>
Πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια από την κυκλοφορία του “Night eternal” και πολλά συνέβησαν στις τάξεις των Πορτογάλων dark metallers. Μια άνευ προηγουμένου προβολή, αμέτρητες ζωντανές εμφανίσεις, αλλαγή δισκογραφικής εταιρίας, εξαιτίας της προσωρινής κατάρρευσης της SPV. Καιρός ήταν λοιπόν να βάλουν τα κεφάλια μέσα και να γράψουν ένα καινούργιο άλμπουμ. Άξιζε όμως η αναμονή;
Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι άκουσα μόνο το “Alpha noir” και θα καταλάβετε στην πορεία γιατί το αναφέρω. Στο πρώτο μέρος λοιπόν της καινούργιας τους δουλειάς, οι MOONSPELL κάνουν ένα πισωγύρισμα στο βαθύ παρελθόν τους και συγκεκριμένα στις μέρες του μνημειώδους “Wolfheart”. Τα πάντα παραπέμπουν εκεί, από τις ξερές κιθάρες και τα στεγνά φωνητικά, μέχρι την old school παραγωγή και την όλη ατμόσφαιρα. Λογικό να απορήσετε που βρίσκεται το αρνητικό στο θέμα αυτό και η απάντηση είναι ότι ο ήχος τους, που μετρά σχεδόν είκοσι χρόνια ζωής, μπολιάζεται με επιρροές από μπάντες μεταγενέστερες της ύπαρξης των MOONSPELL. Με την εξαίρεση του ομώνυμου τραγουδιού, που κατά τη γνώμη μου είναι το κορυφαίο εδώ, αφού η επιρροή του “Zoon” των NEPHILIM έκανε το θαύμα της, από εκεί και πέρα θα βρούμε μουσικά σημεία που φωνάζουν ότι οι «εμπορικές» στιγμές των DIMMU BORGIR (κυρίως), SATYRICON (“Versus”) και CRADLE OF FILTH είχαν καταλυτική σημασία στην ηχητική διαμόρφωση του “Alpha noir”. Επαναλαμβάνω, μουσικά σημεία, μιας κι ο Fernando είναι μια κατηγορία τραγουδιστή από μόνος του. Και εννοείται ότι όλες οι παραπάνω παραπομπές έχουν φιλτραριστεί από το προσωπικό στίγμα των Πορτογάλων, αλλά και πάλι, από μια μπάντα που η πρωτοτυπία της είναι από τα δυνατότερα της χαρτιά, είναι λιγάκι στενάχωρο να διαπιστώνεις ότι χρειάστηκαν έτερα ερεθίσματα αυτού του είδους για τη σύνθεση νέου υλικού.
Σε καμία περίπτωση το “Alpha noir” δε μπορεί να χαρακτηριστεί σε κάτι λιγότερο από καλό. Πέρα από την κακή παρένθεση του “Memorial”, οι MOONSPELL έχουν αποδείξει από την αρχή της καριέρας τους μαλωμένοι με την μετριότητα και την προχειρότητα. Ίσως γι’ αυτό να είχα πολύ υψηλές προσδοκίες, όντας κακομαθημένος από τη μουσική τους, να περίμενα διαφορετικά από αυτά που τελικά άκουσα και μακάρι να με κερδίσουν τα τραγούδια αυτά στο πέρασμα του χρόνου. Όπως και να έχει, ο βαθμός απευθύνεται μόνο στα εννέα πρώτα τραγούδια και, αν ισχύουν αυτά που διάβασα σχετικά με το “Omega white” που θα βρίσκεται στην limited edition, η συνολική βαθμολογία πιθανά να ανέβει κατακόρυφα. Όταν σου υπόσχονται επιρροές από TYPE O NEGATIVE και SISTERS OF MERCY, τότε μόνο ξερογλύφεσαι και να περιμένεις τα μεγαλεία των “Irreligious” και “Darkness and hope”. Και για τον λόγο αυτό, μόλις πέσει στα χέρια μου το δεύτερο μέρος του καινούργιου πονήματος των MOONSPELL, θα επανέρθω με νέα κριτική, ώστε να έχω κι εγώ κι εσείς μια πιο πλήρη εικόνα του τι θέλουν να μας πουν οι καλλιτέχνες.
7,5 / 10
Γιώργος Κόης
