>
Πέντε τύποι μπουκάρουν σε ένα σαλούν στο Buffalo της Νέας Υόρκης. Στο βάθος παίζουν πόκερ οι LYNYRD SKYNYRD μαζί με τους DILLINGER ESCAPE PLAN (στο τσακίρ κέφι ο Ben Weinman παίζει πιάνο) και κανείς δεν επιτρέπεται να τους ενοχλήσει. Στο μπαρ ο Kerry King κοιτάζει περίεργα τους αγνώστους, και έχει το ένα χέρι στο κρυμμένο δίκαννο γιατί μυρίζεται φασαρίες, ενώ οι MAYLENE AND THE SONS OF DISASTER συνεχίζουν να σερβίρουν, έχοντας στο νου τους πως θα την σκαπουλάρουν σε περίπτωση πιστολιδιού. Στα πάνω δωμάτια οι υπόλοιποι SLAYER και οι CONVERGE καλοπερνάνε με τις groupies τους αλλά η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι! Οι τύποι αράζουν στο μπαρ και με ύφος παλιάς καραβάνας, παραγγέλνουν πέντε ουίσκι-α σκέτα. Διστακτικός αλλά έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο ο King τους τα βάζει, αφού έχει κάνει νόημα στους DEP να τσεκάρουν «τι καπνό φουμάρουν» αυτοί οι τύποι (με μπροστάρη τον «σηκώνω ελέφαντα στην καθισιά μου» Greg Pusciato!). Το νεύμα γίνεται, οι τύποι γυρίζουν, ο τύπος στη μέση κάνει δυο βήματα μπροστά και…
“I want to be dead with my friends” ουρλιάζει ο Keith Buckley στη μούρη του Pusciato και οι πρώτες νότες του ισοπεδωτικού “Underwater Bimbos From Outer Space” τρίζουν τα θεμέλια του σαλούν. Όπα, τι μελωδικό ρεφρέν είναι τούτο που σου καρφώνεται στο μυαλό σα ρεφρέν της Lady Gaga (ουστ αλλόθρησκε!); Κάτσε, έχει και συνέχεια… Το breakdown του “Holy Book of Dilemma” σβήνει για πλάκα το 95% των αντίστοιχων που ακούμε κατά κόρον στις μέρες μας και ο στίχος “There was whiskey in the devil’s blood and there was blood in my cup” του rock ‘n’ roll – ίζον “Typical Miracle” δικαιολογεί την παρουσία τους στο σαλούν. Το groove του “I Suck (Blood) θα κάνει και τις τρίχες της κεφαλής σας να χορεύουν (οι μη έχοντες μαλλιά ελπίζω να μη ξυρίζετε γάμπες!) και το banjo στο “Partying is Such Sweet Sorrow” δημιουργεί έναν extremely feel good southernocore αχταρμά! Το καθαρά “pop rock” για τα δεδομένα των EVERY TIME I DIE “Revival Mode”, σε υπνωτίζει – ταξιδεύει με τη μελωδία του (εδώ σολάρει ο John Christ των DANZIG, που μπήκε αργότερα στο σαλούν) και το “Indian Giver” που κλείνει το δίσκο δε σου δίνει εναλλακτικές παρά μόνο να πατήσεις το repeat.
Οι πέντε περίεργοι τύποι είπαν αυτά που είχαν να πουν με θράσος, τσαμπουκά αλλά και σεβασμό, και ενώ τα εξάσφαιρα είχαν οπλιστεί πριν, τώρα όλοι οι θαμώνες πίνουν μαζί με τα νέα ρεμάλια που μπήκαν στην παρέα. Οι ETID, αν και δεν είχαν κακό δίσκο, πάντα τους έλειπε αυτό το κάτι παραπάνω για να τους παραδεχθούν όλοι… Και αυτό ήταν η ισορροπία μεταξύ mathcore/hardcore «ανισορροπίας» και southern rock μελωδίας. Αυτήν ακριβώς πετυχαίνουν στο “Ex Lives” με μάγκικο τρόπο, συνδυάζοντας άψογα τις προαναφερθείσες επιρροές τους (και μη) και κρατώντας αναλλοίωτη την προσωπική τους ταυτότητα. Σε αυτό μπορεί και να συνέβαλε και η ενασχόληση των Keith Buckley–John Newton (ο οποίος αποχώρησε μετά τις ηχογραφήσεις του “Ex Lives”) με τους DAMNED THINGS, ή και η άριστη παραγωγή-συμβολή του Joe Barresi (MELVINS, QOTSA), αλλά λίγη σημασία έχουν αυτά. Η μπάντα καταφέρνει στον έκτο της δίσκο να εκφραστεί όπως ακριβώς θέλει μουσικά και στιχουργικά (δώστε οπωσδήποτε βάση στους στίχους, είναι για σεμινάριο), και να μας παρουσιάσει την πιο «βαριά» δουλειά της εδώ και χρόνια, με τη σωστή δόση μελωδίας συνάμα. Προσωπικά υποκλίνομαι ταπεινά στην αφεντιά τους και θαρρώ πως όσοι δυσκολεύτηκαν να το κάνουν στο παρελθόν, ακούγοντας το “Ex Lives” θα πειστούν πιο εύκολα. Must listen για όσους ζουν στο ΤΩΡΑ.-
8,5 / 10
Βασίλης Γκορόγιας
