτέ.
3.MARTY FRIEDMAN – “Dragon’s kiss”: Όχι απλά απίστευτο κιθαριστικό παίξιμο αλλά και δολοφονική δουλειά από τον Deen Castronovo.
4.TONY MACALPINE – “Maximum security”: Progressive κιθάρα στο max και μέχρι και σήμερα ένα από τα αγαπημένα μου.
5.TNT – “Tell no tales”: Ο Ronni Le Tekrø είναι τόσο υποτιμημένος ως κιθαρίστας. Ο ήχος του σε αυτό το δίσκο και το παίξιμο του αποτελούν έναν θανατηφόρο συνδυασμό.
Σίγουρα το γεγονός ότι η solo καριέρα σου ακολουθεί τη πετυχημένη πορεία σου με τους NEVERMORE βοήθησε αρκετά ώστε να διεισδύσεις σε ένα ακροατήριο που δεν έχει ασχοληθεί με τέτοιου είδους κυκλοφορίες. Πιστεύεις ότι ο νεότερης ηλικίας οπαδός των NEVERMORE ακούγοντας το “Plains of oblivion” θα του δώσει το έναυσμα να πάει να ακούσει το “Perpetual burn” του Jason Becker πχ;
Σίγουρα!!! Θεωρώ ότι έχω φτιάξει ένα καλό όνομα με τους NEVERMORE και με όλα αυτά τα τρελά video που υπάρχουν στο YouTube. Οπότε ναι, πιστεύω ότι όλοι αυτοί που τους αρέσει να ακούν κιθαριστικά άλμπουμ θα γουστάρουν τη νέα μου κυκλοφορία.
Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να δισκογραφεί για λογαριασμό της Shrapnel Records, με τα χαρακτηριστικά εξώφυλλα της εποχής όπου ο κιθαρίστας πόζαρε με τη κιθάρα του και όλα τα κλισέ που συνόδευαν μια τέτοια κυκλοφορία;
Καλά αυτό συνέβαινε τότε, τώρα είναι αλλιώς. Οι εποχές έχουν αλλάξει κάπως από τότε. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα το να συνεχίζω να κυκλοφορώ CD από την ίδια εταιρεία εδώ και είκοσι χρόνια σχεδόν. Η Century Media πάντα μου προσέφερε καλλιτεχνική ελευθερία και πιστεύουν σε μένα. Έχοντας αυτά στο νου μου, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου στο roster της Shrapnel. Έχω το ελεύθερο να κάνω ότι θέλω και να κυκλοφορώ τη μουσική μου εκεί έξω. Είναι πολύ σημαντικό αυτό για μένα και δεν το παίρνω ως δεδομένο.
Θεωρείσαι από τους καλύτερους κιθαρίστες της γενιάς σου. Δεν ξέρω το γίνεται σε άλλες χώρες αλλά εδώ στην Ελλάδα βλέπω νέα παιδιά που αγοράζουν τη signature model που έχεις βγάλει με τη Schecter και ξεδίνουν στα solos. Πως αισθάνεσαι γι’ αυτό;
Είναι πολύ κολακευτικό αυτό. Αν αποτελώ επιρροή για νέα παιδιά να ασχοληθούν με τη μουσική αυτό περικλείει τα πάντα για μένα. Όταν είχα έρθει για κάποια clinics στην Ελλάδα πριν κανα δυο χρόνια, είχα την ευκαιρία να κάτσω και να μιλήσω με αυτά τα παιδιά και τους οπαδούς για κάθε λεπτομέρεια που αφορούσε τη μουσική βιομηχανία και τα θετικά και αρνητικά που υπάρχουν σε αυτή τη δουλειά. Έχω εντυπωσιαστεί από το πόσο πολλοί οπαδοί της κιθάρας υπάρχουν στον κόσμο. Νιώθω ότι αυτό ενώνει τους ανθρώπους και να συζητούν μεταξύ τους κάτι που είναι πολύ θετικό να συμβαίνει. Οι γονείς πρέπει να υποστηρίζουν τα παιδιά τους σε ότι αφορά την ενασχόλησή τους με τη μουσική. Μπορεί να προκύψει κάτι ιδιαίτερο.
Το σκέφτεσαι να φορμάρεις ξανά μία μπάντα ή είσαι ικανοποιημένος με τα solo άλμπουμ σου; Αν ναι, σε τι ύφος θα κινιόσουν και από την εμπειρία σου με τους NEVERMORE ποια λάθη του παρελθόντος θα προσπαθούσες να αποφύγεις;
Έχω μία μπάντα αυτή τη στιγμή και πρόκειται να βγούμε σε περιοδεία. Είμαι από τους τύπους που κάνουν ένα βήμα κάθε φορά, ειδικά μετά από τόσα χρόνια που ήμουν με τους NEVERMORE όπου αισθανόμουν σαν να ήμουν παντρεμένος με κάρο μουσικούς. Θέλω να διατηρήσω το heavy στοιχείο ότι φορμάρω μια νέα μπάντα στο μέλλον. Για την ώρα είμαι αφοσιωμένος στο instrumental με κάποια φωνητικά υλικό μου και θα δω τι θα κάνω όταν έρθει η κατάλληλη ώρα. Όσον αφορά τι θα απέφευγα, τίποτα ακριβώς. Όλοι μαθαίνουμε από τα λάθη μας και η ζωή συνεχίζεται. Θα μπορούσα να καθόμουν στο σπίτι μου και να «καίγομαι» ή να συνεχίσω και προτίμησα το δεύτερο.
Δεν θέλω να φανώ αγενής αλλά το τελευταίο άλμπουμ των NEVERMORE δεν μου άρεσε καθόλου και γενικά οι εντυπώσεις που άφησε δεν ήταν και οι καλύτερες. Μιας και απ’ ότι έχω διαπιστώσει από σχετικές δηλώσεις σου, οι γνώμες μας δεν πρέπει να διαφέρουν και πολύ, οπότε που πιστεύεις ότι υστερεί το “The obsidian conspiracy” συγκριτικά με τις παλαιότερες δουλειές των NEVERMORE;
Χαχα!!! Νομίζω ότι προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε το άλμπουμ κάπως διαφορετικά και λιγότερο χαοτικά σε ότι αφορά τη μουσική. Για να είμαι ειλικρινής είναι πολύ δύσκολο να γράψεις ένα άλμπουμ ως μπάντα και τα μέλη της να μη βρίσκονται την ίδια στιγμή στo studio και να αφοσιωθούν σε αυτό. Είτε ήμουν εγώ στο studio με τον Van μόνοι μας ή ο Warrel με τον Jim και ήταν γενικά περίεργη ως εμπειρία. Δεν τα πηγαίναμε καλά και αυτό είχε επίδραση σε ολόκληρο το “The obsidian conspiracy”. Υπάρχουν αρκετά πράγματα που μου αρέσουν σε αυτό το άλμπουμ και άλλα όχι. Το γεγονός ότι δεν μπορούσαμε να υπάρξουμε ως μία ολοκληρωμένη μπάντα για μια στιγμή ήταν ένας από τους από τους μεγαλύτερους λόγους της αρνητικής ενέργειας που βγάζαμε εκείνη τη χρονική περίοδο.
Ποιο τραγούδι των NEVERMORE πιστεύεις ότι θα μπορούσε να αναπτυχθεί σε ένα ολοκληρωμένο instrumental τραγούδι;
Καλή ερώτηση. Θα έλεγα το “The sorrowed man”. Αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψα μαζί με τον Warrel. Θα μπορούσε να ενορχηστρωθεί με βιολιά και τσέλο και θα ήταν ωραίο soundtrack απλά επειδή είναι πολύ μελωδικό και ο τρόπος έκφρασης της φωνής είναι επίσης πολύ όμορφος.
Έχοντας υπάρξει μέλος των SANCTUARY, πως βλέπεις το γεγονός ότι συνυπάρχουν με τους NEVERMORE;
Όταν συνυπήρχαμε για ένα χρόνο φαινόντουσαν όλα να λειτουργούν ΟΚ. Προσωπικά όμως πάντα ήθελα να αφοσιώνομαι σε ένα πράγμα κάθε φορά. Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν οι NEVERMORE αυτό δίνει την ευκαιρία στον Warrel και τον Jim να αφοσιωθούν στους SANCTUARY. Ελπίζω να επιστρέψουν με καλό υλικό για το νέο τους άλμπουμ, επειδή είμαι οπαδός τους και πιστεύω ότι ο κόσμος περιμένει ανυπόμονα να ακούσει κάτι νέο και αναζωογονητικό από αυτούς. Σε ότι αφορά τους NEVERMORE, δεν μπορώ τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή να πω τι θα προκύψει στο μέλλον. Ο Warrel λέει ότι θα συνεχίσουν χωρίς εμένα, κάτι που θεωρώ χαζό. Ίσως κάποια μέρα να δουλέψουμε μαζί ξανά.
Κώστας Αλατάς
www.jeffloomis.com
Δισκογραφία:
“Zero order phase” (2008)
“Plains of oblivion” (2012)
Line-Up:
Jeff Loomis – κιθάρες
Shane Lentz – μπάσο
Dirk Verbeuren – ντραμς
