>
“All aboard… the devil’s train!!!”
Οι DEVIL’S TRAIN μόλις κυκλοφόρησαν το πολύ κεφάτο πρώτο τους άλμπουμ, το ROCKHARD μίλησε με τον κιθαρίστα της μπάντας, Λάκη Ραγκαζά, σε μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης κυριολεκτικά! Σας παραθέτουμε τα κυριότερα σημεία της συνομιλίας μας!
Τα συγχαρητήρια μου κιόλας για το άλμπουμ γιατί μου άρεσε πάρα πολύ!
Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Θα ήθελα να σε ρωτήσω πως ξεκίνησε η όλη ιδέα για τους DEVIL’S TRAIN…
Λοιπόν, κοίταξε, ήταν γύρω στον Οκτώβριο του 2009 όπου ήρθα για πρώτη φορά εγώ σε επαφή με τον Δημήτρη Λιαπάκη. Ο Δημήτρης τότε έψαχνε άτομα να ξεκινήσει μια τέτοια μπάντα, ένα γκρουπ δηλαδή που θα ναι σ’ αυτό το heavy, rock ‘n’ roll στυλ… Ξέρεις αυτό το αλήτικο… Με blues στοιχεία μέσα και με ανάλογους groove ρυθμούς και μελωδίες. Αρχίσαμε να συζητάμε και ανακαλύψαμε ότι έχουμε πάνω κάτω το ίδιο όραμα στο τι θέλoυμε να κάνουμε και αυτό ήταν πολύ ευχάριστο, μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε ιδέες για τραγούδια και άρχισε το πάρτυ εκεί πέρα, όλα πήγαιναν σούπερ, δηλαδή είχαμε μια φοβερή χημεία από την αρχή -και την έχουμε ακόμα- και πολύ όμορφη συνεργασία… Έτσι ξεκίνησε η φάση. Λίγους μήνες μετά, τον Ιανουάριο του 2010 συγκεκριμένα, ο Δημήτρης, με τους MYSTIC PROPHECY, βγήκε περιοδεία μαζί με τους STRATOVARIUS κι εκεί μιλήσανε με τον Jorg, βέβαια τον γνώριζε από πιο πριν λόγω της συνεργασίας τους από το booking agency που έχει ο Jorg στην Γερμανία και καθώς βρεθήκαν από κοντά του πέταξε την ιδέα… «θα γούσταρες να παίξεις;»! Ξέρεις το κοινό που έχουμε όλοι μαζί είναι η αγάπη μας για τα 70’s, LED ZEPPELIN, DEEP PURPLE, HENDRIX –από την πλευρά μου, αγαπημένος μου κιθαρίστας και όλα αυτά- και λίγο πολύ όλα τα κοινά γούστα στη μουσική και το ότι όλοι θέλαμε να παίξουμε κάτι παρόμοιο… Ήρθε και έκατσε το γλυκό μια χαρά….
Βλέποντας κανείς το line–up των DEVIL’S TRAIN κάθε άλλο παρά hard rock περιμένει να ακούσει…
Ναι, ακριβώς. Είναι πολύ λογικό… Ο Δημήτρης τόσα χρόνια με τους ΜYSTIC PROPHECY, o Jorg επί 16 χρόνια με τους STRATOVARIUS, ο Jari κι αυτός με τους STRATOVARIUS, μέχρι το 2005 αν δεν κάνω λάθος, αργότερα με τους ΕVERGREY και με τους SYMPHONIA τώρα πρόσφατα…. Έτσι ο κόσμος προϊδεάζεται για κάτι τέτοιο, έχεις δίκιο σ’ αυτό αλλά είπαμε… Ο Jorg συγκεκριμένα έχει δηλώσει ότι «μου δίνεται η ευκαιρία για πρώτη φορά να κάνω κάτι που το αγαπάω πάρα πολύ και μου βγαίνει τόσο αβίαστα σαν παίξιμο στα τύμπανα» και το νιώθει λες και είναι το σπίτι του, πολύ οικείο, όπως όλοι μας φυσικά.
Δηλαδή είναι οι DEVIL’S TRAIN είναι μια μπάντα τύπου φόρος τιμής στο μουσικό ύφος και στις μπάντες που αγαπήσατε όλοι μαζί και σας επηρέασαν ως μουσικούς.
Έτσι, έτσι αυτή ήταν η αφετηρία ακριβώς.
Τώρα επειδή ανέφερες τον Jorg, με την υγεία του είναι όλα καλά; διότι πέρασε μια πρόσφατη περιπέτεια και όσον αφορά αυτό το θέμα, πιστεύω ότι πάνε όλα καλά έτσι δεν είναι;
Ναι πάνε όλα καλά, έχει αναρρώσει 100% αυτή τη στιγμή φυσικά κάθε 3 μήνες τσεκάρει ότι όλα είναι οκ. Όλοι ξέρουμε και όλοι τον βλέπουμε ότι είναι μια χαρά με φοβερή διάθεση, υγιέστατος… Να ‘ναι καλά το παλικάρι έτσι όπως είναι τώρα να είναι πάντα..
Έτσι μπράβο. Τώρα… Ακούγοντας το άλμπουμ o ακροατής αντιλαμβάνεται μια έντονη Αμερικανική προσέγγιση και αισθητική στη μουσική σας. Το ίδιο συμβαίνει και με την διασκευή, διαλέξατε την κομματάρα από τους GUESS WHO (σ.σ. “American woman”) και το παρατηρούμε και στο video clip το οποίο είναι «Αμερικανίλα»… Ποιο είναι το Αmerican dream που έχετε ως συγκρότημα;
Όλο αυτό το vibe που βγαίνει, μας βγήκε τελείως αυθόρμητα. Αυτό είναι το φοβερό, δηλαδή όταν ξεκινήσαμε να στήνουμε τις ιδέες με τον Δημήτρη… Δεν το πιστεύαμε ήταν απίστευτο το vibe που είχαμε, μετά έρχεται και ο Jorg και ηχογραφεί τα drums… Κοιταχτήκαμε με τον Δημήτρη και είπαμε: «πω, πω, μιλάμε εδώ πέρα έχουμε θέμα! Πολύ δυνατό θέμα!!»… Έβγαιναν τα πράγματα τόσο αυθόρμητα και όλη αυτή η ωραία ενέργεια που βγαίνει θυμίζει αυτό το Αμερικάνικο… Το στυλ μας βγήκε αυθόρμητα και είναι σίγουρα σαφές από τις επιρροές μας από την μία και από το όραμα που είχαμε να βγαίνει μια μουσική που να σε κουνάει πραγματικά, να βγάζει αυτήν την αίσθηση –σαν να κάνεις πάρτυ-όλη την ώρα.
Ναι ακριβώς αυτήν την αίσθηση μου έβγαλε και μένα γιατί είναι πραγματικά μουσική για r’n’r party… Nα σε ρωτήσω πόσο δύσκολο είναι «συντονιστεί» ένα συγκρότημα ,όπως οι DEVIL’S TRAIN,που κάθε μέλος του μένει σε διαφορετικές πόλεις και χώρες για να προβάρει και να ανταλλάξει τις ιδέες του για ένα άλμπουμ. Πόσο δύσκολο είναι και πώς εσείς τα καταφέρατε;
Ναι, να το ξεκινήσω ανάποδα και να πω ότι σίγουρα είναι δύσκολο και κοστίζει πολλά λεφτά λόγω αεροπορικών εισιτηρίων για να βρεθεί ένα γκρουπ μ’ αυτόν τον τρόπο αλλά από την στιγμή που η όλη φάση είναι στημένη τόσο καλά και όλα τα άτομα μέσα στο γκρουπ είναι τόσο συνειδητοποιημένα πάνω στο ύφος και το στυλ αλλά και τις ικανότητες φυσικά που έχει ο καθένας πάνω στο παίξιμο… Θα είναι πάρα πολύ εύκολο να βρεθούμε και να κάνουμε πρόβες στα κομμάτια. Ναι μεν τα εισιτήρια κοστίζουν κι ενδεχομένως να βρεθούμε στην Γερμανία, επειδή ο Δημήτρης μένει στην Γερμανία, ο Jorg μένει στην Γερμανία , ο Jari στην Νορβηγία, στο Όσλο, εγώ μένω στη Θεσσαλονίκη, οπότε το ενδιάμεσο στάδιο θα ναι να προβάρουμε στην Γερμανία. Ο Jorg έχει ένα φανταστικό studio εκεί για να βρεθούμε επίσης ο Δημήτρης έχει ένα πολύ ωραίο χώρο, studio για ηχογραφήσεις και πρόβες –εκεί που ηχογραφήσαμε και το άλμπουμ. Τώρα όσον αφορά το πώς στήθηκε το άλμπουμ ξεκινήσαμε καταρχήν να ανταλλάσουμε e–mail με τον Δημήτρη τον Λιαπάκη προτείνοντας ιδέες ο ένας στον άλλον και χτίζοντας τα κομμάτια στο τηλέφωνο σε πρώτη φάση και από κει και πέρα όταν ήρθε η ώρα των ηχογραφήσεων βρεθήκαμε στο studio με τον Jorg μαζί κάναμε κάποια τζαμαρίσματα, κάποιες πρόβες πάνω στις ιδέες και το πράγμα άρχισε να ρολάρει πάρα πολύ εύκολα… Απίστευτο vibe και πιστεύω αυτό το vibe έχει περάσει και στην ηχογράφηση.
Έχει περάσει και αυτό το vibe και όλο αυτό το κέφι που μου λες… Δηλαδή μιλάμε τώρα για τους DEVIL΄S TRAIN οι οποίοι είναι ένα κανονικότατο συγκρότημα και δεν έχει να κάνει τίποτα με project, έτσι δεν είναι;
Ναι κοίταξε, όταν ξεκινάς μια φάση ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει, έτσι δεν είναι; Είναι πάντα όλα στον αέρα, έχεις μια πολύ όμορφη ιδέα στο μυαλό σου, φυσικά δεν μπορείς να ξέρεις πώς θα εξελιχθεί στο μέλλον αλλά από την στιγμή που ξεκινήσαμε να συζητάμε και βλέπουμε την δυναμική που είχαν τα τραγούδια και από την στιγμή που μπαίνει και ο Jorg και βλέπουμε την δυναμική που αρχίζουν και έχουν τα τραγούδια με την ενέργεια που έβαλε κι αυτός με το παίξιμο του και με την εμπειρία του…αρχίσαμε όλοι, μα όλοι να το νιώθουμε ότι εδώ έχουμε κάτι που μας αρέσει πάρα πολύ που μας κάνει να νιώθουμε καλά και αρχίζουμε όλοι να συνδεόμαστε μ’ αυτό το γκρουπ. Aυτή την στιγμή το έχουμε σαν πρώτη προτεραιότητα και το νιώθουμε σαν «η μπάντα μας», και για τους τέσσερις.
Αυτό είναι πάρα πολύ καλό και αποτελεί και παρακαταθήκη για το μέλλον και κάπως έτσι πρέπει να βλέπουν τα πράγματα πιστεύω καινούργια συγκροτήματα, καινούργιοι άνθρωποι που δουλεύουν για πρώτη φορά μεταξύ τους. Εσύ πρώτη φορά δεν δουλεύεις μαζί με τον Δημήτρη, τον Jorg, είτε με τον Jari;
Εγώ ήμουν στην Ελλάδα, έπαιζα χρόνια με μπάντες εδώ στη Θεσσαλονίκη, δεν είχα την ευκαιρία να προβληθεί τόσο πολύ η δουλειά όσο ξεκινά να προβάλλεται τώρα, με τόσες καλές προοπτικές και νιώθω πραγματικά πολύ τυχερός που έχω το προνόμιο να είμαι μ’ αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν οργώσει κυριολεκτικά τον πλανήτη κάνοντας τόσο σπουδαίες δουλειές… Νιώθω πραγματικά τυχερός που έχω το προνόμιο να παίζω μαζί τους.
Ζούμε σε μια εποχή στην οποία πιστεύω αναβιώνει το hard rock, κυρίως στην Ευρώπη και όχι τόσο στην Αμερική, ίσως με την πιο sleazy εκδοχή του -κυρίως προς Σκανδιναβία μεριά με όλες αυτές τις μπάντες που έχουν βγει- τουλάχιστον αυτήν την αίσθηση έχω εγώ… Πιστεύεις ότι αυτό το γεγονός είναι μια μόδα της εποχής που θα περάσει, στα πλαίσια της λογικής ότι η μουσική κάνει κύκλους; Τι πιστεύεις για το θέμα αυτό;
Κοίταξε θα μπορούσε κάποιος να το πει, ίσως μία τάση που υπάρχει τώρα αν και θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι απλά έτσι. Εντάξει η μόδες έρχονται και παρέρχονται, κάθε λίγο και λιγάκι κάτι αναβιώνει από παλαιότερη εποχή, μετά από λίγο κάτι άλλο. Τώρα εγώ αυτό που πιστεύω, που βλέπω μέσα από την μπάντα, μέσα από τους DEVIL’S TRAIN είναι ότι έχουν συγκεντρωθεί τέσσερις άνθρωποι, παίζουν κάτι που το αγαπάνε πραγματικά, που τους βγαίνει αυθόρμητα τόσα ωραία και τόσο όμορφα και υπάρχει κόσμος ο οποίος αυτό το ακούει, το λαμβάνει και νιώθει αυτήν την οικειότητα μ’ αυτό το στυλ, μ’ αυτό το παίξιμο. Τώρα αν αυτό συμβαίνει ταυτόχρονα και με κάποιες μπάντες του στυλ BLACK STONE CHERRY, CHICKENFOOT, από μπάντες που δίνουν αυτήν την αύρα, αυτήν την αίσθηση… Ίσως να είναι και μία τάση στην εποχή γι’ αυτό το συγκεκριμένο στυλ, αλλά εγώ πιστεύω ότι το κυριότερο συστατικό αυτής της αίσθησης, αυτής της τάσης είναι ότι έχεις κάποιες μπάντες οι οποίες παίζουνε κάτι το οποίο τους βγαίνει μέσα από την καρδιά μέσα από την ψυχή τους και ο κόσμος το λαμβάνει και μπαίνει μέσα κατευθείαν στην καρδιά και στην ψυχή του κόσμου και πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει και με το άλμπουμ των DEVIL’S TRAIN, γιατί ήδη παρατηρούμε τα comments και τα σχόλια του κόσμου στην επίσημη σελίδα των DEVIL’S TRAIN στο facebook, τύπου «άντε πότε θα έρθετε στη χώρα μας να παίξετε», «είμαι forever fan από δω και πέρα» και διάφορα τέτοια ας πούμε… Πάρα πολύ θετική ανταπόκριση όπως και από τις κριτικές που λαμβάνουμε, τέλειες ή σχεδόν τέλειες κριτικές…
Έχετε ξεκινήσει να οργανώνετε και κάποιες live εμφανίσεις για την προώθηση του άλμπουμ σας;Tι σκέφτεστε να κάνετε σ’ αυτό τον τομέα;
Καταρχήν αυτό που θα ‘θελα να τονίσω είναι ότι αυτό το γκρουπ είναι πασιφανές ότι είναι φτιαγμένο για να παίζει live, δηλαδή αυτό το στυλ μουσικής είναι για τις συναυλίες για τα μεγάλα stage, ή τα club ή για οπουδήποτε… Ο κόσμος να γουστάρει με την μπάντα πάνω… Ένα στυλ το οποίο είναι πακέτο. Τώρα βέβαια είναι ψιλονωρίς για να μιλήσουμε για live γιατί το άλμπουμ έχει βγει μόλις πριν λίγες εβδομάδες, 17 Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε στην Γερμανία και σε κάποιες άλλες χώρες τώρα μέσα στον Μάρτιο ελπίζουμε να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες χώρες στην Ευρώπη, οπότε θα περιμένουμε λίγο να δούμε πώς θα πάει, το καλό είναι ότι υπάρχει ήδη αρκετά καλό ενδιαφέρον από κόσμο που το ακούει, που είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε… Τώρα την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν εγώ και ο Jorg στην Μαδρίτη και το Παρίσι και κάναμε ένα promo tour δίνοντας συνεντεύξεις και είναι πάρα πολύ ευχάριστο να βλέπουμε ότι υπάρχει ενδιαφέρον για το άλμπουμ. Hδη ο κόσμος γουστάρει, ενδιαφέρεται και ζητάει να το αγοράσει, απ’ όσα μας είπαν, στην Ισπανία, στη Γαλλία επίσης αλλά περιμένουμε να δούμε πώς θα πάει και να είσαι σίγουρος ότι θα το ανακοινώσουμε κατευθείαν, ό,τι καλό υπάρξει μακάρι να μπορέσουμε να παίξουμε και στην Ελλάδα και σ’ όλο τον κόσμο..
Το θεωρώ δεδομένο πως θα παίξετε στην Ελλάδα εγώ πάντως!! Δεν το θεωρώ κάτι το οποίο μπορεί να γίνει ΘΑ γίνει και προφανώς θα παίξετε και στην Θεσσαλονίκη, και στην Αθήνα και αλλού βέβαια και γιατί όχι σ’ όλο τον κόσμο, άλλωστε πιστεύω ότι τ’ αξίζετε και φυσικά η μουσική σας δεν είναι μουσική δωματίου αλλά είναι μουσική για live!
Για live έτσι ακριβώς!
Για να γουστάρει ο κόσμος και όλοι μαζί..
Έτσι ακριβώς…
Η επόμενη ερώτηση είναι λίγο πιο προσωπική αλλά και classic… Θα ήθελα να μου πεις τρεις κιθαρίστες που επηρέασαν το στυλ σου, που γουστάρεις να τους ακούς. Επίσης 3 αγαπημένα σου άλμπουμ και ένα άλμπουμ το οποίο το άκουσες και σε απογοήτευσε οικτρά, είτε είναι πρόσφατο είτε παλαιότερο.
Κάτσε να ξεκινήσω από τους κιθαρίστες… Να σε κάνω λίγο να δεις από εδώ πίσω… Τον βλέπεις;;; (σ.σ. η συνέντευξη έγινε μέσω Skype)
Jimmy έτσι;
Jimmy Hendrix νούμερο ένα όνομα… Ο τύπος εφεύρε αυτό το είδος στο παίξιμο της κιθάρας, είναι δικό του, όταν ο κόσμος τον κοιτούσε μ’ ανοιχτό το στόμα που έπαιζε αυτό το πράγμα, δεν έπαιζε κανένας άλλος έτσι. Αυτός ο ηλεκτρισμός, η ενέργεια, τα χρώματα, οι εικόνες, οι ήχοι… Ήταν απίστευτο αυτό που έκανε στα μέσα της δεκαετίας του ’60, 1966 τότε που έγινε το μπαμ με τον Hendrix. Θα περάσω στη Ευρώπη όσον αφορά την καταγωγή τους στους επόμενους 2: Gary Moore και Μιchael Schenker. O ένας είναι το αδιαμφισβήτητο feeling πάνω στην ταστιέρα και με απίστευτη τεχνική, για τον Gary Moore, και ο Schenker ποιητής κυριολεκτικά, οι συνθέσεις που ‘χει κάνει, το παίξιμο… Κλαίει πάνω στην ταστιέρα ρε παιδί μου δεν ξέρω πώς να το πω… Ένα απίστευτο πράγμα. Δηλαδή αυτήν την τριάδα θα έλεγα για μένα για κιθαρίστες. Τώρα για άλμπουμ, τι να πω και αυτό είναι δύσκολο πακέτο… Να τολμήσω να πω το πρώτο άλμπουμ των ZEPPELIN, που έκαναν φοβερή αίσθηση μ’ αυτόν τον απίστευτο drummer, το πρώτο power drumming θα έλεγα στην ιστορία ξέρεις αυτό το πολύ «σπάσιμο» στα τύμπανα. Το πρώτο άλμπουμ των ΖEPELLIN λοιπόν από την μία. Από την άλλη, θα πάω στο “Unleashed in the East” των JUDAS PRIEST, το απίστευτο live εκεί στην Ιαπωνία που η εκτέλεση του “Victim of Changes” δεν υπάρχει απλά, δεν υπάρχει ο Halford σ’ αυτό το live… Και να το φέρω σε μια πιο σύγχρονη εποχή – έχω πολλά να σου πω δηλαδή θα σου έλεγα το “Reign in Blood” των SLAYER, θα σου έλεγα πάρα πολλά για να καλύψω όσο μπορώ περισσότερα- αλλά επίτηδες θα το πάω σε πιο σύγχρονη εποχή και θα σου πω το “Blackbird” των ΑLTER BRIDGE, το οποίο είχε έναν πολύ ωραίο στιβαρό, δυναμικό ήχο, φοβερές μελωδίες, πανέμορφα κομμάτια καλοστημένα… Από άλμπουμ που με απογοήτευσε, θα έλεγα ότι δεν μου άρεσε η συνέχεια των GUNS N’ ROSES χωρίς τον Slash και την παρέα, δηλαδή άλμπουμ του τύπου “Chinese democracy”, δεν ήταν κάτι το οποίο θα περίμενα να ακούσω, θα διάλεγα αυτό να ακούσω αν και ο Slash είναι από τους αγαπημένους μου rock n’ roll κιθαρίστες, δηλαδή το ιδανικό line–up για μένα είναι Lemmy στο μπάσο, Dave Grohl στα τύμπανα και Slash να παίζουν MOTORHEAD κομμάτια… Θα ήταν το απίστευτο…
Να σου κάνω τώρα μία άλλη ερώτηση η οποία είναι λίγο διαφορετικού τύπου… Οι DEVIL’S TRAIN αποτελούνται από έναν Γερμανό, ένα Φιλανδό και δύο Έλληνες. Έχετε συζητήσει καθόλου το θέμα και ποια είναι η άποψη των δύο ξένων της μπάντας για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, με την έννοια, και η Γερμανία και η Φιλανδία δεν θεωρούνται «σύμμαχοι» αυτήν την περίοδο για την Ελλάδα. Ποια είναι η άποψή τους πάνω στα ζητήματα που περνάει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα, αν βέβαια έχετε συζητήσει αυτό το ζήτημα, και τι έχουν σχολιάσει για αυτήν την κατάσταση;
Για την Φιλανδία τώρα δεν θα μπορούσα να πω, ίσως όλη η κατάσταση στην Ελλάδα να φαίνεται αρκετά μακρινή γι’ αυτούς. Δεν μπορώ να έχω μια ολοκληρωμένη εικόνα για το πώς το βλέπουνε… Για τους Γερμανούς όμως έχω πολύ περισσότερες πληροφορίες. Γενικά υπήρξε μια προσπάθεια παραπληροφόρησης του Γερμανικού λαού, μέσω της τηλεόρασης, ότι δηλαδή οι Έλληνες είναι τεμπέληδες είναι διεφθαρμένοι, εννοώντας πάντα την εργατική τάξη, δηλαδή για μας την φτωχολογιά… Ήταν εσφαλμένο, φτιαγμένο επίτηδες για δημιουργηθεί μια κατάσταση εις βάρος της Ελλάδας, ενώ όλοι ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι τα καθίκια της όλης υπόθεσης είναι οι πολιτικοί, οι μεγαλοτραπεζίτες, οι διεθνείς τράπεζες σε συνεργασία όλοι αυτοί… ΜΑΣ ΓΑΜ**Ε ΕΜΑΣ… ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΦΤΑΙΜΕ; Κάπως έτσι έχει η κατάσταση κι εμείς μιλάμε με κόσμο και ίσως έχει περάσει εσφαλμένα η εντύπωση οι Έλληνες έχουν πρόβλημα με του Γερμανούς επειδή οι Γερμανοί τους βλέπουν κάπως περίεργα αλλά οι Γερμανοί αρχίζουν να δημιουργούν μια εικόνα περισσότερης συμπάθειας προς τους Έλληνες, πάντα μιλάω για τις εργατικές τάξεις… Βλέπουν τον κόσμο να ταλαιπωρείται και αναρωτιούνται «καλά πώς μπορείτε και ζείτε με 450 βασικό μισθό;», «είναι δυνατόν να μπορέσεις να ζήσεις μ’ αυτά;» και κάπου τελικά ότι η χώρα βρίσκεται σε μια άσχημη κατάσταση πραγματικά, στριμώχτηκε η κατάσταση πραγματικά λόγω λάθος χειρισμών, διαφθοράς… Τέλος πάντων…
Εγώ δεν έχω να σε ρωτήσω κάτι άλλο…θες να πεις μια τελευταία κουβέντα στους αναγνώστες του ROCK HARD;
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κόσμο γενικά που δείχνει πάρα πολύ ενθουσιασμένος για το τι έχουν βγάλει οι DEVIL’S TRAIN μέχρι τώρα και να πω ότι με την πρώτη ευκαιρία θα προσπαθήσουμε να κλείσουμε κάποιες εμφανίσεις και να έρθουμε κοντά τους για να παίξουμε. Για όσους δεν το έχουν ακούσει να τους παροτρύνω να το ακούσουν και να γίνουν fan αυτής της μπάντας όπως έχουμε γίνει fan εμείς οι ίδιοι της ίδιας μας της μπάντας που γουστάρουμε τόσο τρελά αυτό που παίζουμε… Να είναι πάντα καλά στην υγεία τους και ελπίζω σύντομα θα έχουμε ωραία live, κόλπα, γαμ**ες εμφανίσεις κτλ…
Εγώ το μόνο που έχω να σας ευχηθώ είναι κάθε επιτυχία… Σ’ ευχαριστώ πολύ!
Εγώ σ’ ευχαριστώ!
Ιάσονας Φίλης
www.devilstrain.com
Discography:
“Devil’s train” (2012)
Line–up:
Λάκης Ραγκαζάς – κιθάρα
Δημήτρης Λιαπάκης – φωνητικά
Jorg Michael – ντραμς
Jari Kainulainen – μπάσο
