>
8/10
Οι BLACK PYRAMID αν και μόλις πέντε χρόνια στο κουρμπέτι, έχουν ήδη πολλά να πουν. Με το ομώνυμο ντεμπούτο τους το 2009 να στρέφει για πλάκα τα βλέμματα των απανταχού στονεροντουμάδων πάνω τους, τα πάντα έδειχναν πως είναι με το μέρος τους για μία ακόμα καλύτερη συνέχεια. Και εκεί που λες όλα καλά – όλα ανθηρά, πάρε μια αποχώρηση του βασικού συνθέτη τους, τραγουδιστή, κιθαρίστα, ηχολήπτη, κουβαλητή, τα πάντα όλα λέμε Andy Beresky στα τέλη του προηγούμενου έτους και πιάσε γρήγορα το ποτιστήρι για να μη «μαραθεί» η φάση! Αμ δε… Μπορεί τα splits/singles που κυκλοφόρησαν ενδιάμεσα των δίσκων, μαζί με τις δηλώσεις για την επικείμενη αλλά αργοπορημένη κυκλοφορία του δεύτερου, να μας έβαλαν σε υποψίες (εδώ κολλάει και η αποχώρηση), αλλά το αποτέλεσμα τους δικαιώνει και πάλι.
Καλό θα ήταν να τονίσουμε πως πρώτα ολοκληρώθηκε ο δίσκος και μετά αποχώρησε ο Mr. Beresky, άρα τα πάντα εδώ μέσα έχουν ΚΑΙ την υπογραφή του, με ότι και αν συνεπάγεται αυτό. Για όσους δε ξέρουν, αλλά γουστάρουν μπουρδελοταμπελοποίηση (τα ελληνικά μου σκίζουν το ξέρω!), η περιγραφή έχει ως εξής : Doom/stoner οδήγηση, με το γκάζι να κινείται κατά βάση σε mid–tempo ταχύτητες, το αυτοκίνητο να κολλάει που και που σε sludge λάκκους λάσπης, αλλά με epic heavy metal παλικαριές να ξεκολλάει και να συνεχίζει! Τι σημαίνει αυτό; Τα φωνητικά στο “Endless Agony” μου θυμίζουν RUNNING WILD, όπως και στο “Mercy’s Bane”, στο οποίο πραγματικά χάνεις το μέτρημα με τόσα riffs. Ή τι να πω γι’ αυτό του “Night Queen” που σε προστάζει να «χτυπηθείς» αργαααααααα αργά; Ακόμη και το 12λεπτο (!) έπος “Dreams of the Dead”, και το 15λεπτο (!!!) “Into the Dawn” δεν κουράζουν ούτε στιγμή, καθώς είναι δομημένα άψογα (τα ταξιδιάρικα μελωδικά breaks τους μετά τη μέση, είναι όλα τα λεφτά).
Και το έλεγε ο Beresky πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος, πως άκουγε πολύ MANILLA ROAD πριν ηχογραφήσει… Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά με το ντεμπούτο. Υπάρχει ένα εντονότερο φλερτ με τον epic heavy ήχο (και με πινελιές N.W.O.B.H.M.), που παρεκκλίνει ελάχιστα από την πιο doom/sludge κατεύθυνση του “Black Pyramid”, το αποτέλεσμα όμως είναι που μετράει, και αυτό είναι σίγουρα πολύ καλό. Μπορεί ο mainman τους να αποτελεί παρελθόν (αν και ποτέ μη λες ποτέ!) και να αντικαταστάθηκε ήδη από τον Darryl Sheppard των HACKMAN, σίγουρα όμως η ποιότητα του “2” μπορεί να τους ωθήσει σε παρόμοιας ποιότητας συνέχεια. Τώρα όσοι θέλετε περισσότερη «βρωμιά» στον ήχο σας, σίγουρα θα προτιμήσετε το ομώνυμο, ενώ οι heavy metallers θα κάνουν πάρτι με τούτο εδώ… Η ουσία όμως είναι πως και οι δύο κυκλοφορίες αξίζουν ανεξαρτήτου προτιμήσεων. Σημείωση: Το doom/epic heavy σε καμία περίπτωση δεν είναι το φόρτε μου (είναι όμως το sludge/stoner), άρα για να μου κάνει το κλικ, κάτι καλό παίζει εδώ διάολε… Hailz!!!
Βασίλης Γκορόγιας
