>
Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που βαρέθηκα τόσο πολύ με το άκουσμα ενός δίσκου… Θα έλεγα το “Lulu” αλλά στην πραγματικότητα η σύμπραξη METALLICA – Reed περισσότερο με απογοήτευσε παρά με κούρασε. Η Lana Lane είναι μία από τις πραγματικά ελάχιστες γυναικείες παρουσίες που εκτιμώ αφού αποτελεί σταθερή αξία όλα αυτά τα χρόνια λόγω της ποιότητας και της ποικιλομορφίας των συνθέσεων που επιλέγει να ερμηνεύσει και φυσικά λόγω της πολύ καλής φωνής της.
Το “El Dorado Hotel” ήταν οικτρά βαρετό, δοκίμασε τις αντοχές μου και με προβλημάτισε αφού η Lane δεν μας είχε συνηθίσει σε τόσο αδιάφορες κυκλοφορίες. Πρόκειται για ένα συνονθύλευμα ανέμπνευστων και (ως επί το πλείστον) αργών κομματιών που μπαλανσάρουν πότε στην περιοχή του ευρύτερου rock (με τις γνωστές prog και συμφωνικές πινελιές) και πότε στην jazz πλευρά της μουσικής. Η μοναδική ευχάριστη έκπληξη ήταν το “Maybe we’ll meet again”, ένα άψογο δείγμα melodic rock που με διαφορετική ενορχήστρωση θα ήταν ένα αξιοπρόσεχτο AOR τραγούδι. Κρίμα που δεν υπήρχαν εξίσου καλές συνθέσεις στο άλμπουμ… Να μην ξεχάσω να αναφέρω, πριν κλείσω, ότι ανάμεσα στους μουσικούς που συναντάμε στο “El Dorado Hotel” είναι και ο Bruce Bouillet (RACER–X).
4,5 / 10
Σάκης Νίκας
