>
“Rotten to the core”
Πάντα είναι πολύ μεγάλη μου χαρά να μιλάω με τον Bobby “Blitz” Elsworth, αφού είναι ένας άνθρωπος που τιμά το ψωμί που βγάζει από τη μουσική, κυκλοφορώντας σχεδόν πάντα ποιοτικούς δίσκους και φυσικά που δεν μασάει τα λόγια του. Έχει άποψη και την εκφράζει, πόσο μάλλον όταν έχει στα ράφια των δισκοπωλείων (που λέει ο λόγος δηλαδή, γιατί μην τα είδατε μην τα απαντήσατε τα δισκοπωλεία) ένα πολύ καλό άλμπουμ, το “The electric age”.
Γεια σου Σάκη, Bobby Blitz εδώ. Ελπίζω να είσαι καλά.
Μια χαρά!
Χαίρομαι που σε ακούω και πάλι. Άλλος ένας δίσκος OVERKILL, άλλη μία συνέντευξη… Περνάνε τα χρόνια φίλε μου (γέλια)!
Πάνω απ’ όλα όμως χαίρομαι που ακούω τους OVERKILL να παίζουν μία πολύ μοντέρνα εκδοχή της μουσικής που έπαιζαν στα 80’s, με εξαιρετική παραγωγή και σύγχρονη αντίληψη. Μήπως περνάτε μία δεύτερη νιότη; Πως το κάνετε αυτό μετά από 28 χρόνια στη δουλειά αυτή;
(γέλια) Παίρνουμε πολύ καλά ναρκωτικά (γέλια)!!! Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά πάντα είναι καλό ότι ξέρουμε που βρισκόμαστε και υπάρχει πολύ μεγάλη προσμονή να κάνουμε αυτό που κάνουμε για τους εαυτούς μας. Δεν έχει νόημα να ζεις στο παρελθόν, αλλά να δίνεις αξία στο σήμερα (σ.σ. πες τα Χρυσόστομε!!). Το βλέπω ιδιαίτερα στους τρεις τελευταίους μας δίσκους, το “Immortalis”, το “Ironbound” και τώρα το “The electric age”, ότι έχουμε μεγαλύτερη ενέργεια σαν γκρουπ κι αυτό οφείλεται κατά ένα μέρος και στο ότι ο ντράμερ μας αισθάνεται πλέον πολύ άνετος με εμάς και η προσέγγισή του στα ντραμς, έχει ανεβάσει το επίπεδο όλων μας, φέρνοντας ένα μοντέρνο συναίσθημα από έναν νεότερο άνθρωπο. Είναι ακόμα OVERKILL, αλλά της δεκαετίας που ζούμε και αυτό νομίζω ότι είναι το κλειδί της επιτυχίας. Προσπαθούμε να εκμεταλλευόμαστε όλα τα «όπλα» που έχουμε.
Το μυστικό είναι λοιπόν, ότι εσύ και ο D.D. Verni παίρνετε «ενέσεις νεότητας», φέρνοντας νέο αίμα στο συγκρότημα!!!
Δεν θα έλεγα ότι αυτό είναι κάτι που γίνεται συνειδητά. Το 2005 για παράδειγμα, είχα φέρει στη μπάντα στη θέση του ντράμερ, τον φίλο μου Dan Lorenzo από τους HADES, χωρίς να γίνει καμία audition, μόνο και μόνο βασισμένοι στις ικανότητές του. Με το πέρασμα του χρόνου επίσης, έχω καταλάβει ότι μερικές αλλαγές επιβάλλεται να γίνονται και οφείλεις να τις εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο και να μη λες ότι «δεν θα είναι πια ίδια τα πράγματα». Τα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας, νομίζω ότι είναι εμφανή στο “The electric age”. Οι αλλαγές μπορεί να γίνονται για το καλό.
Αν κοιτάξει κανείς στο παρελθόν, ο πυρήνας του γκρουπ παραμένετε εσύ και ο D.D. Verni, παρόλο που έχουν αλλάξει μέλη που την περίοδο που έπαιζαν θεωρούνταν σημαντικά μέχρι και αναντικατάστατα, όπως ο Rat Skates ή ο Bobby Gustafsson.
Ακριβώς. Πολύ σημαντική αυτή η παρατήρηση που έκανες. Και ο Dave Linsk είναι πλέον στο γκρουπ για 13 χρόνια, οπότε κι αυτός αποτελεί μέρος του πυρήνα μας. Το γεγονός ότι παραμείναμε σταθεροί εμείς κι έχουν υπάρξει κάποιες μικροαλλαγές κατά την πάροδο των χρόνων, έχει δουλέψει προς όφελός μας. Δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη λέξη «αναγέννηση», γιατί πάντα ήμασταν ενεργοί, δισκογραφούσαμε, περιοδεύαμε, αλλά υπάρχει πλέον μία νέα χημεία την οποία εκμεταλλευόμαστε.
Δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη «αναγέννηση», αλλά τη λέξη «ανανέωση». Είστε μία μπάντα που συνέχισε να παίζει τη μουσική της ακόμα και τα δύσκολα χρόνια, στα μέσα της δεκαετίας του ’90 μέχρι και τα τέλη των 00’s, που το thrash δεν ήταν και τόσο αποδεκτό, σε αντίθεση με άλλους «συνομηλίκους» σας που είτε σταμάτησαν, είτε άλλαξαν το στυλ που έπαιζαν. Πίστευες ποτέ ότι το 2012 θα κυκλοφορούσατε τον 16ο δίσκο σας;
Αυτή είναι η ομορφιά του πράγματος, ότι ποτέ δεν το φαντάζεσαι αυτό και πάντα είναι μία πολύ θετική έκπληξη. Άσχετα με το πόσο δημοφιλής ήταν η μουσική που παίζαμε, εμείς κάναμε αυτό που έλεγε η καρδιά μας και δεν ήμασταν υποχρεωμένοι να ψάξουμε να βρούμε μία νέα ταυτότητα. Όταν βλέπεις ότι έχεις κυκλοφορήσει 16 δίσκους, καταλαβαίνεις ότι έχεις δοθεί 100% σ’ αυτό που κάνεις κι έχεις μία καλή φιλοσοφία. Όταν λοιπόν ξαναγύρισε η «μόδα» στη μουσική τα τελευταία χρόνια, σ’ αυτό που παίζουμε, οι OVERKILL ήταν ένα γκρουπ που μπορούσες να κοιτάξεις, γιατί είχαμε συνέπεια και γνωρίζαμε ποιοι είμαστε και τι παίζουμε. Τώρα αν αρέσουμε στον κόσμο, είναι ένα άλλο θέμα!!! (γέλια) Εξαιτίας αυτού του γεγονότος λοιπόν, δεν θα έλεγα ότι ξαφνιάζομαι, αλλά κάθε φορά που βλέπω ότι έχουμε κάνει 16 δίσκους, δεν μπορεί παρά να μου κάνει εντύπωση.
Γιατί ονομάσατε το δίσκο σας “The electric age”;
Η έννοια του “age”, συμβολίζει κάτι που συμβαίνει για χρόνια, όχι μόνο τη στιγμή αυτή. Το ίδιο και το “electric”, που μας θυμίζει την περίοδο που ξεκινούσαμε και ήμασταν νέοι και αφελείς. Ο δίσκος ακούγεται τώρα, αλλά ο τίτλος δείχνει την καριέρα, τη ζωή των OVERKILL. Υπάρχει ένα δίπολο δηλαδή, το “electric” που συμβολίζει την εποχή που ήμασταν πιτσιρικάδες, ακόμα και πριν πιάσουμε όργανα και σχηματίσουμε γκρουπ, όπου ζούσαμε σε μία εποχή «ηλεκτρικού χάους» και το “age” που φανερώνει πια τα χρόνια που κάνουμε αυτό που αγαπάμε τόσο πολύ.
Ακούγοντας τραγούδια όπως το “Drop the hammer”, του οποίου το μεσαίο μέρος μου θυμίζει πολύ το “Feel the fire”, μου φάνηκε ότι προσπαθείτε να συνδυάσετε τους OVERKILL των 80’s, με τον σύγχρονο ήχο.
Κάτι τέτοιο σίγουρα δεν έγινε συνειδητά. Τα στοιχεία του ήχου μας, όπως το galloping bass ή κάποιοι τόνοι, είναι στοιχεία που πάντα υπήρχαν στη μουσική μας και κάνουν τους OVERKILL. Όταν εμφανίζονται και πάλι, έχουν μια πιο μοντέρνα προσέγγιση, γιατί αυτή είναι η εποχή που ζούμε. Ποτέ δεν μπαίνουμε στο στούντιο έχοντας ένα συγκεκριμένο πλάνο. Η βασική ιδέα μας είναι η ενέργεια, να αφήνουμε τα τραγούδια να αναπτύσσονται μόνα τους και μ’ αυτόν τον τρόπου βλέπουμε που μας πάνε τα τραγούδια, από τη στιγμή που έχουμε ενέργεια και είμαστε ανοιχτόμυαλοι σ’ αυτό που κάνουμε. Ποτέ δεν καθίσαμε να πούμε ότι πρέπει να ανακατέψουμε το παρελθόν με το παρόν.
Πόσο σας εξυπηρετεί το γεγονός ότι μπορείτε να δουλεύετε τα κομμάτια στο δικό σας στούντιο, για την ακρίβεια του D.D.;
Εγώ ζω δύο ώρες δρόμο μακριά από το στούντιο, οπότε χρησιμοποιώ άλλο στούντιο για να κάνω το μεγαλύτερο μέρος των φωνητικών. Κάθε δέκα μέρες πηγαίνω στο στούντιο του D.D. και δουλεύουμε πάνω στις λεπτομέρειες. Είναι πολύ βολικό αυτό και αποτελεσματικό σε ότι έχει να κάνει με τον χρόνο. Αλλά είναι μεγάλο πλεονέκτημα να έχεις δικό σου στούντιο. Παλιότερα, κλείναμε ένα χώρο για 3 εβδομάδες ή ένα μήνα κι έπρεπε να έχουμε τελειώσει σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, ότι και να συνέβαινε, γιατί είχαμε πληρώσει και πολλά χρήματα. Τώρα έχουμε την πολυτέλεια, αν δεν μας βγαίνει ένα τραγούδι, να φύγουμε από το στούντιο και να επιστρέψουμε με καθαρό μυαλό ύστερα από τρεις μέρες πχ. Το σημαντικό πλεονέκτημα λοιπόν, είναι ότι παίζουμε μέχρι να εκτελεστεί το κομμάτι τέλεια κι όχι μέχρι να τελειώσει ο χρόνος μας στο στούντιο!
Αυτό που λες είναι πολύ εμφανές στα δύο τελευταία σας άλμπουμ.
Ξέρεις, θα μπορούσα να μιλώ για πάντα σχετικά μ’ αυτό το θέμα, αλλά στην ουσία, απλά πατάς το “play” και τα καταλάβεις όλα όσα έχω να σου πω. Είμαι πολύ ικανοποιημένος με τη δουλειά που έγινε στους δύο τελευταίους δίσκους, αλλά και με το ότι δώσαμε την ευκαιρία στον Peter Tagtgren στο “Ironbound” και τον Greg σ’ αυτόν το δίσκο, να βάλουν στη μίξη, τη δική τους άποψη για το πώς πρέπει να ακούγονται οι OVERKILL, χωρίς να είμαστε εμείς πάνω από την κονσόλα. Με τον Greg, η δουλειά έγινε από το internet, γιατί ζει στο Vancouver του Καναδά, κι έδωσε στη μπάντα αυτό το σύγχρονο συναίσθημα. Φυσικά κι έχουμε άποψη και γνώμη για τη μίξη και τη λέμε. Αλλά όταν δουλεύεις πάνω σ’ ένα δίσκο πολύ καιρό και μετά κάνεις και τη μίξη του, γίνεσαι λιγότερο αντικειμενικός.
Νομίζω ότι πετύχατε να συνδυάσετε το σύγχρονο με το κλασικό.
Ακριβώς. Από την πρώτη στιγμή που έλαβα τα πρώτα demo στα χέρια μου, συνειδητοποίησα ότι τα κομμάτια έμοιαζαν στο ύφος με το “Ironbound” αλλά είχαν μία έξτρα ενέργεια και πολύ περισσότερο χώρο για τα φωνητικά. Μπόρεσα λοιπόν να βάλω τις μελωδίες που ήθελα σε όλα τα κομμάτια. Θυμάμαι ότι άκουγα το demo του “Electric rattlesnake” στο ipod στο σαλόνι μου κι έγραψα τις μελωδίες για τα φωνητικά και δύο μέρες αργότερα, είχαν κολλήσει στο μυαλό μου και τις θυμόμουν. Αυτό είναι ένα δείγμα του πόσο καλή μπορεί να είναι μία μελωδία. Όταν τη θυμάσαι από την πρώτη φορά. Τότε έχεις κάτι πραγματικά special.
Τι είδους τραγούδια σου αρέσει να παίζει; Πιο μικρά σε διάρκεια, straightforward thrashers όπως το “Save yourself” ή πιο μεγάλα και περίπλοκα όπως το “Come and get it” ή το “Electric rattlesnake”;
Αυτό που πιστεύω είναι ότι η μίξη αυτών των δύο είναι πάντα η καλύτερη. Μπορώ να μην γουστάρω τα thrash κομμάτι; Αφού έχουν πλάκα, βγάζουν ενέργεια και είναι σαν να σε χτυπάει κεραυνός. Αν έπαιζα όμως μόνο αυτά, μάλλον θα βαριόμουνα. Μου αρέσει πάντα η μίξη, όπως είπες κι εσύ. Το “Drop the hammer” για παράδειγμα, είναι μία πολύ πιο περίπλοκη σύνθεση και θα ακούγεται φοβερά στα live, ιδιαίτερα αν το «στριμώξουμε» ανάμεσα σε δύο thrash κομμάτια! Αυτό που κάνει σπουδαία τη μουσική μας, το heavy metal, είναι η ποικιλία.
Πόσο σημαντικό θεωρείς ότι υπήρξε το “Ironbound” για το γκρουπ; Πιστεύεις ότι το συμβόλαιό σας με τη Nuclear Blast, σας βοήθησε να εκτινάξετε τη φήμη σας;
Η αλήθεια είναι ότι το “Ironbound” αντιμετωπίστηκε από τον Τύπο και από τη σκηνή γενικότερα, με πολύ καλό τρόπο. Νομίζω ότι και ο δίσκος βγήκε την κατάλληλη στιγμή και η Nuclear Blast έκανε σπουδαία δουλειά στο promotion… Μας βοήθησε πολύ, αλλά δεν νομίζω ότι έχει σχέση με αυτόν εδώ το δίσκο. Πλέον η χημεία μας είναι ακόμα καλύτερη και η δουλειά βγήκε όπως θέλαμε. Τώρα αν είναι κακό το timing, θα δείξει. Όμως σίγουρα δεν θα είναι κακός ο δίσκος!!! (γέλια)
Πιστεύεις ότι το video clip που γυρίσατε για το “Bring me the night” βοήθησε το δίσκο παραπάνω;
Πιστεύω ότι το video clip είναι καλό και είναι πολύ βασικό ότι μας δείχνει όπως ακριβώς είμαστε. Είτε μας αγαπάς είτε μας μισείς, είτε σου αρέσει ο δίσκος είτε όχι, οι OVERKILL έχουν τη φήμη ότι είναι μία live μπάντα και το video επιβεβαίωσε αυτή τη φήμη που μας ακολουθεί εδώ και πολλά χρόνια. Πλέον με το νέο μας video, το “Electric rattlesnake”, μπορούμε να κάνουμε πιο περίπλοκα πράγματα…
Πόσο πιστεύεις ότι σας χαρακτηρίζουν η μασκότ σας, ο Skully, και το video clip που είχατε γυρίσει για το “Hello from the gutter”, που το έδειχνε συνεχώς το MTV στο τέλος της δεκαετίας του ’80;
Και τα δύο αυτά πράγματα, χαρακτηρίζουν τους OVERKILL. Το “Hello from the gutter” ακόμα το παίζουμε στις συναυλίες μας ανελλιπώς και το clip του ακόμα το δείχνουν εκπομπές εδώ στην Αμερική. Εκείνη την περίοδο περιοδεύαμε συνεχώς, αλλά δεν μπορούσαμε να πάμε παντού. Έτσι, μέσα απ’ αυτό το video, ικανοποιούσαμε τη δίψα του κόσμου για thrash metal, παρότι δεν μπορούσε να μας δει live.
Πως εξηγείς το γεγονός ότι ενώ οι πωλήσεις των δίσκων μειώνονται δραματικά με τον καιρό, το “Ironbound” πούλησε αρκετά περισσότερο από τους προηγούμενους δίσκους σας;
Να σου πω την αλήθεια, δεν πούλησε πολύ περισσότερο, αλλά μας έδωσε πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση. Δεν μπορείς να αγνοήσεις το filesharing και το παράνομο downloading, οπότε σίγουρα πολύς κόσμος γούσταρε το δίσκο μας, αλλά πιθανώς δεν τον αγόρασε… Πρέπει να δεχτούμε την κατάσταση έτσι όπως είναι ακόμα κι αν με πονάει που δεν πουλάμε πολλούς δίσκους πια και να συνειδητοποιήσουμε ότι σχεδόν σίγουρα, δεν πρόκειται να επιστρέψουμε στις παλιές εποχές. Οφείλω όμως να αναγνωρίσω το γεγονός, ότι αποκτήσαμε μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και περιοδεύσαμε περισσότερο. Αυτό είναι το θετικό γεγονός απ’ όλα αυτά κι έτσι πρέπει να βλέπουμε πλέον τις καταστάσεις.
Πρόσφατα παίξατε στο 70000 Tons of metal, αυτήν την κρουαζιέρα που είχαν πάει και δύο συντάκτες μας… Ποια ήταν η εμπειρία σου;
Ήμουν συνεχώς καλυμμένος με αντηλιακό με τη γυναίκα μου, τρώγαμε φοβερό φαγητό και πίναμε μπύρες από τις 11 το πρωί. Ήταν να παίξουμε την πρώτη μέρα και να ανοίξουμε το φεστιβάλ, αλλά είχαν οι διοργανωτές ένα πρόβλημα να στήσουν τη σκηνή και τελικά παίξαμε την τρίτη μέρα στις 6 το απόγευμα. Θυμάμαι, ήμουν στην πισίνα με τη γυναίκα μου, έπινα μπύρα και χαλάρωνα και τις έλεγα: «Θεέ μου, δεν έχω καμία διάθεση να παίξω!!!». Αν όλες οι συναυλίες γίνονταν κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, δεν θα υπήρχε καθόλου ενέργεια (γέλια). Μου αρέσει το άγχος και η πίεση, γιατί τα χρησιμοποιώ δημιουργικά και μου βγαίνει σε ενέργεια. Όταν καθόμουν δύο μέρες στην πισίνα με τα αντηλιακά, δεν είχα καμία μα καμία πίεση!!! Γενικά όμως ήταν μία εκπληκτική εμπειρία να παίζεις σ’ αυτό το φεστιβάλ, κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, με τρεις σκηνές και είχα και την ευκαιρία να δω φίλους και γκρουπ που είχα να τα δω καιρό, όπως τους EXCITER ή τους VENOM. Σίγουρα θα το ξανάκανα αν μου δινόταν η ευκαιρία.
Πριν το τέλος θα ήθελα να μου πεις 5 κομβικά σημεία για την καριέρα των OVERKILL. Θα μπορούσε να είναι ένας δίσκος, ένα τραγούδι, ένα video clip, ακόμα και η συνάντηση με τη γυναίκα σου!!!
Πολύ ωραία. Το πρώτο θα ήταν το self promotion που κάναμε στην περίοδο που προηγήθηκε του “Feel the fire”. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε το facebook ή το twitter, παρά μόνο τυπώναμε flyers και τα βάζαμε στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων, γράφαμε demo κασέτες και τις πηγαίναμε αυτοπροσώπως στις εταιρίες και όλο μας καθόρισε σαν ανθρώπους.
Νομίζω ότι η ταινία του Rat Skates, “Born in the basement” δείχνει με εξαιρετικό τρόπο αυτό το self promotion που μου λες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζατε τότε…
Είναι πραγματικά εξαιρετική η ταινία, όμως δεν αντιμετωπίζαμε δυσκολίες, απλά ήταν ο μοναδικός τρόπος που ξέραμε για να προωθούμε τη μουσική μας. Τώρα μπορεί να φαίνεται δύσκολο, αλλά τότε ήταν ο μοναδικός τρόπος κι επιπλέον είχε πλάκα και για εμάς. Πάντως πρέπει να πω ότι αυτή ήταν η γνώμη ενός ανθρώπου για ότι συνέβαινε τότε. Όλα αυτά τα χρόνια, έχω δει ότι όσοι άνθρωποι υπάρχουν, τόσες και οι διαφορετικές απόψεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να συμφωνούμε όλοι σε κάτι!!! Επανερχόμενος στην αρχική σου ερώτηση λοιπόν, νομίζω ότι το πρώτο ήταν το self promotion. Το δεύτερο, ήταν η πρώτη αμερικάνικη περιοδεία μας. Πριν βγάλουμε το “Taking over”, σταματήσαμε τις ηχογραφήσεις, γιατί μας προσφέρθηκε η ευκαιρία να περιοδεύσουμε με τους SLAYER στην Αμερική και μάλιστα εκτενώς και θεωρήσαμε ότι αυτή ήταν μία μοναδική ευκαιρία για εμάς. Από την πρώτη συναυλία μας στο Seattle όμως, τα πράγματα πήγαν διαφορετικά απ’ ότι υπολογίζαμε. Όταν βγήκαμε να παίξουμε, μας πετούσαν ότι αντικείμενο μπορείς να φανταστείς. Από χτένες και κέρματα μέχρι βρεγμένες πετσέτες!!! Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσαμε ότι το να βγεις να παίξεις μία μεγάλη περιοδεία δεν σημαίνει απολύτως τίποτα και ότι πρέπει να δουλέψουμε σκληρότερα και να γίνουμε καλύτεροι! (σ.σ. αυτά πρέπει να τα βλέπουν μερικά ελληνικά συγκροτήματα). Το τρίτο θα έλεγα ότι είναι το “Horrorscope”, επειδή τότε ξεκινήσαμε να κάνουμε μία δυνατή συνθετική ομάδα με τον D.D. Verni. Μέχρι τότε ήταν και ο Bobby Gustafsson στο σχήμα που συνείσφερε, αλλά όταν έφυγε, καταλάβαμε ότι εμείς οι δύο θα έπρεπε να συνεχίσουμε αυτή τη δουλειά μόνοι μας, μέχρι το σημείο που μπορούμε κι έχει κρατήσει αυτή η κατάσταση πολλά χρόνια τώρα! Το τέταρτο πράγμα που μας καθόρισε, είναι η πρώτη φορά που αρρώστησα. Όταν όλα είναι καλά, όλοι σου λένε πως είναι δίπλα σου ότι κι αν συμβεί. Αυτό όμως ισχύει μέχρι να συμβεί κάτι (σ.σ. να θυμίσουμε ότι ο Bobby έχει ξεπεράσει καρκίνο). Εκείνη την περίοδο κατάλαβα ότι με τον D.D. μας ενώνει πρώτα η φιλία και μετά το συγκρότημα και αυτό μου έδωσε τη δύναμη και τη θέληση να συνεχίσω. Δεν μιλάμε πια για ένα απλό συγκρότημα, αλλά για μία πολύ δυνατή σχέση δύο ανθρώπων. Και το πέμπτο σημείο, έχεις δίκιο, είναι που γνώρισα τη γυναίκα μου το 1999 σε μία συναυλία μας και είναι ένα σημείο που με έχει καθορίσει!
Φανταστικά. Χαίρομαι πολύ για το τελευταίο!!! Να είσαι καλά!
Εγώ ευχαριστώ κι ελπίζω να σε ξαναδώ σύντομα!
Σάκης Φράγκος
www.wreckingcrew.com
Line-up:
Bobby “Blitz” Ellsworth – φωνητικά
D.D. Verni – μπάσο
Dave Linsk – Lead κιθάρα
Derek Tailer – Ρυθμική κιθάρα
Ron Lipnicki – ντραμς
Δισκογραφία:
“Feel The Fire” – 1985
“Taking Over” – 1987
“Under The Influence” – 1988
“The Years Of Decay” – 1989
“Horrorscope’ – 1991
“I Hear Black” – 1993
“W.F.O” – 1994
“The Killing Kind” – 1996
“From The Underground and Below” – 1997
“Necroshine” – 1999
“Coverkill” – 1999
“Bloodletting” – 2000
“Killbox 13” – 2003
“Relix IV” – 2005
“Immortalis” – 2007
“Ironbound” – 2010
“The Electric Age” – 2012
