>
“Δεν υπάρχει τίποτα να αποδείξουμε, αλλά πολλά να εκφράσουμε”, δήλωνε πριν από λίγο καιρό με τον κλασικό στόμφο και τη βεβαιότητα της παλιάς καραβάνας ο Lee Dorrian, όταν το μαντάτο της εκκίνησης των WITH THE DEAD ήρθε να βάλει φωτιά στις ονειρώξεις των πιστών προσκυνητών του doom metal. Για super-group και άλλες αεριτζίδικες αυταπάτες φυσικά ούτε λόγος. Όταν άλλωστε στην ίδια εξίσωση με τον mainman των CATHEDRAL συνυπάρχουν τοτεμικές προσωπικότητες σαν αυτές των Tim Bagshaw και Mark Greening, μόνο μία λέξη είναι ικανή να περιγράψει αυτό που έρχεται: Όλεθρος.
Στο “With the dead”, δεν κυριαρχεί καμία απολύτως διάθεση συγκράτησης ή συμβιβασμού. Απεναντίας, το γκάζι είναι πατημένο μέχρι το τέρμα, με το δίσκο να προσφέρει απλόχερα όλα όσα το αυτί σου υποψιάζεται εξ αρχής ότι θα ακούσει από μια τέτοια τιτάνια σύμπραξη.
Το εναρκτήριο “Crown of burning stars”, αποτελεί ομολογουμένως το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα. Ναρκωμένη ατμόσφαιρα, πέρα από τα όρια του σκληρού hangover, μαζική έκλυση συσσωρευμένης μιζέριας και κάθε λογής αρνητικής ενέργειας, καθώς και μονολιθικά riffs, που κυριολεκτικά χτυπάνε κάτω από τη ζώνη, αδιαφορώντας πλήρως για τις οποιεσδήποτε ωτοακουστικές συνέπειες. Είναι σαφές βέβαια, πως λόγω της εκπληκτικής χημείας του, το δίδυμο των Bagshaw και Greening είναι εκείνο που κρατάει τα γκέμια του εγχειρήματος, βαδίζοντας ξανά στα ερεβώδη μονοπάτια που χαρτογράφησαν με την προϋπηρεσία τους στα αλήστου μνήμης “Come My Fanatics” και “Dopethrone” των ELECTRIC WIZARD, και προσθέτοντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα μερική από την συντριπτική βαρύτητα των SERPENTINE PATH.
Στην αντίπερα όχθη, η παρουσία του Lee Dorrian στο μικρόφωνο, αποτελεί αναμφίβολα το κερασάκι στην τούρτα, που κάνει το τελικό αποτέλεσμα ακόμα πιο διαμπερές και αβυσσαλέο, ειδικά σε κομμάτια, τα οποία ξεχωρίζουν για την all guns blazing φιλοσοφία τους, όπως τα “Living with the dead” και “Screams from my own grave”. Δε λείπουν μάλιστα και στιγμές όπου ο πατριάρχης των CATHEDRAL παίρνει το θυμιατήρι του και είτε ευλογεί με τον ξεχωριστό του τρόπο την ψυχοτροπική doom αύρα του “I am the Virus”, είτε ραίνει με δηλητήριο άμεσης δράσης το “The cross”, θυμίζοντας εν πολλοίς τον μανιασμένο εαυτό του στα “Caravan beyond redemption” και “Endtyme”.
Ξέχωρα από την ψυχαναγκαστική παγίδα των συγκρίσεων με το λαμπρό παρελθόν των μπαρουτοκαπνισμένων μελών των WITH THE DEAD, η φωνή της ψυχρής λογικής λέει πως δε γίνεται να ζητήσεις κάτι παραπάνω από μια κυκλοφορία που ισοδυναμεί με μαύρο χρυσάφι και αναμένεται να χαροποιήσει στο έπακρο όλους τους αμετανόητους και κωλοπετσωμένους doomsters. Δίχως υπερβολή, τέτοια βαρυσήμαντη και μεγαλόστομη doom διακήρυξη από ένα συγκρότημα που (και καλά) κουβαλάει την ταμπέλα του super-group, είχαμε να βιώσουμε από τις εποχές των KRUX και SHRINEBUILDER. Πολύ θα ήθελα πάντως να έβλεπα από μια γωνιά το βλέμμα του Jus Oborn, έτσι και έπεφτε στα χέρια του το συγκεκριμένο άλμπουμ…
8.5 / 10
Πάνος Δρόλιας
