>
Μακράν, ένα από τα συγκροτήματα που αγαπούν να μισούν οι μεταλλάδες ή σε μία πιο ήπια μορφή, κλασικό love-or-hate συγκρότημα, οι TRIVIUM έρχονται για μία ακόμη φορά να προσφέρουν ένα δίσκο που είναι διαφορετικός από τον προηγούμενο. Είμαι από τους ανθρώπους που εκτίμησαν από πολύ νωρίς το ταλέντο του Matt Heafy, ο οποίος από πολύ νεαρή ηλικία είχε (από)δείξει ότι εκτός από πολύ καλός κιθαρίστας είναι και εξαιρετικός συνθέτης. Η επιβράβευση θα έλεγα ότι ήρθε με «έμμεσο» τρόπο, αφού επιλέχτηκε από την εταιρία του, τη Roadrunner, να έχει ηγετικό ρόλο στο επετειακό της άλμπουμ, “Roadrunner united” πριν από 10 χρόνια, μαζί με τον Dino Cazares (FEAR FACTORY), τον Joey Jordison (ex-SLIPKNOT) και τον Rob Flynn (MACHINE HEAD) όταν ήταν μόνο 19 ετών!!!
Τους πίστεψα πολύ στο “Ascendancy”, το “Crusade” (ιδιαίτερα εκεί) αλλά και στο “Shogun”, δεν με ικανοποίησαν όμως στο “In waves” και με απογοήτευσαν στο “Vengeance falls”. Το “Silence in the snow” ήρθε εντελώς ξαφνικά, σε μία περίοδο που κανείς δεν είχε ακούσει νέα τους και το ομώνυμο τραγούδι, μία μίξη METALLICA και Dio, τάραξε τα νερά, όχι μόνο επειδή είναι ένα «κολλητικό» τραγούδι, αλλά επειδή έλειπαν εντελώς τα brutal φωνητικά και υπήρχαν μόνο καθαρά, μελωδικά φωνητικά. Το μοτίβο αυτό υπάρχει σ’ όλον το δίσκο, όπου ο Heafy κάνει μόνο καθαρά φωνητικά, προσφέροντάς μας ένα άλμπουμ καθαρόαιμου heavy metal, με κάποια power metal στοιχεία και φυσικά τρομακτική κιθαριστική δουλειά, από το δίδυμο Heafy – Beaulieu. Κάποιοι ίσως ονομάσουν αυτή τη στροφή πιο «εμπορική». Δεν διαφωνώ καθόλου. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν ξέρω τι πουλάει αυτή την εποχή ή μάλλον δεν έχω καταλάβει τι πουλάει περισσότερο για να καταλήξω αν η «στροφή» τους έχει εμπορικό κίνητρο…
Η εντύπωση που μου δίνεται, προσωπικά, παρακολουθώντας την πορεία των TRIVIUM όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι με το “Silence in the snow”, παίζουν τη μουσική που πάντα ήθελαν να καταλήξουν να παίζουν. Μάλιστα τα φωνητικά του Heafy είναι αρκετά δουλεμένα, έχοντας κάνει πολλά μαθήματα για να φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο και υποστηρίζουν απόλυτα τις συνθέσεις. Για να «αντικρούσω» μάλιστα το επιχείρημα της εμπορικότητας του ήχου τους, θα πρέπει να σκεφτούμε ότι το κοινό των TRIVIUM είναι ως επί το πλείστον νεανικό, που ο συγκεκριμένος ήχος δεν του κάνει «κλικ» και ιδιαίτερα και δεν θεωρώ απίθανο να απογοητευτούν από το ύφος του άλμπουμ. Κι εκεί είναι ένα πρόβλημα που έχω εντοπίσει με τους TRIVIUM, που δεν τους έχει βοηθήσει να φτάσουν σε ακόμα υψηλότερο status απ’ αυτό που είναι τώρα. Οι συνεχείς αλλαγές στον ήχο τους, τους έχουν στερήσει τον trademark ήχο, την άμεση αναγνώριση και το φανατικό fan base. Δείχνουν να μην έχουν ταυτότητα, αφού τόσα χρόνια ψάχνονταν μουσικά (άλλοτε με μεγάλη, άλλοτε με μικρότερη επιτυχία), αλλά τώρα δείχνουν κατασταλαγμένοι, σε ώριμη ηλικία, έτοιμοι να δώσουν την απαραίτητη ώθηση ώστε να γίνουν arena band ίσως…
Ξεχωρίζουν το ομώνυμο τραγούδι, το “Until the world goes cold”, το ‘The ghost that’s haunting you”, το “Breathe in the flames” που κλείνει το δίσκο και ενσωματώνει πολλά από τα στοιχεία που αποτελούν τους TRIVIUM, το “Beneath the sun” (που σε μία γέφυρα τα διπλά φωνητικά μου θύμισαν μέχρι και BLIND GUARDIAN!!!) και το “Blind leading the blind”.
Θέλω να πιστεύω ότι οι Αμερικάνοι, θα συνεχίσουν σ’ αυτό το ύφος για τα επόμενα χρόνια, θα αποκτήσουν την ταυτότητα που τους έλειπε (παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο και τις εξαιρετικές τους συνθέσεις) και θα καθιερωθούν σαν ένα από τα σπουδαία σύγχρονα σχήματα. Δεν είναι κορυφαίος δίσκος, αλλά σίγουρα μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για ένα νέο ξεκίνημα, σ’ ένα συγκρότημα που ομολογώ ότι το είχα ξεγραμμένο μετά το “Vengeance falls”.
8 / 10
Σάκης Φράγκος
