>
7/10
Τώρα πείτε μου εσείς, με τέτοιο όνομα μπάντας (αφήνω τη μετάφραση σε εσάς), χρειάζονται μακροσκελείς πρόλογοι και μουσικές αναλύσεις για να καταλάβουμε τι θέλουν να μας δώσουν οι GOATWHORE; Είναι σαν να ανοίγω κουβέντα με τον Κωστάκη, τον “Beast of Hell” για το τι κούρδισμα έχουν οι τάδε ή αν το djent πρέπει να αναφέρεται σαν ξεχωριστό είδος ή όχι… “This is bullshit” θα μου πει, «εγώ θέλω απλά μουσική για μπύρες»! Ορίστε λοιπόν μια ιδανική πρόταση για όσους δε θέλουν πολλά – πολλά. Αισίως φτάσαμε στον πέμπτο τους δίσκο και όχι, δεν έχουμε αλλαγές σε μουσικό ύφος, το blackened thrash/death metal ύφος παραμένει για όσους ξέρουν αλλά και για όσους θέλουν να μάθουν. «Ντου και ξύλο» και δεν είμαι καλά ένα πράγμα…
Ο δίσκος έχει riffs… Πολλά και καλά riffs! Αυτό σημαίνει αρχικά πως όταν τελειώσουν τα 40 λεπτά του (ιδανική διάρκεια στη συγκεκριμένη περίπτωση), παίζει να σας πιάσει πονοκέφαλος από το πολύ headbanging! Αυτά άλλοτε είναι στακάτα/thrashy, άλλοτε σιδηροδρομικά/black, με μια τζούρα από death στα φωνητικά και ένα διάχυτο rock ‘n’ roll/punk πνεύμα που τους δίνει επιπλέον πόντους «βρωμιάς» (με καταγωγή από τη Νέα Ορλεάνη δε γίνεται και αλλιώς!). Κάτι σαν punky DARKTHRONE, που τζαμάρουν με τους POSSESSED και τους παλιούς SEPULTURA. Kομμάτια σαν τα “Collapse in Eternal Worth”, “In Deathless Tradition” και “Embodiment of This Bitter Chaos” θα ικανοποιήσουν στο έπακρο όσους τους γουστάρουν, και όσους όμως δεν τους ξέρουν αλλά τους κάθεται καλά το παραπάνω τζαμάρισμα. Οι συνθέσεις είναι σωστά δουλεμένες, οι καλές ιδέες υπάρχουν και εξαρτάται καθαρά από το άτομο στο κατά πόσο θα εκτιμήσει το δίσκο.
Προσωπικά, αν και σε σημεία θα συμφωνούσα με τον «Κωστάκη», από μια στιγμή και μετά με κουράζει το ίδιο συνεχόμενο μοτίβο που επικρατεί. Τις θέλω τις μπύρες μου, τις “get in the pit or die” καταστάσεις αλλά όχι για τόσο πολύ (γερνάω και δε το παίρνω χαμπάρι!). Αυτό σημαίνει πως αν και οι ιδέες είναι καλές, δεν είναι τόσο καλές ώστε να με κάνουν να μην υπολογίσω τίποτα και να αφεθώ σε μόνιμο κοπάνημα μέχρι να πάω στο νοσοκομείο με αυχενικό (“Whiplash” λέμεεε). Όσοι όμως δεν τα υπολογίζουν αυτά και αναζητούν μόνο pure fun στο metal τους, σίγουρα θα προσθέσουν πόντους εδώ. Οι GOATWHORE μπαίνουν σε μια κατηγορία μπαντών που δε πα να κατέβουν Αρειανοί στη Γη και μας κηρύξουν πόλεμο, θα συνεχίζουν να παίζουν στο ίδιο ύφος χωρίς να υπολογίζουν κανένα (βλ. AC/DC, MOTORHEAD, DARKTHRONE ). Ξεροκεφαλιά για μερικούς, «ρισπέχτ» για άλλους, αυτοί σίγουρα δε νοιάζονται ακόμη και αν βγούμε να κάνουμε ανάλυση για την πάρτη τους σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων σε παραθυράκια… Some blood for the master please και σβέλτα!
Βασίλης Γκορόγιας
